Μυστικός Πράκτορας
Ερχόμενη με τη φόρα του "Titane" (2021), ενός από τους πλέον διχαστικούς Χρυσούς Φοίνικες, η Ζουλιά Ντικουρνό προσπαθεί τώρα με το "Alpha" να στήσει μια φιλόδοξη αλληγορία πάνω στη χαοτική πραγματικότητά μας. Ανεξέλεγκτη επιδημία η οποία μετατρέπει τους ανθρώπους σε... μαρμάρινα αγάλματα, παθιασμένοι, μα προσβληματικοί οικογενειακοί δεσμοί, ένα μικρό κορίτσι που βιάζεται να μεγαλώσει, σωματικοί και συναισθηματικοί εθισμοί... Δίπλα σε μια αφοσιωμένη Γκολσιφτέχ Φαραχανί, ο Ταχάρ Ραχίμ έχασε 20 κιλά για το ρόλο ενός αυτοκαταστροφικού ηρωινομανούς, αλλά οι κόποι τους χαραμίστηκαν σε μια παντελώς άστοχη, over the top και επιδερμική παραβολή που μεγεθύνει όλα τα προβλήματα του τολμηρού "Titane", αφήνωντας πίσω τα εξπρεσιονιστικά πλεονεκτήματά του.
Μερικές ταινίες επέλεξαν μια περισσότερο μετωπική προσέγγιση της – σύγχρονης ή παρελθούσης - πολιτικής πραγματικότητας, αρχίζοντας από τον Φατίχ Ακίν, ο οποίος ανέλαβε να σκηνοθετήσει το (εκτός συναγωνισμού) "Amrum" όταν ο συγγραφέας, θεατράνθρωπος, φίλος και δάσκαλός του Χαρκ Μπομ, μακροχρόνιος συνεργάτης του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, δήλωσε αδυναμία να το υλοποιήσει. Ενθυμούμενος την άνοιξη του 1945 και το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μπομ επιστρέφει στα παιδικά χρόνια του και σε μια χώρα η οποία συνειδητοποιεί επώδυνα τις συνέπειες του εθνικισμού της. Ο Ακίν αποτυπώνει την εποχή, αλλά και τα αντιφατικά συναισθήματα ενός παιδιού που ανακαλύπτει τον κόσμο, παρόμοια με αυτά μιας ομάδας ετερόκλητων "συγκατοίκων" που με τη σειρά τους βρίσκονται μπροστά σε ένα διαφορετικό, αβέβαιο αύριο.
Ανάλογες ανησυχίες, αλλά για το αιγυπτιακό παρόν, έχει και ο Ταρίκ Σαλέχ ("Η Συνωμοσία του Καΐρου"), που με τους "Αετούς της Δημοκρατίας" υπογράφει ένα ακόμα πολιτικό θρίλερ για έναν παγιδευμένο σε αδιέξοδο λαβύρινθο συμφερόντων ήρωα. Μόνο που αυτή τη φορά η καταγγελία του, αφινίριστη σεναριακά, προχωρά λίγα μόλις χιλιοστά κάτω από την επιφάνεια, σε αντίθεση με τον περίτεχνα οργανωμένο αφηγηματικά "Μυστικό Πράκτορα" του Βραζιλιάνου Κλέμπερ Μεντόνσα Φίλιου ("Bacurau"). Ένα θρίλερ με ιστορικές, πολιτικές και κοινωνικές αναφορές (στο Ρεσίφε του 1977), εύστοχες αλληγορικές λεπτομέρειες, συναρπαστική εξέλιξη και έντονη σινεφιλική διάθεση. Μοντέρνο σινεμά το οποίο αργεί λίγο να βρει το ρυθμό του, αλλά συνταιριάζει με υπομονή και δεξιοτεχνία διαφορετικά κινηματογραφικά είδη και υπερασπίζεται τη λυτρωτική δύναμη της ιστορικής μνήμης.
Φτάνουμε έτσι και στο "Ένα Απλό Ατύχημα" του Ιρανού Τζαφάρ Παναχί, στον οποίο επετράπη να ταξιδέψει ως την Κρουαζέτ, για να παρουσιάσει μια σκληρή, άμεση καταγγελία των διώξεων των οποίων υφίστανται οι αντιφρονούντες συμπατριώτες του. Ένα μικρό αυτοκινητικό δυστύχημα προκαλεί μια σειρά αλυσιδωτών αντιδράσεων, οδηγώντας μια χούφτα ανθρώπους σε βίαια και πολυμέτωπη αντιπαράθεση. Η βασική ιδέα της ταινίας θυμίζει έντονα το θεατρικό και κατόπιν κινηματογραφικό "Ο Θάνατος και η Κόρη", από τη στατικότητα του οποίου ο Παναχί κάνει ό,τι μπορεί για να ξεφύγει. Στήνει μερικές έντονες στιγμές, χειρίζεται αποτελεσματικά (νεο)ρεαλιστικές αλήθειες, αλλά το θέμα του τού βάζει διδακτικά και μελοδραματικά όρια τα οποία δυσκολεύεται αφόρητα να ξεπεράσει. Δύσκολο, βέβαια, να μείνει κανείς ασυγκίνητος κι έτσι το "Ένα Απλό Ατύχημα" προβάλλει πλέον ως το μεγαλύτερο φαβορί για το φετινό Χρυσό Φοινικα. Στον καθημερινό πίνακα με τα αστεράκια των κριτικών του περιοδικού Screen "σκοράρει" 3,1/4 και ισοβαθμεί στην πρώτη θέση με τους "Δυο Εισαγγελείς" του Σεργκέι Λόζνιτσα (άλλη μια πολιτική καταγγελία). Ακολουθούν τα "Sound of Falling" και "Μυστικός Πράκτορας" με 2,8/4, μπροστά από τη σινεφίλ "Nouvelle Vague" (2,7/4). Το φιλμ του Λινκλέιτερ είναι πολύ ψηλά και στα αστεράκια του γαλλόφωνου Film Francais, όπου προηγούνται οι ταινίες των Παναχί και Φίλιου. Τέλος, στον αντίστοιχο πίνακα του περιοδικού Croisette την κούρσα οδηγούν, σχεδόν ισοβαθμώντας, τα "Nouvelle Vague", "Μυστικός Πράκτορας" και "Ένα Απλό Ατύχημα".
Ευχαριστούμε την Aegean Airlines για την υποστήριξή της στην πραγματοποίηση του ταξιδιού.
