Ο κλάδος "Τέχνη και Ψυχιατρική" της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας (ΕΨΕ) συνεχίζει για 17η χρονιά το πρόγραμμα προβολών στον κινηματογράφο Τριανόν με γενικό τίτλο "Πολιτισμικές μορφές της σεξουαλικότητας".
Η ταινία "Water", που θα προβληθεί την Κυριακή 11 Μαΐου αναφέρεται στις Ινδές χήρες της εποχής του 1938 και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν που όμως (αν και περιορισμένα) αποτελούν πραγματικότητα έως σήμερα για μερίδα Ινδουιστών όπου ένας νέος γάμος για την χήρα θεωρείται αδιανόητη αμαρτία. Μετά την έναρξη των γυρισμάτων της, η ταινία διακόπηκε δύο χρόνια και ολοκληρώθηκε το 2005, λόγω διαμαρτυριών ακόμα και απειλών θανάτου προερχόμενων από κυβερνητικούς και θρησκευτικούς κύκλους εναντίον της Ινδο-Καναδής σκηνοθέτιδας Ντίπα Μέτα.
Η ταινία αποκαλύπτει την τρομακτική μοίρα που επιφυλάσσει η παραδοσιακή ινδουιστική κοινωνία στις χήρες: γυναίκες στιγματισμένες ως φορείς κακοτυχίας, αφορισμένες από τη ζωή και την επιθυμία. Απαγορεύεται να ξαναπαντρευτούν, ντύνονται αποκλειστικά με λευκά σάρι, τρώνε λιτά, υποχρεώνονται σε τελετουργικό ξύρισμα του κεφαλιού και στερούνται κάθε μορφή χαράς, επιθυμίας ή σωματικής αυτενέργειας.
Αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο, το οποίο παρουσιάζεται μέσα από την καθημερινότητα των γυναικείων χαρακτήρων της ταινίας, φανερώνει την ταύτιση της εξουσίας με τη θρησκεία και την πατριαρχία. Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις μετατρέπονται σε εργαλεία ελέγχου του γυναικείου σώματος, της σεξουαλικότητας και της κοινωνικής υπόστασης. Η σεξουαλικότητα της γυναίκας παρουσιάζεται ως απειλή, όχι μόνο στην ινδική κοινωνία, αλλά και παγκοσμίως, καθώς η έμφυλη καταπίεση αποτελεί διαχρονική και διαπολιτισμική πραγματικότητα.
Το "Water" δεν περιορίζεται απλώς στη μυθοπλασία — αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα του "Τρίτου Κινηματογράφου", μιας κινηματογραφικής προσέγγισης που στοχεύει στη ριζική κοινωνική κριτική και την ενδυνάμωση της συλλογικής συνείδησης. Μέσα από τη σκηνοθετική ματιά της Μέτα, η χήρα μετατρέπεται σε σύμβολο της καταπιεσμένης γυναικείας ύπαρξης, της "νεκρής" ζωής που επιβάλλει ένα αυστηρά πατριαρχικό, θεοκρατικό σύστημα.
Η ταινία δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις, ούτε απλουστεύει τη σύγκρουση παράδοσης και αλλαγής. Ωστόσο, ανοίγει έναν απαραίτητο διάλογο για τη θέση της γυναίκας σε κοινωνίες όπου η ταυτότητα της ορίζεται μέσα από την ανδρική κυριαρχία. Δείχνει πώς οι θεσμοί μπορούν να μετατρέψουν μια ανθρώπινη ζωή σε σκιά του εαυτού της — μια ύπαρξη "εν τάφω".
Προπώληση εισιτηρίων μέσω more.com
Διαβάστε Επίσης
