Πως ξεκίνησε η ιδέα μιας ταινίας βασισμένης στην υπόθεση Σορίν Ματέι;
Πρώτα υπήρξε η προσωπική μου ανάγκη να κάνω μια ταινία μεγάλου μήκους. Αυτό ήταν κάτι που το ονειρευόμουν για πολλά χρόνια. Έψαξα διάφορες πραγματικές ιστορίες που αποτέλεσαν για μένα πηγή έμπνευσης, όμως για χάρη της μυθοπλασίας αποφάσισα να μη τις ακολουθήσω πιστά Ξεκίνησα ψάχνοντας διάφορες πραγματικές ιστορίες, οι οποίες αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης, όμως για χάρη της μυθοπλασίας αποφάσισα να μην τις ακολουθήσω πιστά. Μαζί με την Κατερίνα Μπέη γράψαμε ένα σενάριο με ήρωες που προέρχονται από τη δική μας φαντασία. Η Κατερίνα είναι ένας σπάνιος άνθρωπος, μια καλλιεργημένη γυναίκα που επάξια θεωρείται μια από τις καλύτερες σεναριογράφους της χώρας. Η περίοδος που γράφαμε το σενάριο ήταν από τις πιο δημιουργικές της ζωής μου. Για μήνες ολόκληρους συναντιόμασταν και ανταλλάσσαμε ιδέες, δημιουργώντας έτσι μια πρωτότυπη ιστορία.
Πιστεύετε πως έχουμε μάθει όλη την αλήθεια για την υπόθεση Ματέι;
Αν εννοείτε ότι αυτό που διακυβεύεται στην ταινία είναι βασισμένο σε κάποια κρυμμένα μυστικά… δυστυχώς, εδώ θα σας απογοητεύσω. Πρόκειται για μια ταινία μυθοπλασίας. Κι αν αυτό το αφήγημα σας κέντρισε το ενδιαφέρον, τότε χαίρομαι πάρα πολύ!
Γιατί μεταφέρατε τα γεγονότα της ομηρίας την παραμονή πρωτοχρονιάς του 2000;
Η απόφαση να διαδραματίζεται η ταινία στην αλλαγή της χιλιετίας πάρθηκε σχεδόν από την αρχή της συγγραφής του σεναρίου. Για μένα συμβολίζει τη μετάβαση από το τέλος μιας εποχής στην αρχή μιας καινούργιας. Θυμάμαι, τότε όλοι περιμέναμε ότι θα έρθει μια νέα κοινωνική εξέλιξη που κατά βάση είχε ακόμα κάτι το άγνωστο. Υπήρχαν θεωρίες συνωμοσίας ,από το ότι θα καταστραφεί ο κόσμος μέχρι το ότι θα μας κατασπαράξει οικονομικά το ευρώ. Οι ήρωες της ταινίας δε ξέρουν τι συνέβη τελικά απ’ όλα αυτά, αλλά βρίσκονται όμως στο κέντρο αυτή της χρονικής μετάβασης. Το θεώρησα πολύ ενδιαφέρον δραματουργικά και πίστευα πως θα έδινε μια ξεχωριστή λεπτομέρεια στην ταινία.
Πως έγινε η επιλογή του καστ και γιατί η διευθύντρια ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού "έγινε" γυναίκα – κάτι που δεν συμβαίνει ούτε τώρα στα ελληνικά κανάλια.
Η επιλογή του καστ ήταν μια ομαδική διαδικασία. Έγιναν συζητήσεις μεταξύ εμού, της παραγωγής και του casting director Μάκη Γαζή για αρκετούς μήνες. Ο καθένας έφερνε τις προτάσεις του στο τραπέζι κι όταν πιστεύαμε πως κάποιοι ηθοποιοί ταιριάζουν για ένα ρόλο, προχωρούσαμε σε διάφορα τεστ. Ο ρόλος της διευθύντριας ειδήσεων είναι γυναικείος γιατί, όπως κι εσείς λέτε, ούτε και σήμερα δεν υπάρχουν γυναίκες σε αυτή τη θέση. Μήπως να το ξανασκεφτούν αυτό τα κανάλια; Οι γυναίκες που έχουν προσόντα για διευθυντικές θέσεις είναι συνήθως χαρισματικές, οργανωτικές και δυναμικές. Έτσι ακριβώς φανταστήκαμε την Καρολίνα και χαίρομαι ιδιαιτέρως που τον ρόλο έπαιξε μια τόσο ταλαντούχα ηθοποιός όπως η Μαρία Ναυπλιώτου.
