Αν και οι υπεύθυνοι του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης προσπαθούν όλο και πιο φιλότιμα κάθε φορά να νοστιμίσουν με μια μικρή παρέμβαση (μια θεματική αναφορά, έναν επιδέξιο παρουσιαστή, ένα πρωτότυπο σόου) την παραδοσιακή τελετή έναρξης, είναι τόσο προβλέψιμο και γραφειοκρατικό το πρωτόκολλο των επισήμων οι οποίοι κάνουν ουρά πίσω από το μικρόφωνο, που είναι αδύνατον για τους θεατές, αν και όλοι τους εκπαιδευμένοι, να καταπολεμήσουν την αφόρητη βαρεμάρα. Ευτυχώς χθες δεν ακούσαμε και πάλι "το σινεμά είναι ένα ταξίδι...", αλλά μόνον ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Στέλιος Αγγελούδης μιλούσε επί ένα τέταρτο. Για καλή μας τύχη ο παρουσιαστής Γρηγόρης Ελευθερίου, μουσικός και περσόνα των social media (babakagr), ήταν σπιρτόζος, ετοιμολόγος και έκανε γκελ με το κοινό, το οποίο χειροκρότησε όλους τους ομιλητές και ειδικά τον υφυπουργό πολιτισμού Ιάσονα Φωτήλα, ο οποίος θυμήθηκε τον Θεσσαλονικιό Διονύση Σαββόπουλο, τραγουδώντας(!) επί σκηνής "σε μια στιγμή ανάβουν τα φώτα κι η μουσική μάς φέρνει τους μάγους στη σκηνή". Αν τον χειροκροτούσαν ακόμα δυνατότερα μπορεί και να συνέχιζε με ολόκληρο το "Φορτηγό"...
Ξεχωριστή χθεσινοβραδινή παρουσία ήταν αυτή της Ίντια Μουρ, πρωταγωνίστριας της βραβευμένης με Χρυσό Λιοντάρι ταινίας έναρξης "Father Mother Sister Brother" του Τζιμ Τζάρμους (ο ίδιος εμφανίστηκε στην οθόνη του Ολύμπιον μέσα από βιντεοσκοπημένο μήνυμα), την οποία παρουσίασε ο καλλιτεχνικός διευθυντής της διοργάνωσης Ορέστης Ανδρεαδάκης. Η 30χρονη Αμερικανίδα, η οποία είναι επίσης συγγραφέας, σκηνοθέτις και ακτιβίστρια, σχολίασε τον κοινωνικό ρόλο της τέχνης και την αξία της συλλογικότητας, αναφερόμενη εμμέσως και στα γεγονότα της Μέσης Ανατολής. Στην ταινία, στην οποία παίζουν επίσης οι Άνταμ Ντράιβερ, Κέιτ Μπλάνσετ, Βίκι Κριπς, Σαρλότ Ράμπλινγκ και Τομ Γουέιτς, Μουρ υποδύεται μια νεαρή κοπέλα η οποία μαζί με τον αδελφό της επισκέπτονται το άδειο πλέον σπίτι των πεθαμένων γονιών τους. Η ιστορία τους, μια από τις τρεις του σπονδυλωτού φιλμ, εξελίσσεται στο Παρίσι, ενώ οι άλλες δυο στο Δουβλίνο και στις βορειοανατολικές ΗΠΑ. Κάθε φορά δυο αδέλφια συναντιούνται με έναν από τους γονείς τους (στο τρίτο σκετς η προηγούμενη γενιά υπάρχει μόνον ως ανάμνηση), αποκαλύπτοντας τα μυστικά και ψέματα που συντηρούν το εύθραυστο σύγχρονο οικογενειακό οικοδόμημα. Με λιτότητα γεμάτη ανθρωπιά και ουσία, η ψυχολογία των "κατοίκων" του περιγράφεται μέσα από κοινότοπες κουβέντες, αμήχανες σιωπές και διασκεδαστικές λεπτομέρειες. Ένα κομψό δράμα ημιτονίων με μια διακριτική, ταπεινή σκηνοθετική προσέγγιση του αληθινού κόσμου γύρω μας, την οποία ο Τζάρμους δεν άλλαξε ποτέ από τη πρώτη ως την τελευταία του ταινία. Χωρίς καλούς και κακούς, χωρίς κανένα διδακτισμό, χωρίς καμιά πρόθεση φετιχοποίησης της κοινωνικής απόρριψης.
