Γεια σου, Ντέιβιντ. Δεν περίμενα ποτέ πως θα πέθαινες. Κι εσύ πέθανες.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που έπεσα πάνω στ’ όνομά σου. Ήμουν στο Μόναχο, Αύγουστος του ’90, δεν είχα κλείσει ακόμα τα δεκάξι. Είχα αγοράσει ένα μουσικό περιοδικό από κάποιο κιόσκι στο κέντρο της πόλης, είχε μια συνέντευξη των Pixies, και τη διάβαζα ξαπλωμένος στο κρεβάτι του ξενοδοχείου. Απέναντι, οι γονείς μου είχαν αποκοιμηθεί.
Εκείνη την εποχή ήμουν γεμάτος σπυριά, είχα πρόβλημα με το βάρος μου (ακόμα έχω) και ήμουν πολύ ντροπαλός. Το μόνο που μπορούσε να με σώσει ήταν ένα γουόκμαν SONY, στο χρώμα της μπανάνας. Έβαζα τα γκρίζα ακουστικά με τον κίτρινο βραχίονα στ’ αυτιά μου και άκουγα για ώρες μουσική από κασέτες που είχα αντιγράψει. Δεν μου άρεσε να κάνω τίποτα άλλο. Δεν μου άρεσε ιδιαίτερα το σινεμά. Πήγαινα σινεμά αλλά καμία ταινία δεν μου φαινόταν πιο σπουδαία από τη μουσική (κάτι που εξακολουθώ να πιστεύω).
Τώρα όμως διάβαζα το SELECT και ο τραγουδιστής των Pixies απαντούσε στις τετριμμένες ερωτήσεις του δημοσιογράφου, ζαλισμένος από το κρασί της προηγούμενης νύχτας. Μόλις είχαν κυκλοφορήσει τον καινούργιο τους δίσκο και γινόταν χαμός. Τουλάχιστον στο κεφάλι μου. Για μένα ήταν η πιο σπουδαία μπάντα στον πλανήτη (πράγματι ήταν).
Τότε, ο Μπλακ Φράνσις ανέφερε το "Eraserhead". Και, ύστερα, εσένα. Τι στο διάολο τίτλος ήταν αυτός; Και ποιος ήσουν εσύ; Κράτησα την πληροφορία αλλά δεν ήξερα τι να την κάνω. Όποιος ζούσε εκείνα τα χρόνια, θα καταλάβει. Τα πράγματα μεταδίδονταν τόσο αργά που, πλέον, η δεκαετία του ’90 μού φαίνεται σαν ένας επίγειος παράδεισος σε σύγκριση με τη σημερινή κόλαση της πληροφόρησης: "In Heaven everything is fine".
Έπειτα, το σχολείο ξεκίνησε (ένα σχολείο που θύμιζε εργοστάσιο χωρίς όμως να παράγει κάτι) και κάποια Σάββατα, αν δεν είχα τι άλλο να κάνω, πήγαινα σινεμά στη λεωφόρο Κηφισίας, που ήταν κοντά στο σπίτι. Έβλεπα τις καινούργιες κυκλοφορίες και τις έβρισκα όλες ηλίθιες (ακόμα τις βρίσκω). Το είχα σχεδόν πάρει απόφαση. Δεν θα ξαναπήγαινα κωλοκινηματογράφο.
Ώσπου, ένα απόγευμα είδα μια αφίσα τοιχοκολλημένη στο δρόμο, δεν θυμάμαι ακριβώς πού. Ένας άντρας φορούσε ένα τζάκετ από δέρμα φιδιού κι αγκάλιαζε, από πίσω, μια νέα κοπέλα με ξανθά μαλλιά, πάρα πολύ αδύνατη. Τα μεγάλα χέρια του άγγιζαν πολύ προκλητικά τους γοφούς της που διαγράφονταν πάνω από ένα εφαρμοστό καλοκαιρινό φόρεμα. Εκεί είδα ξανά γραμμένο τ’ όνομά σου.
Η ταινία παιζόταν στην πλατεία Αμερικής, σε μια αίθουσα που δεν υπάρχει πια. Πήγα μ’ έναν συμμαθητή μου που στο σχολείο τον αποκαλούσαν κοροϊδευτικά "Ποντίκι". Εγώ συμπαθούσα το "Ποντίκι". Άλλωστε, ήταν ο μόνος που είχε δεχτεί να με συνοδεύσει. Καθίσαμε λοιπόν στο σκοτάδι και είδαμε την "Ατίθαση καρδιά", τον Σέιλορ και τη Λούλα να διασχίζουν με το αμάξι τους την έρημο της Αμερικής, κινηματογραφημένη σαν παραμύθι φτιαγμένο από σεξ και φωτιά.
Κι όταν τέλειωσε η ταινία, νόμιζα πως μου είχες κόψει το μάτι στα δύο μ’ ένα νυστέρι. Όπως στον "Ανδαλουσιανό σκύλο" του Μπουνιουέλ, που θα έβλεπα αργότερα.
Επιστρέφοντας σπίτι, οι γονείς μου με περίμεναν στο καθιστικό. Με ρώτησαν καχύποπτα τι είχα δει. Δεν ήξερα τι ν’ απαντήσω (ακόμα δεν ξέρω). Με κοιτούσαν λες και κάτι είχε αλλάξει πάνω μου. Με κοιτούσαν λες και ήμουν βρόμικος. Και, πράγματι, κάτι είχε αλλάξει πάνω μου. Μόλις είχα αρχίσει να βλέπω καθαρά.
"You got your good things and I’ve got mine". Σ’ ευχαριστώ.
Διαβάστε Επίσης
