Η σπουδαιότερη στιγμή στην ογκώδη φιλμογραφία του Κεϊσούκε Κινοσίτα (1912 – 1998) προέρχεται από τη διασκευή μιας δημοσιευμένης το 1956 νουβέλας του Σιτσίρο Φουκουζάουα. Το θέμα της αφορά το ιστορικά αμφιλεγόμενο γιαπωνέζικο έθιμο ουμπασούτε, σύμφωνα με το οποίο οι ηλικιωμένοι κάτοικοι μιας κοινότητας οφείλουν να θυσιαστούν για το συνολικό καλό, αποσυρόμενοι σε ένα απομονωμένο μέρος για να πεθάνουν. Έτσι, σε ένα ορεινό χωριό που υποφέρει από έλλειψη τροφής, η 70χρονη Όριν έχει φτάσει στην ηλικία να "αναχωρήσει". Να ανέβει δηλαδή ανεπιστρεπτί στην κορυφή του όρους Ναραγιάμα, κάτι το οποίο αυτή αποδέχεται, αλλά δημιουργεί έριδες στην οικογένειά της.
Ο φόβος του θανάτου τροφοδοτεί τα συγκλονιστικά ερωτήματα ενός οπτικά συναρπαστικού και συναισθηματικά σκληρού δράματος, σκηνοθετημένου σαν έργο του θεάτρου Καμπούκι. Ένας μασκοφόρος αφηγητής ξεκινάει τη διήγηση της ιστορίας, η οποία συνοδεύεται από τραγουδιστά σχόλια, ενώ η σκηνογραφία παραπέμπει σε ψεύτικα θεατρικά ντεκόρ. Έτσι η πλοκή αποκτά αντιρεαλιστικές, μυθολογικές διαστάσεις, η ατμόσφαιρα είναι ονειρική, σχεδόν σουρεαλιστική, ενώ τα διλήμματα μετατρέπονται σε διαχρονικές παρατηρήσεις πάνω στη θνητότητα, την αυταπάρνηση και την έννοια της κοινωνικής ευθύνης.
Το ριμέικ της ταινίας από τον Σοέι Ιμαμούρα κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες το 1983.
Ιαπωνία. 1958. Διάρκεια: 98΄. Διανομή: NEW STAR
Περισσότερες πληροφορίες
Η Μπαλάντα του Ναραγιάμα
Σε ένα ορεινό χωριό που υποφέρει από έλλειψη τροφής, η 70χρονη Όριν έχει φτάσει στην ηλικία να τηρήσει το έθιμο του ουμπασούτε. Να ανέβει δηλαδή στην κορυφή του όρους Ναραγιάμα για να πεθάνει, κάτι το οποίο αυτή αποδέχεται, αλλά δημιουργεί έριδες στην οικογένειά της.
