The Toxic Avenger

Η δεκαετία του ’80 υπήρξε, πιθανότατα, η τελευταία εποχή στην ιστορία του σινεμά κατά την οποία δημιουργήθηκε σε γενναιόδωρη ποσότητα μια ανατρεπτική, αφτιασίδωτη και ακραία κινηματογραφική αντικουλτούρα. Ένα από τα κατεξοχήν εργαλεία έκφρασης αυτής της underground καλλιτεχνικής απείθειας, έως και ριζοσπαστικότητας, ήταν φυσικά τα b-movies.

Οι συγκεκριμένες παραγωγές, όντας εξ ορισμού εκτός των συμβατικών εμπορικών κυκλωμάτων και χαμηλού προϋπολογισμού, είχαν την ελευθερία να ξεπερνούν τα όρια και να ανατρέπουν τις ηθικές-αισθητικές συμβάσεις κατά το δοκούν. Συνήθως το αποτέλεσμα κινούνταν μεταξύ χαβαλέ και ουσίας, αλλά αυτή ακριβώς η αμφισημία έκανε τις συγκεκριμένες ταινίες απόλυτα διασκεδαστικές. Μία από τις εταιρείες που συμπύκνωσε την παραπάνω τάση στα 80s ήταν η Troma των Λόιντ Κάουφμαν και Μάικλ Χερζ, πρώτο σουξέ της οποίας ήταν το αταξινόμητο "Toxic Avenger" (1984).

Ο τίτλος προκύπτει από τον ήρωα της υπόθεσης, έναν ταπεινό επιστάτη που έχει δεχτεί πολλαπλά χτυπήματα από τη μοίρα. Η τύχη του, όμως, φαίνεται να αλλάζει τη μέρα που, εξαιτίας ενός ατυχήματος με ραδιενεργά απόβλητα, αποκτά πυρηνικές δυνάμεις. Το πόνημα των Κάουφμαν - Χερζ μοιάζει με βλάσφημη εκδοχή των υπερηρωικών περιπετειών, αγνοεί κάθε έννοια κομφορμισμού και σεβασμού στα όρια, ενώ η βία απεικονίζεται με τρόπο που θα έκανε τον Ταραντίνο να κοκκινίσει. Ακριβώς αυτή η απείθεια και το επαναστατικό πνεύμα, ok κι η μπόλικη καφρίλα, κάνουν το "Toxic Avenger" ένα διαχρονικό cult classic.

Τέσσερις δεκαετίες μετά, ο ταλαντούχος ηθοποιός Μέικον Μπλερ ("Τα Ερείπια Είναι Πάντα Θλιμμένα") σκηνοθετεί ένα ριμέικ με τις ευλογίες του Κάουφμαν, το οποίο φιλοδοξεί αφενός να τιμήσει το μύθο του "Toxie", αφετέρου να του δώσει μια μοντέρνα υπόσταση που να στέκεται στη σύγχρονη, γεμάτη ανακυκλωμένες ιδέες, κινηματογραφική πραγματικότητα. Ο ασυγκράτητος ενθουσιασμός και το οπαδικό μεράκι με το οποίο προσεγγίζει ο Αμερικανός την ταινία είναι οφθαλμοφανή από το πρώτο λεπτό της δράσης, όπως επίσης η πρόθεσή του να προστατέψει τα οικολογικά και αντικαπιταλιστικά αντανακλαστικά του πρωτότυπου. Από κοντά, ο πρωταγωνιστής Πίτερ Ντίνκλατζ δίνει μια σχεδόν συγκινητική ερμηνεία, ως ένας λαϊκός ήρωας που θυμίζει κύριο Χάιντ.

Από εκεί και πέρα, ωστόσο, το νέο "Toxic Avenger" δεν καταφέρνει να συστηθεί από την αρχή πραγματικά, καθώς δεν αποδιώχνει την αίσθηση πως αποτελεί μια συνεχή αναφορά σε κάτι άλλο το οποίο θα καταλάβουν μόνο οι μυημένοι. Παράλληλα, ο Μπλερ παίρνει το αφήγημά του πιο σοβαρά από ό,τι απαιτεί η περίσταση, με αποτέλεσμα τις φορές που τα πράγματα είναι αναπόφευκτα αστεία, το σαφώς υπερβολικό χιούμορ να μη συνάδει με το υπόλοιπο ύφος. Στο νήμα, η σπαρταριστή ενέργεια και το δυσεύρετο σήμερα θράσος, ίσως κερδίσουν –αυστηρά– τους ψυλλιασμένους.

ΗΠΑ. 2023. Διάρκεια: 102΄. Διανομή: THE FILM GROUP.