Αρκετά χρόνια πριν σε μια πιο αθώα εποχή, ο Χαλκ Χόγκαν, ο οποίος έχασε τη ζωή του χθες (24/7) στα 71, δεν ήταν ένας γραφικός φανατικός υποστηρικτής του Ντόναλντ Τραμπ, αλλά το απόλυτο πρόσωπο της επαγγελματικής πάλης. Τη δεκαετία του '80, η περσόνα του στα ρινγκ του WCW και αργότερα του WWE, υπήρξε καθοριστική όχι μόνο για τη διάδοση του αθλήματος παγκοσμίως, αλλά και για την ανάπτυξη μιας καινούριας μορφής αναπαραστατικών αφηγήσεων. Οι αγώνες με τους παλαιστές των προαναφερθέντων πρωταθλημάτων κρίνονταν, κυρίως, μέσα από τις προσωπικές ιστορίες που ανέπτυσσαν οι αθλητές παλεύοντας, τις ηθικές αξίες που αντιπροσώπευαν, αλλά και το πώς οι θεατές διαμόρφωναν τα διακυβεύματα που, ενίοτε, δεν είχαν τίποτα να ζηλέψουν από μια αρχαία τραγωδία. Αν δε με πιστεύετε σας καταλαβαίνω, ακούστε τουλάχιστον, όμως το θρυλικό σκηνοθέτη Βέρνερ Χέρτζογκ.
Ο Χόγκαν, λοιπόν, την πρώτη χρυσή εποχή της πάλης βρέθηκε μεταξύ εκείνων που παρείσφρησαν με κρότο στην ποπ κουλτούρα, ανοίγοντας το δρόμο για ακόμα περισσότερους συναδέλφους του. Για να το πούμε απλά, δε θα είχαμε σήμερα Τζον Σίνα και Ντουέιν Τζόνσον δίχως εκείνον. Κι ένας καλός τρόπος για να επιτευχθεί η μετάβαση από το ρινγκ στην καθολική αναγνώριση ήταν, διαχρονικά, ο κινηματογράφος. Ο Χόγκαν άδραξε την ευκαιρία όταν κλήθηκε να ενσαρκώσει τον επιβλητικό Thunderclips στο "Ρόκι 3: Ο Θρίαμβος" (Σιλβέστερ Σταλόνε, 1983), το σίκουελ του πυγμαχικού franchise που έσπασε τα ταμεία και απογείωσε το μύθο του Σταλόνε. Διόλου τυχαία, εκεί ακούγεται και το περιβόητο "Eye of the Tiger" των Survivor.
Η σκηνή της πάλης μεταξύ Χόγκαν και Σταλόνε αποτελεί επιτοπή της "εϊτίλας", ο Ρόκι απεικονίζεται κωμικά μικροκαμωμένος απέναντι στο δυσθεώρητο Thunderclips και η μεταξύ τους μάχη ισορροπεί απολαυστικά μεταξύ προβλεψιμότητας και coolness. Είναι ενδεικτική η επική ατάκα του Χόγκαν καθώς συστήνεται στο κοινό: "Ο απόλυτος άντρας ενάντια στον απολύτο κεφτέ"!
Τα χρόνια που ακολούθησαν ο Χόγκαν δοκιμάστηκε στην υποκριτική χωρίς επιτυχία, πρωταγωνιστώντας σε ταινίες που έχουν μείνει αξιομνημόνευτες κυρίως λόγω νοσταλγίας, όπως τα "Χωρίς Κανόνες" (Τόμας Τζ. Ράιτ, 1989), "Suburban Commando" (Μπαρτ Κένεντι, 1991) και "Mr. Nanny" (Μάικλ Γκότλιμπ, 1993). Ψιλά γράμματα, βέβαια, για τον Χόγκαν που αφήνει πίσω μια larger than life κληρονομιά.
