Η ταινία "Φίλοι για Πάντα" του Κωνσταντίνου Μουσούλη, με ένα εντυπωσιακό ελληνικό καστ που περιλαμβάνει τους Θανάση Τσαλταμπάση, Αγοραστή Αρβανίτη, Θανάση Αλευρά, Ντορέττα Παπαδημητρίου, Ματίνα Νικολάου, Ζήση Ρούμπος, Χρύσα Μιχαλοπούλου, Γιάννη Απέργη, Τάκη Παπαματθαίου και τον Λούις Μάντιλορ, κυκλοφόρησε στις αίθουσες μόλις στις 5 Μαρτίου.
Συναντήσαμε τον σκηνοθέτη και συζητήσαμε για την ιδέα και το σενάριο, την κωμωδία στην Ελλάδα και τη συνεργασία με τους παραγωγούς της ταινίας -ένας εκ των οποίων είναι Βρετανός με Όσκαρ.
Η κωμωδία "Φίλοι για Πάντα" είναι η πρώτη σας μεγάλου μήκους ταινία. Πώς ήταν η αλλαγή κλίμακας από μικρού σε μεγάλου;
Ήμουν πολύ τυχερός οι βασικοί μου συνεργάτες να είναι αυτοί που ήθελα και ο παραγωγός, ο Κωνσταντίνος Μουτσινάς, συμπλήρωσε μια υπέροχη ομάδα. Οπότε τα γυρίσματα ήταν φανταστικά.
Δεν υπήρχε άγχος δηλαδή.
Καθόλου, λόγω της ομάδας. Κι αυτό που μας εντυπωσίασε όλους είναι ότι από την πρώτη μέρα δέσαμε.
Έχοντας γράψει ο ίδιος και το σενάριο, πώς προέκυψε η ιδέα;
Έμενα 11 χρόνια στην Αμερική κι όταν επέστρεψα, είχαμε την πανδημία. Οπότε είχα χρόνο και ήθελα να γράψω κάτι για να γυριστεί συγκεκριμένα στην Ελλάδα - μέχρι τότε έγραφα σενάρια μόνο στα αγγλικά. Μεγαλώνοντας, πολλές από τις ταινίες που βλέπαμε είναι κωμωδίες, με τον Μουστάκα, τον Βουτσά ή τον Κωνσταντάρα. Οπότε είχα αυτές τις επιρροές και ήθελα να παντρέψω τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο, με ό,τι έχω πάρει από την Αμερική. Πιστεύω μάλιστα ότι η κωμωδία είναι το πιο δύσκολο είδος και ήθελα να την εξερευνήσω, με ένα θέμα αντικειμενικά αλλά και υποκειμενικά πολύ αγαπητό.
Γιατί επιλέξατε να είναι ανθολογία;
Υπήρχε αυτή η εμπειρία στις μικρού μήκους...
Έχετε κάνει σύνολο 18 μικρού μήκους ταινίες.
Ακριβώς, και αναρωτήθηκα πώς θα γίνει μια μεγάλου μήκους ταινία με μικρού μήκους; Κι έγινε μια ανθολογία με έναν γάμο και τέσσερις ιστορίες που όλα συναντιούνται στο τέλος. Ένας ακόμη λόγος ήταν ότι ένα θέμα σαν τη φιλία είναι ενδιαφέρον να το εξερευνήσεις με διαφορετικές δυναμικές, γιατί έχεις -στην ταινία- φίλο με φίλο, φίλη με φίλο, δύο φίλες, και ένα παντρεμένο ζευγάρι. Κάθε δυναμική είναι διαφορετική γιατί αλλιώς είναι ένας φίλος με έναν φίλο, αλλιώς δύο φίλες μεταξύ τους και ούτω καθεξής. Οπότε ήθελα να εξερευνήσω όλες αυτές τις δυναμικές.
Είχατε κάποιες επιρροές από ξένες ταινίες;
Συγκεκριμένες όχι! Αλλά έχω επιρροές από τον Τσάρλι Τσάπλιν που από πάντα έπαιζε ρόλο. Έχω κάνει και δύο μικρού μήκους που είναι εμπνευσμένες από τον Τσάπλιν, οπότε ήταν σαν να είχε μια επιμέλεια σε όλο το πράγμα.
