Υποθέτω ότι είχατε ουκ ολίγες ερμηνευτικές προκλήσεις στην καριέρα σας. Αλλά το να σας ζητούν να υποδυθείτε τον Μάρλον Μπράντο...
Στ’ αλήθεια μου αρέσουν οι προκλήσεις, ο ρόλος του Μπράντο, όμως, έχει κάτι το ξεχωριστό. Το "Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι" είναι μία από τις πιο αγαπημένες ταινίες μου και ο Μπράντο ο άνθρωπος ο οποίος για εμάς τους ηθοποιούς άλλαξε όλο το παιχνίδι. Αυθόρμητος, με ασυγκράτητη δύναμη και την ίδια στιγμή ευάλωτος και σπαρακτικός. Δείτε τώρα σύμπτωση: Στα 14 μου γύριζα το "Over the Edge", όπου έπαιζα έναν ανήλικο παραβάτη. Ο σκηνοθέτης Τζόναθαν Κάπλαν ήταν πολύ αστείος. Λοιπόν, με φώναζε Μάρλον. Και ο λόγος ήταν επειδή σε μια σκηνή έπρεπε να σπάσω το παράθυρο κι εγώ είπα "θέλω να το κάνω στ’ αλήθεια". Μου απάντησε, "Μάρλον, κάτσε στ’ αβγά σου". Και από τότε με φώναζε Μάρλον.
Τι είναι αυτό το οποίο θαυμάζετε στο "Τελευταίο Τανγκό…";
Το λατρεύω παρά την επίμαχη σκηνή του βιασμού. Πράγματι ποτέ δεν μου άρεσε αυτή η σκηνή. Ο έντονος ερωτισμός της ταινίας είναι το λιγότερο αγαπημένο μου κομμάτι της. Η ανάπτυξη αυτής της αλλόκοτης οικειότητας, όμως, και το παράδοξο ότι αυτοί οι δυο μοναχικοί άνθρωποι δεν θέλουν να γνωριστούν, να μάθουν ο ένας τον άλλον…. Αυτό με συγκίνησε βαθιά. Και είναι λυπηρό πως το τραυματικό συμβάν στο πλατό έχει επισκιάσει το πόσο πραγματικά καλή ήταν στην ταινία η Μαρία Σνάιντερ.
Εσείς υπήρξατε ποτέ μάρτυρας κάποιου ανάλογου περιστατικού κακοποίησης στο όνομα του καλλιτεχνικού αποτελέσματος;
Συχνά εμείς οι ηθοποιοί λέμε ο ένας στον άλλον "μη μου πεις τι θα κάνεις, επειδή θέλω να συμβεί κάτι αυθόρμητο". Και ο σκηνοθέτης το ενθαρρύνει αυτό. Αλλά όχι, ήταν προφανώς λάθος που επιχείρησαν κάτι τέτοιο στη συγκεκριμένη σκηνή. Ξεκάθαρο λάθος. Το έχω νιώσει κι εγώ, επειδή ξεκίνησα μικρός και υπήρξαν φορές που αισθάνθηκα ότι με εκμεταλλεύτηκαν, ότι μου συμπεριφέρονταν σαν σε αντικείμενο και ήμουν αμήχανος για το πώς θα το αντιμετωπίσω. Δεν θέλω να αναφερθώ σε συγκεκριμένα περιστατικά, αλλά βρέθηκα στη θέση του συναισθηματικά εκβιαζόμενου. Είμαι λοιπόν ευαίσθητος σε αυτό που βίωσε η Μαρία, η οποία ως γυναίκα, και ειδικά εκείνη την εποχή, ήταν εντελώς απροστάτευτη.
Πώς νιώθετε όταν πρέπει να υποδυθείτε έναν ηθικά σκοτεινό χαρακτήρα; Το έχετε κάνει συχνά, αλλά εδώ ο ρόλος αφορά ένα υπαρκτό, διάσημο πρόσωπο.
