Σκηνοθέτης ξεχωριστών μουσικών ντοκιμαντέρ, όπως το "Shut Up and Play the Hits" (2012) για τους LCD Soundsystem, ο Ντίλαν Σάουθερν πραγματοποιεί το ντεμπούτο του στη μυθοπλασία έχοντας έναν πρωτοκλασάτο ηθοποιό σε κεντρικό ρόλο και ένα διαδεδομένο βιβλίο ως πρώτη ύλη. Το υψηλών συναισθηματικών εντάσεων "Ένα Πράγμα με Φτερά" βασίζεται στο μυθιστόρημα "Η θλίψη είναι ένα πράγμα με φτερά" (Μαξ Πόρτερ, εκδ. Πόλις) και θέλει τον Μπένεντικτ Κάμπερμπατς στο ρόλο ενός πατέρα ο οποίος, ξαφνικά, χάνει τη σύντροφό του και καλείται να αναθρέψει μόνος τους γιους του.
Η μοναξιά, το βάρος της γονεϊκότητας και το ισοπεδωτικό πένθος βρίσκονται στο προσκήνιο του δράματος - μοιρολογιού, όπου ο Βρετανός ηθοποιός "ρίχνεται" ολοκληρωτικά με την ερμηνεία του. "Ανταγωνιστής" ένα κοράκι με τη φωνή του Ντέιβιντ Θιούλις, το οποίο βασανίζει τον ήρωα στην προσπάθειά του να ξεπεράσει το αδυσώπητο θρήνο που νιώθει.
Το καθαυτό φιλμ δεν έρχεται δίχως αδυναμίες, κυρίως λόγω των "κούφιων" χαρακτήρων και την υιοθέτηση πλειάδας κοινότοπων συμβάσεων, ο Κάμπερμπατς ωστόσο μας θυμίζει γιατί, δικαίως, είναι ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του. Με αφορμή την πρεμιέρα της παραγωγής στο 75ο Φεστιβάλ Βερολίνου (2025), συναντήσαμε τον ηθοποιό και με φόντο την Πύλη του Βρανδεμβούργου μάθαμε περισσότερα για τη συμμετοχή του.
Με δεδομένο το εξαιρετικά επώδυνο θέμα της ταινίας, πιστεύετε πως τέτοιου είδους παραγωγές μπορούν να μας βοηθήσουν να ανταπεξέλθουμε σε αυτές τις δύσκολες καταστάσεις;
Η σπουδαία τέχνη έχει αυτήν την ικανότητα. Μην παρεξηγηθώ, δεν υποστηρίζω πως το "Ένα Πράγμα με Φτερά" είναι αριστούργημα, δεν θέλω να φανώ αυτάρεσκος. Εκείνο που κάνει ξεχωριστό το υλικό του Μαξ και τη ματιά του Ντίλαν είναι πως αμφότεροι εμβαθύνουν σε μια πτυχή του πένθους που εγώ, τουλάχιστον, δεν είχα δει ξανά. Συγκεκριμένα το ότι σαν συνθήκη είναι πάρα πολύ ακατάστατη και ανεξέλεγκτη, όπως επίσης σίγουρα όχι κάτι από το οποίο μπορείς εύκολα να προχωρήσεις παρακάτω. Αντίθετα, θα έλεγα πως το αφομοιώνεις και το κάνεις κομμάτι του εαυτού σου. Επιπλέον, το γεγονός πως το βιβλίο είναι απόρροια ενός προσωπικού βιώματος, το οποίο αναπαρίσταται με έναν παράδοξα ποιητικό όσο και ανθρώπινο τρόπο, το καθιστά εξαιρετικά πολύτιμο.
Σε όσα λέτε θα πρόσθετα και πως το φιλμ προσφέρει την αναπαράσταση του πένθους από μια αντρική σκοπιά που σπανίως βλέπουμε στο σινεμά.
Ξέρετε, σε μια άλλη πρόσφατη συνέντευξη με ρώτησαν εάν νομίζω πως οι άντρες πενθούν διαφορετικά από τις γυναίκες. Γνωρίζω πως δεν με ρωτάτε αυτό, ωστόσο, θέλω να επισημάνω πως νιώθω ότι είναι επικίνδυνο να προχωράμε σε γενικεύσεις γύρω από το φύλο, ειδικά για τέτοιου είδους ζητήματα. Δεν είμαι βέβαιος πως έχουμε κάτι να κερδίσουμε. Αλλά για να σας απαντήσω, αυτό για το οποίο δεν έχω αμφιβολία είναι πως ο άντρας που ενσαρκώνω βρίσκεται κάτω από αδιανόητα μεγάλο πόνο, τον οποίο δεν έχει περιθώριο να εξωτερικεύσει. Και αυτό είναι πάρα πολύ γαμημένα δύσκολο. Η ταινία αναδεικνύει ακριβώς αυτές τις προσωπικές στιγμές που όλοι αγνοούν, αλλά στις οποίες εκρήγνυσαι με τον πιο απρόβλεπτο τρόπο.
