Το ελληνικό σινεμά πενθεί την απώλεια του Θανάση Ρεντζή. Ενός εκ των πλέον τολμηρών και ξεχωριστών σκηνοθετών του εγχώριου κινηματογράφου, ο οποίος άφησε διακριτό στίγμα τόσο ως δημιουργός όσο και ως θεωρητικός της έβδομης τέχνης.
Όπως διαβάζουμε στη σελίδα του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους: "Ο Θανάσης Ρεντζής δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις: ρηξικέλευθος σκηνοθέτης, συνιδρυτής του Κέντρου Πειραματικού Κινηματογράφου (1970-1973), συνεκδότης του περιοδικού 'Φιλμ', άλλοτε διευθυντής του Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, διευθυντής του Τομέα Ψυχαγωγίας της ΕΤ-1 και από δεκαπενταετίας διδάσκων Αισθητική του Κινηματογράφου και των Νέων Μέσων στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών.
Γεννήθηκε το 1947 στο Αίγιο Αχαΐας. Σπούδασε Σκηνοθεσία στην Ανωτάτη Σχολή Θεάτρου – Κινηματογράφου Αθηνών. Το 1968, με τους Φ. Καραμήτσο, Στ. Πουλάκη και Θ. Καστανιώτη συστήνουν μια ομάδα διεπιστημονικής μελέτης και έρευνας όπου και ασχολούνται με τα Μαθηματικά, την Κυβερνητική, τα Νέα Μέσα Επικοινωνίας και κυρίως τον Κινηματογράφο. Τον χειμώνα του 1970 ιδρύει με τον Δημήτρη Σπέντζο το Κέντρο Πειραματικό Κινηματογράφου. Το 1974 ιδρύει με τον Θ. Καστανιώτη το περιοδικό ΦΙΛΜ, το οποίο και διευθύνει ως το 1986. Διετέλεσε τακτικός ομιλητής και πρωτεργάτης για θέματα Κινηματογράφου και Νέων Τεχνολογιών στο Θεατρικό Τμήμα (Πανεπιστήμιο Αθηνών '75 – '80). Το 1977 τίθεται επικεφαλής της αντίδρασης των Ελλήνων Κινηματογραφιστών, κατά της τότε κυβερνητικής πολιτικής και αναλαμβάνει την διοργάνωση του καλούμενου 'Αντιφεστιβάλ'.
Στη συνέχεια ασχολείται συστηματικά με τον συνδικαλισμό (μέχρι και το 1982) και διατελεί διαδοχικά Γραμματέας και Πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών καθώς και μέλος του τριμελούς Προεδρείου της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Δημιουργών Οπτικοακουστικών Έργων [F. E. R. A.]. Το 1978 συνεργάζεται, ως προς το κινηματογραφικό σκέλος και τους φωτισμούς, με τον Ιάνη Ξενάκη στο "Πολύτοπο Μυκήνων". Βασικός ομιλητής και για θέματα Κινηματογράφου και Νέων Μέσων των Ελεύθερων Ανοικτών Πανεπιστημίων (από το 1981 έως το 1986). Το 1986 αναλαμβάνει την διεύθυνση καθώς και την αναδιοργάνωση του Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης και μετά από δύο χρόνια παραιτείται λόγω ουσιαστικών διαφωνιών με τους συνδικαλιστικούς φορείς του κινηματογραφικού χώρου. Στη συνέχεια τοποθετείται διευθυντής του Τομέα Ψυχαγωγίας της ΕΤ-1, από όπου και απεχώρησε το 1990. Από τις αρχές του 21ου αιώνα διδάσκει στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών "Ψηφιακές Μορφές Τέχνης" το μάθημα της Αισθητικής του Κινηματογράφου και των Νέων Μέσων.
Επιλεγμένη φιλμογραφία: Άσπρο-Μαύρο (με τον Ν. Ζερβό), 1973, Βιο-γραφία, 1974, Corpus, 1979, Ηλεκτρικός Άγγελος, 1981, Η ελληνική τυπογραφία (σειρά ντοκιμαντέρ), 1986-1987, The Athenian Fusion (ντοκιμαντέρ για το ARTE), 1992, Σιωπηλές Μηχανές, 1998
Επιλεγμένες εκδόσεις: Βιογραφία, Εκδόσεις Εξάντας, 1974, Οι πρωτοπορίες στον Κινηματογράφο, Εκδόσεις Καστανιώτη, 1977, Corpus, 1980, Κινηματογράφος: Πρακτική και ιδεολογία, Εκδόσεις Πύλη, 1982, Ελαίας Εικάσματα (με τον Ηρακλή Δ. Λογοθέτη), Εκδόσεις Καστανιώτη, 2001, Ορώμενα, τιμή στον Αριστοτέλη (φωτολιθογραφίες), Έκδοση ΕΚΠΑ-Καστανιώτη, 2002, Το φιλί της Κλεοπάτρας (χαρακτικά), Εκδόσεις Διάττων, 2004".
Από τη μεριά της, την προσφορά του Ρεντζή αναγνωριζει και η Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου (Π.Ε.Ε.Κ.):
"Η Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου απευθύνει έναν στερνό αποχαιρετισμό στον μεγάλο δάσκαλο της θεωρίας, αλλά και της πράξης, του κινηματογράφου, στον ανυπότακτο φορέα της πρωτοπορίας Θανάση Ρεντζή. Διετέλεσε ιδρυτικό μέλος της Ένωσής μας, δημιουργός του πρώτου θεωρητικού κινηματογραφικού περιοδικού στην Ελλάδα, του 'Φιλμ', σκηνοθέτης, ιθύνων νους του Αντιφεστιβάλ του 1977, Διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, εικαστικός, καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών.
Σε κάθε θέση έδινε με ακεραιότητα τον αγώνα του, προκειμένου το σινεμά να προχωρήσει με σταθερά και ασυμβίβαστα βήματα και οι τέχνες να δρουν ως συλλογικό όπλο απελευθέρωσης των δυνατοτήτων του ατόμου να εκφράσει κάθε πτυχή της πραγματικότητας. Ήταν ακούραστος. Ως την τελευταία στιγμή έγραφε, δίδασκε ανελλιπώς τους φοιτητές, μεταλαμπάδευε από ψυχής την τεράστια εμπειρία του.
Δεν το έβαλε ποτέ κάτω. Στη σύγχρονη εποχή, που συχνά κυριαρχεί το 'λίγο', αυτός συνέχισε να δηλώνει παρών, όντας ένας μεγάλος στοχαστής, που δεν έπαυε να είναι και βαθιά λαϊκός. Θα προσπαθήσουμε να ακολουθήσουμε τα χνάρια του.
Θανάση, αντίο!".