Εντάξει, δεν είναι και ο Τζακ (ο serial killer από το "Σπίτι που Έχτισε ο Τζακ" του Λαρς Φον Τρίερ) ο Μπράντο… (γέλια) Είναι ένας ηθοποιός ο οποίος αναζητά μια στιγμή αλήθειας. Τα κατάφερε, γιατί ας μην ξεχνάμε πως η ίδια η Μαρία είπε ότι συγκινήθηκε από την ερμηνεία του και από τα δάκρυά του, που ήταν αληθινά, αλλά με εντελώς λάθος τρόπο. Το ότι λοιπόν πιστεύουμε συχνά πως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, αδιαφορώντας για τις συνέπειες, αυτό μου φάνηκε εξαιρετικά ενδιαφέρον το στοιχείο αυτό του συγκεκριμένου ρόλου.
Άρα, όσο επικριτικότερος είσαι απέναντι στις πράξεις ενός κινηματογραφικού χαρακτήρα, τόσο περισσότερο απομακρύνεσαι απ’ αυτόν…
Ισχύει απόλυτα. Και είναι ένα από τα μεγαλύτερα κατορθώματα της τέχνης, το να δίνει δηλαδή "φωνή" σε ένα δολοφόνο, ένα βιαστή. Θυμηθείτε τη Μήδεια… Υποδυόμενος τον Χίτλερ, δεν τον υπερασπίζεσαι, αλλά δεν μπορείς να τον υποδυθείς σαν καρικατούρα, πράγμα που σημαίνει πως πρέπει να βρεις κάποιες αλήθειες, κάποιους –διεστραμμένους ή εγκληματικά λανθασμένους– λόγους για τις πράξεις του.
Για την αναπαράσταση της επίμαχης σκηνής χρησιμοποιήσατε intimacy coordinator;
Ναι, βέβαια και είναι εντυπωσιακό αν σκεφτείτε πως το νέο αυτό κινηματογραφικό επάγγελμα γεννήθηκε στην πραγματικότητα από τη συγκεκριμένη σκηνή του "Τελευταίου Τανγκό…"
Έχετε γυρίσει ερωτικές σκηνές και με τον… παραδοσιακό τρόπο. Η παρουσία του βοήθησε ή περιέπλεξε τα πράγματα;
Σαφώς βοήθησε, αλλά όλα ξεκινούν από τη συνεννόηση των ανθρώπων που θα γυρίσουν τη σκηνή. Μιλήσαμε πολύ με την Αναμαρία (Βαρτολομέι), ξέραμε πως απαιτούνταν λεπτοί χειρισμοί και η intimacy coordinator αποδείχθηκε χρήσιμη, προτείνοντας εναλλακτικές ιδέες. Είναι κάτι παρόμοιο με τον stunt coordinator. Μιλάει με τους κασκαντέρ, κατανοεί τους φόβους και τις προτιμήσεις καθενός, μπορεί να προτείνει σ’ αυτόν και το σκηνοθέτη κάτι διαφορετικό… Δουλεύει προς όφελος όλων.
Δεν ξέρουμε αν ο Μπερτολούτσι και ο Μπράντο μετάνιωσαν αργότερα για τη συμπεριφορά τους. Εσείς, κοιτάζοντας πίσω στην καριέρα σας, έχετε μετανιώσει για κάποιες επιλογές σας;
Προσπαθώ να μη σκέφτομαι με αυτό τον τρόπο. Επειδή όλα, καλά και κακά, σε διαμορφώνουν, τα κρίνεις πάντα τοποθετώντας τα στις συγκεκριμένες συνθήκες. Υπάρχουν φυσικά ταινίες που δεν έπρεπε να κάνω και άλλες που δεν έπρεπε να απορρίψω. Επίσης, όταν έχεις ξεκινήσει πολύ νέος και κοιτάζεις από τα 60 σου τον τότε εαυτό σου, πιστεύεις πως είναι ένας άλλος άνθρωπος. Οπότε καμιά φορά αναπόφευκτα νιώθω σαν να βλέπω παλιές οικογενειακές φωτογραφίες ή εκείνες στο λεύκωμα του λυκείου και αναρωτιέμαι: "Χριστέ μου, φόρεσα εγώ αυτό το μπλουζάκι;"
