Από που ξεκίνησε η ιδέα της ταινίας;
Μετά τις δυο μικρού μήκους, οι οποίες πήγαν πολύ καλά στο φεστιβαλικό κύκλωμα, μπορούσα να βγω στην αγορά αναζητώντας λεφτά για κάτι πιο φιλόδοξο. Η αρχική ιδέα ήταν να διασκευαστεί το "Motorway 65" σε μεγάλου μήκους, στην πορεία, όμως, άλλαξαν πολλά, όπως συμβαίνει πάντα. Και για προσωπικούς λόγους, αλλάζεις κι εσύ ο ίδιος στο πέρασμα του χρόνου, αλλά και για λόγους πρακτικούς, κυρίως οικονομικούς.
Η αισθητική, οι θεματικές, αλλά και το ντεκόρ των ταινιών σας είναι παρόμοια: ήρωες και ηρωίδες του κοινωνικού περιθωρίου, δυτική Αττική, αναφορές σε αρχαιοελληνικούς μύθους…
Μεγάλωσα στο Άνω Καλαμάκι, από αριστερή οικογένεια, με πολλούς συγγενείς στην Δραπετσώνα. Ο παππούς μου δούλευε φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι, οπότε οι άνθρωποι της εργατικής τάξης ήταν το άμεσο περιβάλλον μου. Από εκεί και πέρα, όταν ήρθα από το Λονδίνο, όπου σπούδαζα εικαστικά, στην Αθήνα για πρότζεκτ της Ελευσίνας, ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας, έμεινα εκεί για σχεδόν τρεις μήνες. Το τοπίο μου φάνηκε πολύ "Mad Max" φάση και έκανα βόλτες στην περιοχή με το αυτοκίνητο, βάζοντας ιστορίες δικές μου μέσα σ’ αυτό το χώρο. Έβλεπα από μικρή πολύ σινεμά και ειδικά μικρού μήκους ταινίες, οπότε, έχοντας άγνοια κινδύνου, σκεφτόμουν ότι "και εγώ μπορώ να το κάνω αυτό". Έτσι γεννήθηκε το "Motorway 65", ενώ το "Στο Θρόνο του Ξέρξη" ήταν ανάθεση της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση.
Και οι αρχαίοι μύθοι που επιστρέφουν;
Νομίζω πως είναι παντού γύρω μας. Δίπλα σε μια στάνη βλέπεις τα ερείπια ενός ναού, όπου και να σκάψεις βρίσκεις αρχαία... Οπότε με ενδιαφέρουν γιατί αφενός μεγάλωσα μαζί τους, αφετέρου μπορούν να αξιοποιηθούν αλληγορικά. Στην ταινία, πέρα από την Μέδουσα, υπάρχει και η Περσεφόνη με την Δήμητρα, ενώ ξεκίνησα με σαφείς αναφορές στα Ελευσίνια Μυστήρια, ιδέα την οποία εγκατέλειψα γιατί δεν ταίριαζε έτσι όπως διαμορφώθηκε τελικά το σενάριο.
Μια άλλη σταθερή θεματική σας είναι η θηλυκή εξέγερση ενάντια στα κυρίαρχα πατριαρχικά στερεότυπα. Εδώ όμως οι ηρωίδες τα οικειοποιούνται σε μεγάλο βαθμό, κάτι που μπορεί να γεννήσει παρεξηγήσεις…
Για υιοθέτηση του αντρικού βλέμματος;
Κυρίως γι’ αυτό.
Αφού φετιχοποιούν οι άλλοι το σώμα μου, γιατί να μην μπορώ να το φετιχοποιήσω κι εγώ; Στα εικαστικά, απ’ όπου προέρχομαι, η πολιτική ατζέντα είναι πολύ πιο αυστηρή, ειδικά στα θέματα φυλής και φύλου. Είμαι ευαίσθητη απέναντι σ’ αυτό και στην Αγγλία έμαθα να χρησιμοποιώ ακόμα και συγκεκριμένες εκφράσεις για να χαρακτηρίσω κάποιον, γιατί εκεί σε κάνουν cancel με το παραμικρό. Οπότε προσέχω πολύ τον τρόπο που παρουσιάζω τους χαρακτήρες μου, σεναριακά και σκηνοθετικά, χωρίς να υιοθετώ είτε μια ξεπερασμένη φεμινιστική λογική ή μια αδιάλλακτη πολιτική ορθότητα.
Το σινεμά είναι ένας ανδροκρατούμενος χώρος;
Εμ δεν είναι; Και άντε, στο φεστιβαλικό ας πούμε χώρο, βλέπεις να επιλέγονται ταινίες σκηνοθετημένες από γυναίκες. Πολλές Ελληνίδες έχουμε πάει σε φεστιβάλ του εξωτερικού, έχεις δει όμως Ελληνίδα σκηνοθέτιδα σε πλατό διαφήμισης ή τηλεοπτικού σίριαλ; Όποιον ρωτάω, μου απαντάει "η Όλγα Μαλέα". "Άλλη;" του λέω… Δεν υπάρχει όμως άλλη.
Εσείς θα θέλατε να δουλέψετε στη διαφήμιση ή στην τηλεόραση;
Πολύ, γιατί μου αρέσει να δουλεύω και αναζητώ εμπειρίες. Άλλαξα δυο φορές επαγγελματική κατεύθυνση στη ζωή μου, από τελειόφοιτος της ΑΣΟΕΕ στη Σχολή Καλών Τεχνών και μετά στο σινεμά, ψάχνοντας να βρω τι με εκφράζει. Η δουλειά μου αρέσει, τη χρειάζομαι για βιοποριστικούς λόγους, αλλά ταυτόχρονα πιστεύω πως η τηλεόραση και η διαφήμιση σε μαθαίνουν πράγματα πάνω στην αφήγηση με εικόνες. Όπως και στο να βρίσκεις λύσεις επί τόπου, να προσαρμόζεσαι και να αυτοσχεδιάζεις.
Οι κινηματογραφικές εικόνες σας πάντως δεν παραπέμπουν σε βιντεοκλίπ ή σε στιλιζάρισμα τέτοιου τύπου. Οι σπουδές σας και η δουλειά σας ως εικαστικός πόσο επηρέασαν την κινηματογραφική αισθητική σας;
Το πρώτο μου έργο γυρίστηκε σε μια μάντρα με παλιοσίδερα στον Βοτανικό. Έκανα πολλά ντοκιμαντερίστικα βίντεο, συχνά με μοντάζ ή ήχους που υπονόμευαν αυτή την εντελώς αμεσολάβητη αίσθηση… Τα κουβαλάω όλα αυτά, ενώ μου αρέσει να ανακατεύω ιδέες και στιλ, να βγάζω τα πράγματα από το πλαίσιό τους. Σε απελευθερώνει το να κοιτάς απενοχοποιημένα, όχι δογματικά την πραγματικότητα. Το κάνει πολύ πετυχημένα ο Ταραντίνο πιστεύω, ο οποίος μου αρέσει πολύ.
Ο Αλμοδόβαρ…
Τον λατρεύω! Όπως μου αρέσουν οι Κορεάτες, ο Παρκ Τσαν-γουκ και ο Μπονγκ Τσουνγκ-χο, πιο παλιά ο Λαρς φον Τρίερ, όλες οι ταινίες του Λάνθιμου και φυσικά ο Γουόνγκ Καρ Βάι… Καλά, αυτό έλειπε, θα μου πεις. Υπάρχει άνθρωπος που δεν του αρέσει ο Γουόνγκ Καρ Βάι;
