Υπάρχουν ταινίες που απλώς αντέχουν στον χρόνο και άλλες που τον κουβαλάνε πάνω τους, σχεδόν τον ορίζουν. Το αυθεντικό Ben-Hur ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία και δεν έχει να κάνει με το ότι προβάλλεται το Πάσχα.
Είναι σίγουρα ένα "μεγάλο φιλμ" μιας άλλης εποχής, αλλά και μια υπενθύμιση του τι σημαίνει κινηματογράφος όταν δεν φοβάται ούτε το μέγεθος ούτε τη σιωπή. Και ίσως αυτό είναι που το κάνει να μοιάζει ακόμη ζωντανό. Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει επιφανειακά, αλλά να σε βάλει μέσα σε έναν κόσμο που έχει βάρος.
Όταν το μέγεθος έχει ουσία
Το πρώτο πράγμα που σε χτυπάει δεν είναι η ιστορία, αλλά η κλίμακα. Όχι ως επίδειξη, αλλά ως εμπειρία. Σε μια εποχή όπου το CGI κάνει τα πάντα δυνατά αλλά όχι απαραίτητα αληθινά, το Ben-Hur λειτουργεί σχεδόν σωματικά. Οι χώροι είναι πραγματικοί, οι άνθρωποι είναι εκεί, η σκόνη σηκώνεται και δεν είναι εφέ. Νιώθεις ότι αν απλώσεις το χέρι σου, θα αγγίξεις το σκηνικό.
Η περίφημη αρματοδρομία είναι το πιο εύκολο παράδειγμα, αλλά όχι το μόνο. Είναι μια σκηνή που έχει αναλυθεί όσο λίγες, και δικαίως. Δεν βασίζεται σε τεχνάσματα αλλά σε καθαρή κινηματογραφική ένταση. Ο William Wyler δεν σε βομβαρδίζει με κοψίματα για να σε κρατήσει σε εγρήγορση, σε αφήνει να νιώσεις τον κίνδυνο να χτίζεται μπροστά σου. Και αυτό, ακόμα και σήμερα, είναι σπάνιο.
Ένας ήρωας που δεν ζητά να τον αγαπήσεις
Κάτω από όλο αυτό το μέγεθος, όμως, υπάρχει κάτι πολύ πιο απλό — και πολύ πιο δύσκολο να πετύχεις. Ένας άνθρωπος. Ο Judah Ben-Hur δεν είναι ο τυπικός ήρωας που σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή. Δεν είναι "συμπαθητικός" με τον εύκολο τρόπο. Είναι περήφανος, πεισματάρης, και όταν προδίδεται, γίνεται σκληρός.
Αυτό που κάνει την ταινία να αντέχει είναι ότι δεν βιάζεται να τον "διορθώσει". Τον αφήνει να περάσει μέσα από θυμό, εκδίκηση, απώλεια. Και σε αφήνει κι εσένα να κάτσεις με αυτό. Δεν υπάρχει η άνεση του σύγχρονου σεναρίου που θα σου εξηγήσει τα πάντα ή θα σε καθοδηγήσει συναισθηματικά. Υπάρχει χώρος. Και αυτός ο χώρος είναι που δίνει βάρος σε κάθε απόφαση.
Ο Charlton Heston ενσαρκώνει αυτή τη διαδρομή χωρίς να προσπαθεί να γίνει "αρεστός". Δεν χαμογελά για να κερδίσει το κοινό, δεν ελαφραίνει τον χαρακτήρα για να τον κάνει πιο προσιτό. Παίζει με μια σοβαρότητα που σήμερα ίσως να φαινόταν παλιομοδίτικη, αλλά εδώ λειτουργεί ακριβώς επειδή δεν απολογείται.
Η δύναμη της σιωπής και όσων δεν λέγονται
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία του Ben-Hur είναι το πόσο εμπιστεύεται τη σιωπή. Σε μια εποχή που οι ταινίες συχνά φοβούνται τα κενά, εδώ αυτά τα κενά είναι που μιλάνε περισσότερο. Βλέμματα που κρατάνε λίγο παραπάνω, σκηνές που δεν κορυφώνονται με λόγια αλλά με παρουσία.
Ακόμη και η θρησκευτική διάσταση της ιστορίας αντιμετωπίζεται με έναν τρόπο σχεδόν υπόγειο. Η παρουσία του Ιησούς Χριστός δεν γίνεται ποτέ φθηνό επίκεντρο. Δεν υπάρχει διδακτισμός, δεν υπάρχει επιβολή. Αντίθετα, λειτουργεί σαν μια ήσυχη αντίστιξη στον θυμό και την ανάγκη για εκδίκηση που κουβαλά ο Ben-Hur. Και αυτό κάνει τη σύγκρουση πιο ενδιαφέρουσα, γιατί δεν σου λέει ποιον δρόμο να ακολουθήσεις — απλώς σου δείχνει ότι υπάρχουν περισσότεροι από ένας.
Γιατί μοιάζει σήμερα σχεδόν αναντικατάστατο
Το ερώτημα δεν είναι γιατί το Ben-Hur θεωρείται έπος. Το ερώτημα είναι γιατί δεν βλέπουμε πια τέτοιες ταινίες. Και η απάντηση δεν έχει να κάνει μόνο με budgets ή τεχνολογία. Έχει να κάνει με ρυθμό και πρόθεση.
Σήμερα, όλα πρέπει να κινούνται γρήγορα. Να εξηγούνται, να κορυφώνονται, να κρατάνε την προσοχή με κάθε κόστος. Το Ben-Hur κάνει το αντίθετο. Παίρνει τον χρόνο του. Χτίζει. Σε αφήνει να μπεις μέσα στον κόσμο του χωρίς να σε τραβάει από το μανίκι.
Και ίσως αυτό είναι που το κάνει να ξεχωρίζει ακόμη. Δεν προσπαθεί να γίνει "μεγάλο". Είναι μεγάλο, επειδή πιστεύει ότι αξίζει να είναι.
Στο τέλος, το Ben-Hur δεν είναι απλώς μια ταινία που θαυμάζεις. Είναι μια ταινία που σου θυμίζει ότι το σινεμά μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από εικόνες που περνάνε μπροστά σου. Μπορεί να είναι εμπειρία που μένει.
Πηγή: esquire.com
Διαβάστε Επίσης
