Η καριέρα του Τζο Πέσι διήρκεσε ουσιαστικά μόλις 24 χρόνια -με ανάπαυλα τον σχετικά πρόσφατο 'Ιρλανδό' του Μάρτιν Σκορσέζε- και αυτό δεν είναι κάτι που εύκολα μπορεί να εξηγήσει κάποιος. Χρειάστηκε να περάσουν πάνω από 3 δεκαετίες, ώστε ο 83χρονος σήμερα ηθοποιός (είδε το πρώτο φως στις 9 Φεβρουαρίου 1943 στο Νιούαρκ του Νιου Τζέρσεϊ) να ξεκινήσει την υποκριτική του δράση, αφού προηγουμένως είχε ζήσει μία άλλη, διαφορετική ζωή.
Κατά τη διάρκεια των 60s εργάστηκε ως μπαρμπέρης, την ίδια στιγμή που έκανε τις προσπάθειές του για μία καριέρα στη μουσική, παίζοντας κιθάρα σε διάφορες μπάντες, ενώ το 1968 κυκλοφόρησε το πρώτο του solo album με τίτλο Joe Sure Can Sing!, στο οποίο συστηνόταν ως Joe Ritchie.
Μία δεύτερη ζωή
Στο χώρο της ηθοποιίας εισήλθε το 1976, με το The Death Collector του Ραλφ Ντε Βίτο. Η παρουσία του σε αυτό προσέλκυσε την προσοχή του Μάρτιν Σκορσέζε και κάπως έτσι ξεκίνησε η δεύτερη ζωή του.
Ο Τζο Πέσι, γέννημα-θρέμμα του Νιούαρκ του Νιου Τζέρσεϊ -γεννήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου του 1943-, έχει ρίζες από το Τορίνο, από όπου οι Ιταλοί μετανάστες γονείς του ταξίδεψαν στο Μεγάλο Μήλο. Είναι αξιοσημείωτο ότι η ιταλική καταγωγή του ήταν εκείνη που τον βοήθησε να γίνει αμέσως συμπαθής μεταξύ των παρόμοιου origin story ηθοποιών και σκηνοθετών. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι οι Μάρτιν Σκορσέζε, Ρόμπερτ ΝτεΝίρο, Τζον Τορτούρο και Αλ Πατσίνο.
O Πέσι εξελίχθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα ένας ηθοποιός για τα πάντα. Ένας κατάλληλος τύπος για κάθε είδος ρόλου - μέχρι το 1999, όταν και αποφάσισε να αποσυρθεί για να επικεντρωθεί περισσότερο στη μουσική. Ο κινηματογράφος ωστόσο δεν έπαψε στιγμή να τον λατρεύει και υπάρχουν πολύ συγκεκριμένοι λόγοι γι' αυτό: Διαθέτει τη φιγούρα και το γέλιο κάποιου που κάλλιστα θα μπορούσε να είναι θείος σου ή παιδικός σου φίλος. Να σου μιλήσει εγκάρδια και να φαίνεται ανεπιτήδευτα καλοσυνάτος.
Και έπειτα, για λόγους που ούτε καν είχες φανταστεί, να τραβήξει τη σκανδάλη. Είναι οικείος, και αστείος, την ίδια στιγμή που μπορεί να αποβεί θανατηφόρος. Η ίδια η ιταλική Μαφία προσωποποιημένη.
Ο Σκορσέζε τον ήθελε όσο κανέναν άλλο στο καστ για το "Οργισμένο Είδωλο", παρότι είχε ήδη στη διάθεσή του τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο θρυλικός σκηνοθέτης γνώριζε ακριβώς πώς να αξιοποιήσει το ποικίλο ταλέντο του. Ένα είδος προσιτής πολυτέλειας. Αυτό ήταν στο prime του ο Πέσι, για κάθε σκηνοθέτη που επέλεγε να συνεργαστεί μαζί του. Ένας χαρακτήρας τόσο ευπροσάρμοστος που δεν ήξερες πού ξεκινά ο ρόλος και πού ο ίδιος ο Πέσι.
Ένα συγκεκριμένο πρότυπο
Αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπήρχε ένα συγκεκριμένο πρότυπο στο οποίο έμοιαζε να ταιριάζει απόλυτα ή πιο ορθά, να γεννήθηκε στο πλαίσιο αυτού: Ο Ιταλο-αμερικανός μαφιόζος. Το έκανε για τον Σκορσέζε (Goodfellas, Καζίνο), το έκανε για τον Κόπολα (στο δεύτερο μέρος του "Νονού"), το έκανε για τον Σέρτζιο Λεόνε ("Κάποτε στην Αμερική"), το έκανε ακόμη και για τον Μάικλ Τζάκσον (Moonwalker). Και έπειτα ήρθε το "Φονικό Όπλο 2" και τα άλλαξε όλα, αναδεικνύοντας το πραγματικά σπουδαίο χάρισμα του Τζό Πέσι στην κωμωδία.
Η συνέχεια στο Esquire Greece
