Οι 5 αγαπημένες μας καλτ ελληνικές ταινίες

Θιασώτης της ελληνικής underground κουλτούρας μέσω των ντοκιμαντέρ του, ο σκηνοθέτης Μελέτης Μοίρας ("Diamonds in the Night Sky", "Βαβέλ – Από τη Σιωπή στην Έκρηξη") στρέφει τώρα την προσοχή του σε μια σειρά από ντόπιες παραγωγές που στην πάροδο του χρόνου έχουν αποκτήσει διαστάσεις λαϊκού μύθου. Στο καινούριο πόνημά του με τίτλο "Λατρεία – Οι Καλτ Ελληνικές Ταινίες (μου)", αφενός πραγματοποιείται μια εμβάθυνση στο παρασκήνιο περιβόητων φιλμ όπως τα "Τσίου..." (Μάκης Παπαδημητράτος, 2005) και "Ας Περιμένουν οι Γυναίκες" (Σταύρος Τσιώλης, 1998), αφετέρου διερευνάται εμβριθώς η έννοια του cult, όπως είναι στα αγγλικά: μια αισθητική κατηγορία που περιλαμβάνει την πώρωση με ένα έργο τέχνης που συνήθως αποκτά δημοφιλία κατά λάθος, επειδή είναι ειρωνικό, camp, ανατρεπτικό, χιουμοριστικό και χαμηλού προϋπολογισμού… αλλά και όχι απαραίτητα. Με αφορμή, λοιπόν, την πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ, ήρθε η ώρα να μοιραστούμε τη δική μας "λατρεία" για πέντε ταινίες που αγαπάμε παθολογικά.

"Η Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά" (1999)

Έργο απολύτως χειροποίητο, γυρισμένο σε διάρκεια αρκετών ετών και αυτοχρηματοδοτούμενο από τον Πάνο Χ. Κούτρα ("Στρέλλα"), η "Επίθεση" αποτελεί ταυτόχρονα ένα υπέροχο κολάζ αναφορών και κάτι ολότελα ξεχωριστό. Στο πνεύμα του κινηματογράφου καταστροφής αλλά και του Τζον Γουότερς ("Pink Flamingos"), η "Επίθεση" δεν έχει αντίστοιχο στο ελληνικό σινεμά. Ακόμα περισσότερο αν ληφθεί υπόψη ο queer παράγοντας που διαπνέει την αφήγηση. Η Τάρα δεν είναι απλώς μια Ελληνίδα Ντιβάιν, είναι μια υπερβατική, ονειροπόλα θηλυκότητα που ερωτεύεται γνωρίζοντας πως ίσως δεν υπάρχει αύριο. Έπειτα, αναδεικνύονται οι χειραφετητικές ιδιότητες της υπερβολής, αφού στην ταινία ο ετεροκανονικός κόσμος μοιάζει να έχει ανατραπεί. Στην "Επίθεση" η θεατρικότητα ("performativity") αποτελεί καταφύγιο, έτσι το κάθε ξεπέρασμα των συμβάσεων διαθέτει επουλωτικές επιπτώσεις σε υποκείμενα όπως η Τάρα, μια λιβιδινική οντότητα η οποία διεκδικεί αποφασιστικά τις επιθυμίες της είτε έμπρακτα είτε ακόμα και μέσω του τραγουδιού. Συνολικά, πάντως, η ταινία εκπληρώνει την πιο κρίσιμη πτυχή ενός camp έργου: να αγαπήσει και να αναγνωρίσει την ίδια του την επιπολαιότητα, ούτως ώστε να μιλήσει για πράγματα περίπλοκα και ουσιώδη, όπως θα έλεγε και η Σούζαν Σόνταγκ ("Notes on camp").

