Δεν χρειάζεται παρά να ανοίξει κάποιος πρωί την τηλεόραση του για να διαπιστώσει πως, παρ’ όλες τις αλλαγές των καιρών, στη σύγχρονη θεολογία της εικόνας η γυναίκα παραμένει ακόμα ένα φετιχοποιημένο αντικείμενο για το κυρίαρχο αντρικό βλέμμα. Ανάμεσα στις αμέτρητες σύγχρονες ταινίες οι οποίες επιχειρούν να θίξουν το θέμα της θηλυκής αντιμετώπισης από την καταπιεστική αρσενική εξουσία είναι και το "Revenge" (2017) της Κοραλί Φαρζά, ένα glossy, παιχνιδιάρικο και ειρωνικό θρίλερ εκδίκησης, το οποίο πολύ θα ήθελε (αλλά δεν…) να λειτουργήσει παράλληλα και ως διασκεδαστική αλληγορική φαντασία.
Η δεύτερη ταινία της 48χρονης Παριζιάνας δεν απομακρύνεται πολύ από το ύφος και τη θεματική του ντεμπούτου της. Μετακομίζει όμως στην Πόλη των Αγγέλων και την Μέκκα της showbiz, όπου λάμπει το αστέρι της Ελίζαμπεθ Σπαρκλ. Μιας βραβευμένης με Όσκαρ ηθοποιού η οποία τώρα κάνει μια δεύτερη καριέρα ως παρουσιάστρια μιας τηλεοπτικής εκπομπής αεροβικής με μεγάλη θεαματικότητα. Αλλά παρά την επιτυχία της, καταλαβαίνει πως οι παραγωγοί και ο ιδιοκτήτης του καναλιού θεωρούν πως έχει κάνει ήδη τον κύκλο της και δεν θα αργήσουν να αναζητήσουν την – πολύ νεότερη – αντικαταστάτρια της. Έτσι, όταν φτάσει στα χέρια της η μυστηριώδης προσφορά ενός ελιξιρίου νεότητας, εκείνη αποφασίζει να το δοκιμάσει, ρισκάροντας τις ενδεχόμενες επικίνδυνες παρενέργειές του. Οι οποίες, όπως είναι αναμενόμενο, δεν θα αποφευχθούν, καθώς ο "άλλος εαυτός της" ο οποίος αναδύεται από… μέσα της, μια σέξι νεαρή εκδοχή της ονόματι Σου, έχει τα δικά του, αυτόνομα σχέδια.
Η Φαρζά θέλει για ακόμα μια φορά να σαρκάσει ανάλαφρα και ταυτόχρονα σοκαριστικά το σεξιστικό τρόπο με τον οποίο ο πολιτισμός της κλειδαρότρυπας χειρίζεται τη γυναίκα (και την αναπαράστασή της), έχοντας μετατρέψει και το ίδιο το θύμα σε συνένοχό του. Η ιδέα της εμφύλιας, σχιζοφρενικής μάχης με την εικόνα μας (κάτι που είδαμε και στον πρόσφατο "Joker") κυριαρχεί σ’ αυτή την κρονενμπεργκική camp σάτιρα, η οποία αστοχεί σεναριακά, αν και γι’ αυτό ακριβώς βραβεύτηκε στις Κάννες(!), και εκτροχιάζεται αφηγηματικά από τα πρώτα κιόλας πλάνα της. Ανοικονόμητη στο σαρκασμό και την επιδεικτικά φλασάτη αισθητική της, κατασκευάζει εσκεμμένα ένα εντελώς διάφανο, πλήρους κενότητας σύμπαν, του οποίου όμως τα αμοραλιστικά διλήμματα δεν έχουν το παραμικρό δραματικό ενδιαφέρον. Γιατί όλοι οι χαρακτήρες του είναι θλιβερά γκροτέσκοι (αυτός του Ντένις Κουέιντ λες κι έχει βγει από ελληνικό σίριαλ), με χοντροκομμένες επιθυμίες και μονοδιάστατες συμπεριφορές. Οι σατιρικές βολές αποδεικνύονται λοιπόν σκέτα χάδια, αλλά ακόμα και ως κωμωδία καταστάσεων, το "Substance" στριφογυρίζει γύρω από την ίδια ιδέα, μην έχοντας να "πουλήσει" παρά μόνον την body horror υπερβολή του και την κανιβαλίστικη διάθεση να σπάσει πλάκα με τον εαυτό του. Με έναν εκνευριστικά μονότονο τρόπο, ο οποίος ξεπερνά γρήγορα κάθε όριο, συνεχίζει όμως… ακάθεκτος. Σ’ αυτό τουλάχιστον, μπράβο του!
Μ. Βρετανία, Γαλλία. 2024. Διάρκεια: 141΄. Διανομή: FEELGOOD
Περισσότερες πληροφορίες
The Substance: Το Ελιξίριο της Νιότης
Η Ελίζαμπεθ Σπαρκλ είναι μια βραβευμένη ηθοποιός, η οποία κάνει πλέον μια επιτυχημένη καριέρα ως τηλεοπτική παρουσιάστρια. Όταν, όμως, μαθαίνει πως η παραγωγή σκοπεύει να την αντικαταστήσει, αποφασίζει να δοκιμάσει ένα μυστηριώδες ελιξίριο νεότητας.
