Από τους σπουδαιότερους μεταπολεμικούς μας λογοτέχνες, ο Θανάσης Βαλτινός (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Αθανάσιου Σπανού) γεννήθηκε στο Καστρί Κυνουρίας στις 16 Δεκεμβρίου 1932. Σπούδασε στα γυμνάσια Σπάρτης, Γυθείου και Τρίπολης, λόγω οικογενειακών μετακινήσεων, για να μετακομίσει το 1950 στην Αθήνα, όπου παρακολούθησε μαθήματα στο Πάντειο, στην φιλοσοφική σχολή και σε σχολή του κινηματογράφου. Το σινεμά και η λογοτεχνία ήταν οι δυο μεγάλες αγάπες του, ξεκινώντας να γράφει διηγήματα από το 1958, κερδίζοντας μάλιστα το σχετικό διαγωνισμό του περιοδικού Ταχυδρόμος. Το πρώτο του σενάριο ήταν για το δράμα μυστηρίου "Ενώ Σφύριζε το Τραίνο" του 1961, αλλά μετά από δυο ακόμα απόπειρες ("Νυχτοπερπατήματα", "Επιχείρησις "Δούρειος Ίππος") θα απομακρυνθεί από το εμπορικό σινεμά και τα κλισέ του, για να επιστρέψει στη σεναριογραφία συνεργαζόμενος με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο. Μαζί θα υπογράψουν τις ταινίες "Αναπαράσταση", "Μέρες του '36", "Τοπίο στην Ομίχλη", "Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού" και "Ταξίδι στα Κύθηρα", κερδίζοντας για το τελευταίο το βραβείο σεναρίου στο φεστιβάλ Καννών το 1984.
Ο Βαλτινός έγραψε ακόμα τα σενάρια των ταινιών "Το Τραγούδι της Επιστροφής" του Γιάννη Σμαραγδή, "Γενέθλια Πόλη" του Τάκη Παπαγιαννίδη, "Το Φτερό της Μύγας" του Χρήστου Σιωπαχά, "Το Πέταγμα του Κύκνου" του Νίκου Τζήμα, ενώ διασκεύασε ο ίδιος την "Κάθοδο των εννιά" (σε σκηνοθεσία Χρήστου Σιωπαχά). Το πρώτο του μυθιστόρημα, το οποίο αφηγείται την προσπάθεια εννιά ανταρτών του Δημοκρατικού Στρατού να κατέβουν τον Ταΰγετο και να φτάσουν ως τη θάλασσα, τον καθιέρωσε αμέσως σαν μια τολμηρή και ιδιαίτερη λογοτεχνική φωνή, κάτι που θα επιβεβαιώσει με το όλο μετέπειτα έργο του: "Συναξάρι Ανδρέα Κορδοπάτη", "Στοιχεία για τη δεκαετία του ΄60" (Κρατικό Βραβείο μυθιστορήματος), "Μπλε βαθύ, σχεδόν μαύρο", "Εθισμός στη νικοτίνη" και φυσικά η "Ορθοκωστά", ένα βιβλίο το οποίο ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων (από την αριστερή κριτική) για τη θέση που κρατάει απέναντι στον εμφύλιο πόλεμο.
Πολυσχιδής δημιουργός και δημόσιο πρόσωπο, ο Βαλτινός μετέφρασε αρχαίο δράμα, συνεργαζόμενος με το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, ενώ διετέλεσε πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων (επί πέντε θητείες) και της Ακαδημίας Αθηνών, γενικός διευθυντής της ΕΡΤ και πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου (2005-06).