"Το Κλάμα Βγήκε από τον Παράδεισο" (2001)

Απολύτως σοβαρά μία από τις καλύτερες ταινίες στην ιστορία του ελληνικού σινεμά, η σφιχτογραμμένη παρωδία των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου περνάει κόσκινο όχι απλώς κομβικές φάσεις της πρόσφατης ιστορίας, αλλά και τις πιο δημοφιλείς τάσεις του εγχώριου κινηματογράφου, κατ’ επέκταση απηχώντας την εξέλιξη της ίδιας της ελληνικότητας σε βάθος χρόνου. Στα πιο ουσιαστικά, αποτελεί σπάνιο δείγμα σπαρταριστής κωμωδίας που σχεδόν είκοσι χρόνια μετά δεν έχει αποκτήσει ούτε ρυτίδα, χαρίζοντάς μας στο ενδιάμεσο μοναδικές ατάκες, αμίμητους χαρακτήρες όπως η θυελλώδης Τζέλα Δελαφράγκα της Μίρκας Παπακωνσταντίνου και τη χαροκαμένη μάνα της αξέχαστης Άννας Παναγιωτοπούλου. Οι Ρέππας-Παπαθανασίου, βέβαια, ευθύνονται και για μία ακόμα σπουδαία κωμωδία, το απόλυτα φαν "Safe Sex" (1999)...

"Το Κακό" (2005)

Ταινία που ξεκινάει στη σπηλιά του Νταβέλη και τελειώνει στο γήπεδο του Απόλλωνα στη Ριζούπολη, μόνο δέος μπορεί να προξενήσει. Και το τίμιο zombie movie του Γιώργου Νούσια με τον πραγματικά άρτιο τίτλο, εξίσου απειλητικός όσο και "ψαρωτικός", μετατρέπει την Αθήνα των Ολυμπιακών Αγώνων και της επίπλαστης ευφορίας σε έναν τόπο αιματηρής Αποκάλυψης. Μια δουλειά με απόλυτα DIY καρδιά και άρα ανόθευτο μεράκι, η οποία τόλμησε κάτι εξαιρετικά απαιτητικό όσο και σπάνιο για το τότε ελληνικό σινεμά.. Η δε απήχηση από στόμα σε στόμα που γνώρισε, κυρίως μέσω των διαδρόμων των βίντεο κλαμπ, οδήγησε ανέλπιστα και σε ένα σίκουελ λίγα χρόνια μετά ("Το Κακό στην Εποχή των Ηρώων", 2009).

"Ο Πανίσχυρος Μεγιστάνας των Νίντζα" (2006)

Προτού ο Άρης Καπλανίδης κερδίσει τις εντυπώσεις με το άψογο animation "Πέρα από το Μπαλκόνι" και ο Γιάννης Ρουμπούλιας αποκτήσει σειρά βραβείων κάνοντας κόμιξ, ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος αντίστοιχα, έφτιαξαν το απόλυτο b-movie των ‘00s. Η κουλτούρα της βιντεοκασέτας και του χιούμορ του πρώιμου ελληνικού ίντερνετ, τις παρωδίες διάσημων ταινιών και σειρών εννοούμε, σμίγει σε μια περιπέτεια που έχει μάχες σώμα με σώμα στο Πάντειο, εθιστικό σάουντρακ από τους Ανώριμους και αλλεργία στην πολιτική ορθότητα, όπως προειδοποιεί η κάρτα της εισαγωγής.

"Αδάμαστος: Τα Χρονικά του Δρακοφοίνικα" (2013)

Εδώ βρίσκουμε ξανά τον Ρουμπούλια αφού πρωταγωνιστεί στη μεταφορά μιας δικής του ιστορίας από τον Θάνο Κερμίτση, σε μια ρομαντική, θαρραλέα και αξιέπαινη απόπειρα δημιουργίας ελληνικού έπους ηρωικής φαντασίας. Τα όποια (δραματουργικά) ψεγάδια ισοφαρίζονται από τη χειροπιαστή αγάπη των συντελεστών προς τη δημιουργία τους, η οποία μέχρι σήμερα εξακολουθεί να αναζητά το ντόπιο αντίστοιχό της.