«Μακί, Τα Λιοντάρια της Κολάσεως»
Περισσότερες από 230 κινηματογραφικές συμμετοχές, μια καριέρα που ξεκίνησε τη δεκαετία του ‘40 και περιλαμβάνει συνεργασίες με μερικούς από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες όλων των εποχών. Αυτή είναι, συνοπτικά, η παρακαταθήκη του Μισέλ Πικολί, ενός ηθοποιού ο οποίος με το εκτόπισμα και το υποκριτικό εύρος του έθεσε νέα όρια στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο, παραμένοντας ως το τέλος αταξινόμητος και απρόβλεπτος.
Τώρα, στο πληθωρικό πρόγραμμα που παρουσιάζει το 38ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου στο πλαίσιο των προφεστιβαλικών προβολών (18-24/9) του σε Εκράν και Ελληνίς Cinemax, οι Αθηναίοι σινεφίλ θα έχουν την ευκαιρία να δουν στη μεγάλη οθόνη επτά από τις πιο επιδραστικές ερμηνείες του Πικολί. Ας δούμε, αναλυτικότερα, την κάθε περίπτωση ξεχωριστά.
"Περιφρόνηση" (Ζαν-Λικ Γκοντάρ, 1963)
Εκτός του ότι εν προκειμένω έχουμε μία από τις σημαντικότερες ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου, το συγκεκριμένο φιλμ αποδείχθηκε καθοριστικό για την πορεία του Πικολί. Ο Γάλλος υποδύεται τον Πολ, ένα σεναριογράφο που αναλαμβάνει τη διασκευή της ομηρικής "Οδύσσειας" για λογαριασμό μιας λουσάτης παραγωγής που σκηνοθετεί ο Φριτζ Λανγκ που ενσαρκώνει τον εαυτό του. Ο ήρωας, όμως, έρχεται σύντομα αντιμέτωπος με ένα ορμητικό αίσθημα ματαιότητας και αποξένωσης, την ίδια στιγμή που η σύζυγός του (Μπριζίτ Μπαρντό) αρχίζει να θρέφει τα ίδια συναισθήματα για εκείνον. Η "Περιφρόνηση" έκανε τομή στην κινηματογραφική γλώσσα, απογείωσε τη δημοφιλία της νουβέλ βαγκ, ενώ απεγκλώβισε ερμηνευτικά τον Πικολί, με αποτέλεσμα να του ανοίξει ο δρόμος προς παραγωγές κάθε genre. Διαβάστε περισσότερα για την ταινία εδώ.
"Το Ημερολόγιο μιας Καμαριέρας" (Λουίς Μπουνιουέλ, 1964)
Από τους πλέον αγαπημένους συνεργάτες του αμίμητα αιρετικού δημιουργού Λουίς Μπουνιουέλ, οι δυο τους έμελλε να ενώσουν αρκετές φορές τις δυνάμεις τους και μάλιστα σε σπουδαίες ταινίες, όπως τα "Η Ωραία της Ημέρας" (1967), "Ο Γαλαξίας" (1970), "Η Διακριτική Γοητεία της Μπουρζουαζίας" (1972) και το "Φάντασμα της Ελευθερίας" (1974). Η "Καμαριέρα" αποτελεί μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Οκτάβ Μιρμπό (1900) και η υπόθεσή του αφορά μια καμαριέρα (Ζαν Μορό), προφανώς, η οποία πιάνει δουλειά σε μια αστική οικογένεια στην επαρχιακή Γαλλία του 1930 και γνωρίζει όλα τα βίτσια των αφεντικών της, αλλά και του υπηρετικού προσωπικού. Ο Πικολί υποδύεται τον άξεστο γαμπρό του ιδιοκτήτη, ο οποίος παρασιτεί γύρω από κάθε γυναίκα του σπιτιου, έτσι δεν αργεί να βάλει στο μάτι το χαρακτήρα της Μορό…
"Μακί, Τα Λιοντάρια της Κολάσεως" (Κώστας Γαβράς, 1967)
Η δεύτερη συνεργασία του Πικολί με τον Κώστα Γαβρά, τους βρίσκει σε ένα πολιτικό θρίλερ με φόντο την κατεχόμενη από τους ναζί Γαλλία, μια πρωτοκλασάτη διανομή ηθοποιών (Ζαν-Κλοντ Μπριαλί, Ζακ Περέν) και μια επικίνδυνη αμφιβολία στο επίκεντρο: Όταν μια ομάδα ανταρτών απελευθερώνει κρατουμένους που είχαν καταδικαστεί σε θάνατο, υποψιάζονται πως κάποιος ανάμεσά τους είναι κατάσκοπος των φασιστών.
