Λίγο ακόμα και θα καταγραφόταν σαν μια επιστροφή στις παλιές, βαρετές μέρες του θεσμού, όπου μετά από ατέλειωτο στριμωξίδι στην είσοδο, αναμονή σχεδόν μιας ώρας στα άβολα καθίσματα και υπομονή του Ιώβ μέχρι να τελειώσουν οι κοινοτοπίες των κάθε λογής θεσμικών παραγόντων, οι οποίοι στήνονταν ο ένας μετά τον άλλον πίσω από το μικρόφωνο, η τελετή έναρξης του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης έφτανε στο "προκείμενο", την προβολή της εναρκτήριας ταινίας. Τα τελευταία χρόνια, βέβαια, οι τελετές έχουν γίνει συντομότερες, ουσιαστικότερες και μοντέρνες με έναν αποτελεσματικό τρόπο, ο οποίος φέτος είχε το όνομα Cool Crips. Οι Σπύρος Νταντανίδης και Γρηγόρης Χρυσικός είναι δυο νεαροί ανάπηροι οι οποίοι ανέβηκαν στη σκηνή του Ολύμπιον με τα αμαξίδιά τους, επισημαίνοντάς μας πως ολόκληρο το ιστορικό κτίριο της πλατείας Αριστοτέλους είναι πλέον καθολικά προσβάσιμο σε άτομα με μειωμένη κινητικότητα. Με τις δυο αίθουσές του ανακαινισμένες, καθώς αναπαυτικά καθίσματα και άνετοι διάδρομοι λύνουν επιτέλους ένα μακροχρόνιο – και το μόνο σοβαρό πρόβλημα – της διοργάνωσης.
Με ευαισθησία, αυτοσαρκασμό και χιούμορ stand-up κωμωδίας το απολαυστικό δίδυμο παρέδωσε μαθήματα πολιτισμού με άμεσο τρόπο, σχολιάζοντας έξυπνα την έννοια της προσβασιμότητας σε μια κοινωνία στην οποία οποιαδήποτε διαφορετικότητα χρειάζεται να επιδείξει επιμονή και υπομονή για να υπερασπιστεί τα στοιχειώδη δικαιώματά της. Υπομονή επέδειξαν, αναγκαστικά βέβαια, και οι προσκεκλημένοι της τελετής, ακούγοντας τον υφυπουργό πολιτισμού Ιάσωνα Φωτήλα, τον υφυπουργό εσωτερικών Κώστα Γκιουλέκα, την αντιπεριφερειάρχη τουρισμού της περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας Βίκυ Χατζηβασιλείου, το δήμαρχο Θεσσαλονίκης Στέλιο Αγγελούδη και την πρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου του φεστιβάλ Ελευθερία Θανούλη να λένε μια (και δυο) απ' τα ίδια, με τη γενική διευθύντριά του Ελίζ Ζαλαντό να αναφέρεται εν μέσω χειροκροτημάτων στον πολιτισμό σε καιρό πολέμου και τη δυναμη του σινεμά να ενώνει τους ανθρώπους, επιτελώντας "ένα μικρό θαύμα".
Το λόγο έλαβε τέλος ο καλλιτεχνικός διευθυντής Ορέστης Ανδρεαδάκης, ο οποίος αναφέρθηκε στο φετινό πρόγραμμα, αποτελούμενο από 252 ταινίες, τα αφιερώματα, (στα τέρατα, τις ανορθόδοξες οικογένειες, τον Πάνο Κούτρα), τα masterclasses, τις παράλληλες εκδηλώσεις και τους καλεσμένους (Ρέιφ Φάινς, Ζιλιέτ Μπινός, Ματ Ντίλον), παρουσιάζοντας και την ελληνικού ενδιαφέροντος ταινία έναρξης. Η "Maria" βιογραφεί την Μαρία Κάλλας εστιάζοντας στην τελευταία εβδομάδα της ζωής της στο Παρίσι, με το σκηνοθέτη Πάμπλο Λαραΐν "να συλλαμβάνει σε όλες τις κινηματογραφικές βιογραφίες του ("Νερούδα", "Jackie", "Spencer") τη μεγαλύτερη αλήθεια πίσω απ' τις μικρές ή μεγαλύτερες αληθινές ιστορίες σπουδαίων ανθρώπων". Περισσότερο ακαδημαϊκή στη φόρμα της από τα υπόλοιπα biopics του Χιλιανού δημιουργού, η προσέγγιση στην προσωπικότητα της μεγαλύτερης ντίβας του λυρικού θεάτρου ισορροπεί διαρκώς πάνω στα αντικειμενικά γεγονότα και την υποκειμενική ερμηνεία τους. Η έντονα φαταλιστική διάθεση συγκρούεται με το ιστορικά και πολιτικοκοινωνικά καθορισμένο περιβάλλον (οι δυο "υπηρέτες" - Πιερφραντσέσκο Φαβίνο και Άλμπα Ρορβακερ - της αποτραβηγμένης σοπράνο δημιουργούν μια εξαιρετική αντίστιξη), η αντιπαράθεση ζωής και τέχνης παίζει τα δικά της παιχνίδια και ενώ η κάμερα δημιουργεί μια σουρεαλιστικά παραισθησιακή ατμόσφαιρα, η ερμηνεία της Αντζελίνα Τζολί κάνει το ψυχογράφημα συγκινητικό και ανθρώπινο.
