'The Decline of Western Civilization Part II: The Metal Years'
Χρειάζεται, αλήθεια, ολόκληρο βιβλίο ώστε να μιλήσει κανείς επαρκώς για την προσωπικότητα, την επίδραση και το εκτόπισμα του Ozzy Osbourne. Τόσο ως frontman των Black Sabbath, των εμπνευστών τουλάχιστον δύο ιδιωμάτων στο metal, όσο και ως σόλο καλλιτέχνης κάνοντας νέες τομές στο είδος τη δεκαετία του '80. Εξ ου και η απώλειά του αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό στη μουσική, όπως και στις καρδιές εκατομμύρια θαυμαστών παγκοσμίως που μεγάλωσαν με τον ήχο της φωνής του. Ως ελάχιστο φόρο τιμής, λοιπόν, ακολουθεί μια συνοπτική αναδρομή στις μετρημένες, πλην δικαίως αξέχαστες, φορές που ο Osbourne εμφανίστηκε στη μεγάλη οθόνη.
Φυσικά, όσον αφορά τα οπτικοακουστικά, ο Βρετανός θεμελιώθηκε για τα καλά στην ποπ κουλτούρα του 21ου αιώνα εξαιτίας της ριάλιτι σειράς "The Osbournes". Η από ηθικής άποψης σοβαρά ελαττωματική παραγωγή του MTV, την οποία χαριτολογώντας θα μπορούσαμε να περιγράψουμε ως μακρινό πρόγονο των "The Kardashians", απεικόνιζε την καθημερινότητα του Ozzy και της οικογένειάς του τονίζοντας, σαφώς, τις εκκεντρικότητές τους αλλά και τις ενίοτε τοξικές σχέσεις μεταξύ τους. Φυσικά, σε επίπεδο δημοφιλίας η αναγνωρισιμότητα του καλλιτέχνη εκτινάχθηκε, η σειρά διήρκησε τέσσερις σεζόν, αλλά για σημαντικό χρονικό διάστημα ο ίδιος ταυτίστηκε με μια δημόσια εικόνα που έμοιαζε επικίνδυνα με καρικατούρα.
Ενδεικτικό της υψηλής ακροαματικότητας του "Osbournes" στα '00s το γεγονός πως η metal φαμίλια πραγματοποιεί ένα "πέρασμα" στην κατασκοπική παρωδία "Austin Powers: Το Χρυσό Εργαλείο" (Τζέι Ρόουτς, 2002), στο οποίο σχολιάζει δεικτικά την επανάληψη ενός αστείου που χρησιμοποιείται σε προηγούμενο σίκουελ του κωμικού franchise. Μπορεί κάτι τέτοιο σήμερα που τα meta αστεία και η αυτοαναφορικότητα χρησιμοποιούνται κάθε τρεις και λίγο από τις χολιγουντιανές παραγωγές να μη μας κάνει εντύπωση, τότε όμως μια τέτοια επιλογή ήταν ικανή να προκαλέσει γνήσια έκπληξη στο κοινό.
Το πιο σημαντικό από όλα, βέβαια, είναι πως στις περιπτώσεις που αναφέρουμε εδώ μας υπενθυμίζεται πόσο καλοπροαίρετος χαβαλές ήταν ο Ozzy. Στη μάλλον ξεχασμένη σήμερα κωμωδία "Ο Γιος του Διαβόλου" (Στίβεν Μπριλ, 2000) με πρωταγωνιστή τον Άνταμ Σάντλερ, ο τραγουδιστής προχωρά σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές κινήσεις του αποκεφαλίζοντας με ένα δάγκωμα μια νυχτερίδα, προτού προσφέρει ένα κομμάτι βράχου στην Πατρίσια Αρκέτ για να "σκοτώσει" τον Σάντλερ. Στην ταινία αυτό, ας πούμε, βγάζει νόημα...
Ωστόσο, η πιο απολαυστική κινηματογραφική εμφάνιση του Osbourne οφείλεται στη σημαντική σκηνοθέτρια Πενέλοπι Σφίρις. Στο ντοκιμαντέρ - σταθμό "The Decline of Western Civilization Part II: The Metal Years" (1988), το οποίο εμφαθύνει στην πολυπρισματικότητα της metal κουλτούρας αλλά και το προσωπικό κόστος που επιφέρει η επιτυχία στα νεαρά συγκροτήματα που ξαφνικά γεμίζουν στάδια, σε μια (λογικά σκηνοθετημένη) σκηνή ανθολογίας βλέπουμε τον Ozzy να προσπαθεί να φτιάξει με παταγώδη αποτυχία πρωινό(;), την ώρα που μιλά για τις καταχρήσεις που "τερμάτισε" μαζί με τους συμπαίκτες του στους Black Sabbath.
Το απενοχοποιημένο χιούμορ του Βρετανού φάνηκε μία ακόμα φορά τη δεκαετία του '80 μέσα από το cameo του στο horror "Trick or Treat" (Τσαρλς Μάρτιν Σμιθ, 1986), όπου ενσαρκώνει ένα φανατικό χριστιανό ιερέα ο οποίος προειδοποιεί τον κόσμο για τους κινδύνους του rock 'n' roll, της μιαρής μουσικής του σατανά που παίζουν άρρωστοι άνθρωποι...
Σε ένα σαφώς πιο ταιριαστό ρόλο, στην κωμωδία "The Jerky Boys: The Movie" (Τζέιμς Μελκόνιαν, 1995) ο Ozzy κάνε ένα "πέρασμα" ως μάνατζερ συγκροτήματος που μαθαίνει πως δύο roadies παράτησαν το στήσιμο συναυλίας της μπάντας του για να δουλέψουν με τους Monkees, είδηση που φέρνει εμφανή δυσφορία στον επαγγελματία. Επί τη ευκαιρία, αξίζει να σημειώσουμε εδώ πως οι Jerky Boys ήταν ένα κωμικό δίδυμο που έγινε διάσημο στις ΗΠΑ των '90s εξαιτίας των τηλεφωνικών φαρσών τους που έγιναν ανάρπαστες. Κάτι σαν τον "δικό μας" Φουσέκη, δηλαδή, ο οποίος σίγουρα αξίζει δική του ταινία κάποια στιγμή. Αν διαβάζει κάποιος παραγωγός ας το σκεφτεί.
Διαβάστε Επίσης