"Themroc" (Κλοντ Φαραλντό, 1973)
Ακραία σάτιρα και ταυτόχρονα ένα επιθετικά αντιεξουσιαστικό φιλμ που έγινε ακαριαία cult, το "Themroc" ανήκει σε εκείνες τις ανορθόδοξα ριζοσπαστικές ταινίες της δεκαετίας του ‘70 οι οποίες καταργούσαν κάθε σύμβαση και όρια. Μια τελείως take it or leave it κατάσταση, δηλαδή, αν σκεφτούμε κιόλας πως η πλοκή αφορά ένα μεσήλικα εργάτη που ξαφνικά ξεσπά ενάντια στα πάντα, μετατρέπει το διαμέρισμά του σε σπήλαιο, συνάπτει ερωτική σχέση με την αδελφή του και κυνηγά αστυνομικούς, τους οποίους και τρώει!
"Το Μεγάλο Φαγοπότι" (Μάρκο Φερέρι, 1973)
Δεν του έφτασε η ακρότητα του "Themroc" του Πικολί, έτσι την ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε στο εξίσου υπερηχητικό "Μεγάλο Φαγοπότι". Ταινία - σκάνδαλο στην εποχή της που έσπασε στα ταμεία και πώς αλλιώς, καθώς περιστρέφεται γύρω από τέσσερις μεγαλοαστούς που απομονώνονται σε μια εντυπωσιακή βίλα όπου επιδίδονται σε ένα αχαλίνωτο αγώνα με φαγοπότι και σεξ μέχρι σκασμού.
"Ο Μιλού τον Μάη" (Λουί Μαλ, 1990)
Σε μία από τις τελευταίες ταινίες του εμβληματικού σκηνοθέτη Λουί Μαλ, οι αναταραχές του Μάη του ‘68, το πένθος ενός γιου και οι υπαρξιακοί προβληματισμοί για το πώς είναι σωστό, τελικά, να ζει κανείς, σμίγουν σε ένα ψυχόδραμα που απογειώνει το συναισθηματισμό του χάρη στο παίξιμο του Πικολί που βρίσκεται σε πρώτο πλάνο.
"Οι Ισορροπιστές" (Νίκος Παπατάκης, 1991)
Ενδεικτικό του ασίγαστου πάθους του Γάλλου ηθοποιού, το γεγονός πως στα εξηντα-κάτι του δε δίστασε να αναμετρηθεί με έναν ακόμα πολύπλοκο ρόλο. Στο μελαγχολικά ρομαντικό φιλμ που έμελλε να αποδειχθεί κύκνειο άσμα του ασύγκριτου Νίκου Παπατάκη, ο Πικολί ενσαρκώνει έναν αλά Ζαν Ρενέ ποιητή και λάτρη του τσίρκου που γνωρίζει ένα νεαρό Άραβα και είναι αποφασισμένος να τον εξελίξει στον καλύτερο σχοινοβάτη του κόσμου.
Βρείτε το πλήρες πρόγραμμα της προφεστιβαλικής εβδομάδας του 38ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου εδώ.
