Στην πρώτη σκηνοθετική της προσπάθεια, η Ζιλιέτ Μπινός αποτύπωσε στο "In-I in Motion" την προ ετών συνεργασία της με το χορευτή Άκραμ Καν. Μια σωματικά επίπονη διαδικασία καλλιτεχνικής συνεννόησης η οποία, ξεκινώντας από τις πρόβες και φτάνοντας στην παράσταση, γίνεται ένα ενδιαφέρον σχόλιο πάνω στην τέχνη ως προσωπική έκθεση και ξεπέρασμα των κάθε λογής ορίων. Την συναντήσαμε μια μέρα μετά τα 62α γενέθλιά της και μας μίλησε για το πόσο δύσκολο ήταν να συγκεντρώσει χρήματα για την παραγωγή του φιλμ, για τις 200 ώρες υλικό το οποίο έπρεπε να μπει σε μια αφηγηματική τάξη και για τις παρόμοιες με αυτή του "In-I in Motion" κινηματογραφικές εμπειρίες τις οποίες έχει βιώσει (από το "Ραντεβού" έως τους "Εραστές της Γέφυρας"), όπου ένιωσε να δοκιμάζονται τα εκφραστικά της όρια.
Με κεντρικό αφιέρωμα το "Όλη η μνήμη του κόσμου" το 28ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης έχει βάλει στο κέντρο του κάδρου του τα κάθε λογής αρχεία, την έννοια της ιστορικής αναπαράστασης και την αξία της μνήμης. Έτσι, παρελθόν και παρόν συναντιούνται σε μια σειρά από φιλμ τεκμηρίωσης τα οποία άλλα έρχονται από το χθες, όπως το αγέραστο "Ο Ηρακλής, ο Αχελώος και η Γιαγιά Μου" (1997) του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου σε προβολή επαυξημένης προσβασιμότητας - με χρήση κινηματογραφικών εικονογραμμάτων τα οποία ενισχύουν την εμπειρία θέασης για νευροδιαφορετικούς ανθρώπους – ή το ρηξικέλευθο, πειραματικής φόρμας "Decasia" (2002) του παρόντα στη συμπρωτεύουσα Μπιλ Μόρισον, Αμερικανού σκηνοθέτη ο οποίος χρησιμοποιεί παραμορφωμένες εικόνες για να σχολιάσει τη θραυσματική και υποκειμενική χρήση της καταγεγραμμένης Ιστορίας.
Άλλα ντοκιμαντέρ ξεκινούν από το τώρα ένα ταξίδι ως το μακρινό χθες, όπως το "Ιερά Οδός, 21 Χλμ." της Νικολέτα Παράσχη, η οποία αν και καταχράται τον προσωπικό τόνο, συνδέει με ευρηματικό τρόπο την (ιερή) αρχαιοελληνική με τη (βέβηλη) νεοελληνική πραγματικότητα. Ο Φωκίων Μπόγρης ("Πρόστιμο"), από τη μεριά του, κοιτάζει λοξά την επίσημη κινηματογραφική κληρονομιά μας μέσα από το πορτραίτο της cult φιγούρας του Κώστα Στεφανάκη. Το "Σωνιέρου 4" αποτελεί μια κατασκευαστικά απλή, μα βαθιά νοσταλγική και κωμικά απενοχοποιημένη ματιά σε έναν β΄ διαλογής ηθοποιό που πέρασε από τον Φίνο, τον Αγγελόπουλο, τα soft core του Όμηρου Ευστρατιάδη και τις βιντεοταινίες των 80s, παθιασμένο με μια φτηνή, περιθωριακή, μα αγνή ιδέα για το "μπροστά στην κάμερα". Από την άλλη, με τα δυο πόδια στο σήμερα και θαρραλέο χιούμορ, η Μαρία Κατσικαδάκου (Maria Cyber) μας αποκαλύπτει γλαφυρά την καθημερινότητα των ανθρώπων με διαβήτη στο "Ζούμε Αναμεσά Σας", σινε-κατάθεση εκπαιδευτικής σημασίας και γνήσιας ανθρωπιάς.