Η σύγχρονη κωμωδία στην Ελλάδα παραμένει δύσκολη. Υπήρξε δισταγμός;
Η κωμωδία θεωρώ ότι αν πετύχει, είναι μια συνταγή που ο Έλληνας την έχει μάθει αφού, όπως ήδη ανέφερα, έχουμε μεγαλώσει με την κωμωδία. Ακούγεται συχνά στις παρέες για το πότε θα βγει μια καλή κωμωδία. Λόγω της εμπειρίας μου και με το γράψιμο αυτόνομων σκηνών για κάποια σεμινάρια υποκριτικής που κάνω σε ηθοποιούς, είχα γράψει πάρα πολλές τέτοιες κωμωδίες με αυτόνομες σκηνές κι έτσι, έχω πειραματιστεί εκεί αρκετά. Γιατί είναι πραγματικά το πιο δύσκολο είδος.
Οπότε, σκέφτηκα εφόσον υπάρχει μια πρόσβαση σε πολύ καλούς κωμικούς -είχα ήδη μιλήσει με τον Θανάση Τσαλταμπάση και τον Θανάση Αλευρά για τους ρόλους τους - και αν κάνω κι εγώ όσο καλύτερη δουλειά μπορώ στο σενάριο με κάποια δομικά πράγματα που έχω εισπράξει από την Αμερική, πάμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να κάνουμε ό,τι πιο καλό μπορούμε. Αλλά νομίζω ότι αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι η πρόθεση δημιουργικά ήταν αγνή, όπως και οι παλιές ταινίες που βλέπαμε. Δηλαδή, απλά θέλω να περάσει καλά ο θεατής, να ξεχάσει αυτά που τον βασανίζουν, να γελάσει και να συγκινηθεί.
Η κωμική έμπνευση πόσο εύκολα έρχεται;
Θεωρώ ότι οι κωμικοί ηθοποιοί, και το παρατηρώ αυτό και στον εαυτό μου, από μικροί ό,τι βλέπουμε, το εισπράττουμε και το φιλτράρουμε κωμικά στο μυαλό μας. Δηλαδή, είναι κάτι που το κάνεις στη ζωή σου άσχετα από τη δουλειά. Επεξεργάζεσαι πώς θα μπορούσε η τάδε ιστορία να είναι κωμική; Ο Τσάπλιν έλεγε ότι η ζωή είναι μια τραγωδία σε ένα κοντινό, αλλά μια κωμωδία σε ένα γενικό. Αν, για παράδειγμα, σου έχει συμβεί κάτι τρομερό, θα πεις "Παναγία μου, τι έπαθα" αλλά όταν το δεις απέξω ή το θυμάσαι ένα χρόνο μετά, γελάς... Αλλάζει η δυναμική.
Οπότε, κάπως όλη μου τη ζωή προσπαθώ μια κατάσταση να τη βλέπω κωμικά. Σαν να είχα εκπαιδευτεί και παράλληλα...στη ζωή. Και η έμπνευση προέκυψε από προσωπικές εμπειρίες, από παλιά ανέκδοτα παλιά που είχα ακούσει και από κωμικά βίντεο που είχα δει στο YouTube.
Θα κάνατε κωμωδία στην τηλεόραση; Ένα είδος που αρέσει πολύ στο τηλεοπτικό κοινό.
Αν οι συνθήκες είναι καλές κι όχι με πολύ λίγους χρόνους, πολύ χαμηλούς προϋπολογισμούς, τότε ναι, θα έκανα. Γιατί όπως λες, θεωρώ ότι θέλει και το κοινό να δει κάτι και να γελάσει.
Παραγωγοί της ταινίας είναι ο Κωνσταντίνος Μουτσινάς και ο Γκάρεθ-Έλις Άνγουιν, ο οποίος είναι Βρετανός παραγωγός, με Όσκαρ για την ταινία "Ο Λόγος του Βασιλιά". Πώς ήταν η συνεργασία σας;
Με τον Κωνσταντίνο Μουτσινά ταιριάξαμε πάρα πολύ, είναι πολύ ικανός και μας έβγαλε από πολλές θύελλες. Και ο Γκάρεθ, ο παραγωγός από την Iconic, που είχε επιμέλεια σε όλο το project, όπως είπαν και οι ηθοποιοί, ήταν ένας παραγωγός που δεν κραύγαζε. Μία πρόταση του μπορεί να ήταν αρκετή για να βοηθήσει, δεν χρειαζόταν να φωνάζει ή να δείχνει "εγώ είμαι ο τάδε". Ήταν ήσυχος, έλεγε εύστοχα ό,τι χρειαζόταν να πει. Είχαμε μια πολύ ομαλή και υγιή συνεργασία.
>Δείτε που παίζεται η κωμωδία του Κωνσταντίνου Μουσούλη "Φίλοι για Πάντα".
Διαβάστε Επίσης