Έχω δύο απορίες σχετικά με το κοράκι. Αφενός, έπεσε ποτέ στο τραπέζι η ιδέα να χρησιμοποιηθεί η δική σας φωνή; Αφετέρου, είχατε την ευκαιρία να δουλέψετε από κοινού με τον Θιούλις;
Η αλήθεια είναι πως το δοκιμάσαμε και με εμένα, καταλήξαμε, όμως, στο ότι αυτό το πλάσμα είναι προϊόν του πένθους. Άρα μια ετερότητα με την οποία αναμετράται ο χαρακτήρας μου. Έτσι, έπρεπε να την υποδυθεί κάποιος άλλος. Και ο Ντέιβιντ ήταν πραγματικά ο ιδανικός για το ρόλο, αν και δεν προέκυψε να συνυπάρξουμε τα γυρίσματα γιατί οι ηχογραφήσεις του έγιναν εκ των υστέρων. Αλλά δούλεψα με τον Έρικ (σ.σ.: Λάμπερτ) που υποδύθηκε το κοράκι φορώντας στολή και ισορροπώντας σε μια ειδική κατασκευή, ο οποίος ήταν φανταστικός. Μάλιστα, για να σπάσω τον πάγο μεταξύ των λήψεων προσποιόμουν τη φωνή του Θιούλις για να χαλαρώσουμε. (γέλια)
Πώς εμπιστευτήκατε έναν πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη όπως ο Σάουθερν;
Είναι αποτέλεσμα της φιλίας που μας ενώνει, αλλά και πάρα πολλών αναλυτικών συζητήσεων γύρω από το πρότζεκτ. Μου είναι πάρα πολύ σημαντικό να έχω μια σχεδόν συμβιωτική σχέση με ένα σκηνοθέτη που συνεργάζομαι. Γιατί με αυτόν τον τρόπο μαθαίνεις το γούστο, το χιούμορ, τα όριά του και αποκτάτε μια ενδόμυχη επικοινωνία που αποδεικνύεται καθοριστική στο σμίλευμα ενός χαρακτήρα. Εν προκειμένω, κιόλας, ήταν απαραίτητο και γιατί έχω ταυτόχρονα την ιδιότητα του παραγωγού. Έτσι, το ότι βρισκόμασταν στην ίδια σελίδα όταν έπρεπε να πάρουμε κρίσιμες καλλιτεχνικές αποφάσεις, όπως ότι δε θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε παρά ελάχιστα ειδικά εφέ, ήταν τρομερά χρήσιμο.
Υπό αυτήν την έννοια, φαντάζομαι πως το πλαίσιο που περιγράφετε ωφέλησε και το πώς συνεργαστήκατε με τους ανήλικους ηθοποιούς;
Όντως, δαπανήσαμε μεγάλο μέρος της ενέργειάς μας για να εξασφαλίσουμε πως θα βρίσκονται διαρκώς σε ένα ασφαλές περιβάλλον. Μεταξύ άλλων, πάρα πολύ συνειδητά τους προστατέψαμε από σκηνές οι οποίες θα τους στρέσαραν ή θα τους πίεζαν ψυχολογικά. Και φυσικά, τους εξηγούσαμε καθετί που θα έπρεπε να κάνουν, κάναμε συχνές ερωτήσεις για να ακούσουμε πώς νιώθουν και συνολικά τους αντιμετωπίζαμε σαν επαγγελματίες.
Σαφώς στο επίκεντρο βρίσκεται η απώλεια μιας μητέρας, παρόλα αυτά, βρήκα πολύ τρυφερό το πώς φτιάξατε το χαρακτήρα ακριβώς μέσα από την απουσία της. Για να γίνω πιο σαφής, με συγκίνησε βαθιά η σκηνή που ανοίγετε το ψυγείο και βρίσκετε ένα μπουκάλι κρασί με το δικό της σημείωμα…
…προλάβατε να δείτε τι γράφει;
Όχι! Αλλά ομολογώ πως έχω περιέργεια.
Λέει κάτι του στιλ: "Μην τυχόν και το ακουμπήσεις καριόλη!" (γέλια). Έχει ενδιαφέρον αυτό που λέτε. Η σκηνογράφος Σούζι Ντέιβις, η οποία έχει δουλέψει με σπουδαίους σκηνοθέτες όπως ο Μάικ Λι, ευθύνεται για το πώς κατασκευάστηκε η ιστορία και η μνήμη αυτής της γυναίκας. Όχι μόνο για να προστεθούν συναισθηματικές πτυχές στην ιστορία, αλλά και σε πρακτικό επίπεδο, γιατί όπως είδατε το σετ έπρεπε να θυμίζει σπίτι με θαλπωρή, όμως στο τέλος το καταστρέφουμε!
Ενιότε ακούμε το ξεπερασμένο επιχείρημα πως οι ηθοποιοί πρέπει να υποφέρουν για να βγάλουν μια καλή ερμηνεία. Και εσείς εδώ, κακά τα ψέματα, περνάτε από πολλά.
Σας καταλαβαίνω, αν και δεν υποστηρίζω την εν λόγω άποψη. Γιατί, αν μη τι άλλο, δεν υπάρχει κανένας λόγος να κάνεις και τους άλλους γύρω σου να υποφέρουν, ούτως ώστε εσύ να κάνεις τη δουλειά σου. Πρέπει να είσαι σε θέση να διαχειριστείς τον εαυτό σου, εάν θες να λέγεσαι επαγγελματίας. Πιστεύω ακράδαντα ότι εάν δημιουργείται ένα ασφαλές και φιλόξενο εργασιακό περιβάλλον, τότε όλοι μπορούν να αναπνεύσουν και να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους.
> Μάθε τα πάντα για το Ένα Πράγμα με Φτερά εδώ.
Διαβάστε Επίσης