Πως δουλέψατε μαζί με τον Ορφέα Αυγουστίδη το ρόλο του απαγωγέα, ο οποίος απαιτεί λεπτούς σεναριακούς και ερμηνευτικούς χειρισμούς, ώστε ούτε να ηρωοποιηθεί ούτε όμως και να γελοιποιηθεί ως καρικατούρα;
Με τον Ορφέα κάναμε πολλές συζητήσεις γύρω από τον ήρωά του. Θέλαμε να κατανοήσουμε καλύτερα το χαρακτήρα του για να μπορέσει ο ίδιος να τον ερμηνεύσει έτσι ώστε να μην συμβεί αυτό που αναφέρατε. Την περίοδο που ο Ορφέας διάβασε για πρώτη φορά το σενάριο, μιλήσαμε στο τηλέφωνο και του είπα: "δεν ξέρω αν το έχεις καταλάβει, αλλά εκτός απ’ το ότι θα πρέπει να βρούμε τις ισορροπίες του χαρακτήρα σου με το ότι έχει πάρει ναρκωτικά και τον κυνηγά η αστυνομία, ταυτόχρονα σε όλη την διάρκεια των γυρισμάτων θα έχεις μια χειροβομβίδα στο ένα χέρι κι ένα τηλέφωνο στο άλλο. Είσαι έτοιμος να το κάνεις αυτό;" κι εκείνος μου απάντησε πως ήταν πανέτοιμος. Δουλέψαμε σκληρά στις πρόβες για να περνά ο χαρακτήρας από διαφορετικά ψυχολογικά στάδια, όσο περνούν οι ώρες της ομηρίας σύμφωνα με την ιστορία της ταινίας. Απέδειξε πως είναι ένας εξαιρετικός ηθοποιός και θαυμάζω πάρα πολύ αυτό που κατάφερε.
Πόσο δύσκολο είναι ν αγυρίσει κάποιος ένα αστυνομικού θρίλερ στην Ελλάδα;
Θα ήθελα να πω ότι δεν αντιμετωπίσαμε δυσκολίες στο να κάνουμε ένα αστυνομικό θρίλερ. Είναι ένα είδος αναπτυσσόμενο τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Πιστεύω, όμως, πως ακόμα η χώρα μας είναι πιο πίσω στις ταινίες δράσεις. Αυτό συμβαίνει είτε για λόγους οικονομικούς είτε γιατί δεν υπάρχουν αρκετοί εξειδικευμένοι επαγγελματίες του είδους. Συνεπώς, ακόμα κι αν δε θες να κάνεις μια ταινία εξ ολοκλήρου δράσης, αλλά να βάλεις έστω μια δυο τέτοιες σκηνές, εκεί ίσως υπάρχουν μερικά εμπόδια.
Είχατε κάποιες ταινίες αναφοράς στο νου σας όταν γράφατε το σενάριο ή κατά τη σκηνοθετική προετοιμασία;
Αγαπώ και θαυμάζω πολύ τον αμερικανικό κινηματογράφο και συνήθως εμπνέομαι από αυτόν. Οι σεναριακές τεχνικές του βοηθούν στο να δημιουργείς μια ιστορία χωρίς τρύπες και οι ήρωες να περνούν από διαφορετικά στάδια μέχρι την κατάληξη της διαδρομής τους. Σκηνοθετικά, στην περίπτωση της "Τελευταίας Κλήσης" θα μπορούσα να πω ότι όσον αφορά το καδράρισμα ή το ρυθμό εμπνεύστηκα από ταινίες όπως οι "12 Ένορκοι", το "Se7en" ή ακόμα και το "Sin City" ή το "Δίκτυο".
Η μεγάλη σας πείρα στα βιντεοκλίπ και τα διαφημιστικά σας βοήθησε και πως; Φοβηθήκατε πως αυτή η "προϋπηρεσία” μπορεί να σας υπαγορεύσει μια συγκεκριμένη, βιντεοκλιπίστικη και στιλιζαρισμένη αφήγηση;
Σας ευχαριστώ πολύ για τη συγκεκριμένη ερώτηση, διότι επιτέλους μου δίνεται η ευκαιρία να υποστηρίξω τους σκηνοθέτες που κάνουν βιντεοκλίπ και διαφημίσεις. Ο "βιντεοκλιπίστικος" όρος υποτιμά το είδος, ενώ πρόκειται για μια κατηγορία πολύ δύσκολη, καθώς μέσα σε λίγα λεπτά ή σε λίγα δευτερόλεπτα, αντίστοιχα, ο σκηνοθέτης καλείται να αφηγηθεί μια ολοκληρωμένη ιστορία με αρχή, μέση και τέλος. Επίσης, να μην ξεχνάμε πως οι σκηνοθέτες της γενιάς μου έφεραν την κινηματογραφική εικόνα στα βιντεοκλίπ στην Ελλάδα και τα αναβάθμισαν αισθητικά. Και φυσικά πολλοί καταξιωμένοι σκηνοθέτες ξεκίνησαν από κλιπ και διαφημίσεις, όπως ο Ντέιβιντ Φίντσερ, ο Σπάικ Τζόνζι, ο Μάικλ Μπέι, o Ζακ Σνάιντερ, ο Ρομέν Γαβράς, ακόμα κι ο Γιώργος Λάνθιμος. Τα κλιπ κι οι διαφημίσεις, λοιπόν, με έμαθαν πόσο σημαντική είναι δύναμη της εικόνας, το να μπορείς να πεις μια ιστορία χωρίς λέξεις.
