«The Girl on a Motorcycle»
Μία από τις διασημότερες φωτογραφίες της Μαριάν Φέιθφουλ, της θρυλικής τραγουδοποιού που πέθανε σε ηλικία 78 ετών, είναι από τα τέλη της δεκαετίας του '60 στο απόγειο, δηλαδή, της σεξουαλικής ελευθεριακότητας, των ψυχεδελικών και μη πειραματισμών, του πολιτικού ακτιβισμού και της μουσικής άνθισης όλων των ειδών. Είναι το καρέ στο οποίο η Φέιθφουλ βρίσκεται σε ένα καναπέ έχοντας δεξιά της τον Αλέν Ντελόν να την φλερτάρει και αριστερά τον Μικ Τζάγκερ, τότε σύντροφό της, να κοιτάζει ξενερωμένος τα παπούτσια του σαν ηττημένος. Το στιγμιότυπο αυτό ήταν από την εποχή των γυρισμάτων του "The Girl on a Motorcycle" (Τζακ Κάρντιφ, 1968) όπου η Βρετανίδα συμπρωταγωνιστούσε με τον Γάλλο, ένα ακαριαία cult φιλμ το οποίο αποτυπώνει όσο λίγα το ερωτικά φορτισμένο και ανέμελο κλίμα της περιόδου.
Για να υποστηρίξω το παραπάνω επιχείρημα, θα αναφέρω μονάχα πως ο εναλλακτικός τίτλος ήταν "Naked Under Leather" (σ.σ.: "Γυμνή Κάτω από το Δερμάτινο"), συντονισμένος με τη sexploitation τάση των b-movies που κυκλοφορούσαν τότε, ο οποίος υποσχόταν πολλά περισσότερα από ότι, τελικά, θα παρέδιδε, ωστόσο, δεν τον λες ανειλικρινή. Διότι, όπως κάθε χαμηλού προϋπολογισμού παραγωγή που σέβεται τον εαυτό της, η ταινία αφορά πράγματι μια γυναίκα που φορά ολόσωμα δερμάτινα, παρατάει τον μικροαστό σύζυγό της, καβαλάει μια μηχανή και πάει να βρει τον Ντελόν. Από εκεί και πέρα, μην περιμένετε πολλά περισσότερα από ένα λιβιδινικό road trip, ένα "τριπαρισμένο" υγρό όνειρο της Φέιθφουλ στις Άλπεις, γοητευτικό κάπνισμα πολλών τσιγάρων και ένα φινάλε... for the ages, για μια πιο '60s πεθαίνεις ταινία.
Δυστυχώς ή ευτυχώς, κάπως αντίστοιχη ήταν η πορεία της Φέιθφουλ στον κινηματογράφο. Από τις στιγμές που ξεχωρίζουν είναι, φυσικά, η εμφάνισή της στο "Made in U.S.A." (1966) όπου ερμηνεύει το σουξέ της "As Tears Go By", όπως επίσης η ενσάρκωση της θεάς Λίλιθ στο αταξινόμητο "Lucifer Rising" (1972) του αιρετικού Κένεθ Άνγκερ. Πιο πρόσφατα, ο Αμερικανός σκηνοθέτης Γκας Βαν Σαντ την επέλεξε για το "Le Marais", τη συνδρομή του στην ταινία ανθολογίας "Παρίσι, σ' αγαπώ" (2006), ενώ την ίδια χρονιά η Σοφία Κόπολα την τίμησε επιλέγοντάς τη στο ρόλο της αυτοκράτειρας Μαρίας Τερέζας στη "Μαρία Αντουανέτα".
