Άνθρωποι σαν τον Ριτς Πέπιατ έχουν κερδίσει το δικαίωμα να υποστηρίζουν πως ακόμα και σήμερα η δημοσιογραφία μπορεί να είναι λειτούργημα. Αλλά μόνο κατ’ εξαίρεση. Το 2011, ο απηυδισμένος Βρετανός ρεπόρτερ της "Daily Star" έστειλε μια επιστολή παραίτησης προς τον ιδιοκτήτη της, κατηγορώντας τη για κιτρινισμό και ισλαμοφοβία. Αυτή διέρρευσε στην εφημερίδα "Guardian" και προκάλεσε δημοσιογραφική αναταραχή, ενώ ο Πέπιατ μετέτρεψε τις επαγγελματικές περιπέτειές του σε θεατρικό μονόλογο, ο οποίος ανέβηκε με μεγάλη επιτυχία στις σκηνές της Γλασκόβης και του Λονδίνου, ενώ διασκευάστηκε από τον ίδιο και σε ωριαίο κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ ("One Rogue Reporter", 2014). Το 2021 σκηνοθέτησε ένα βιντεοκλίπ ("Guilty conscience") για τους Kneecap και άρχισε να σχεδιάζει μια μεγάλου μήκους ταινία για το γκρουπ, τον διασημότερο εκπρόσωπο του ιρλανδικού χιπ χοπ. Τα τρία μέλη του, μάλιστα, δέχτηκαν να αναλάβουν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, προσθέτοντας αυθεντικότητα σε μια ιστορία με πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία, αλλά και μυθοπλαστική ελευθερία.
Πάμε λοιπόν πίσω στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας και στο Μπέλφαστ, όπου ο Τζέι Τζέι, καθηγητής ιρλανδικών, και δυο νεαροί μικροέμποροι ναρκωτικών, ο Λίαμ και ο Νίσα, γνωρίζονται με τη… βοήθεια της βρετανικής αστυνομίας. Οι δύο τελευταίοι είναι παιδικοί φίλοι, οι οποίοι έμαθαν να μιλούν ιρλανδικά από τον πατέρα του Νίσα, Άρλο, μέλος παραστρατιωτικής ομάδας υπέρ της απελευθέρωσης της Βόρειας Ιρλανδίας, ο οποίος έχει σκηνοθετήσει το θάνατό του και ζει κρυπτόμενος. Έτσι, όταν ο Τζέι Τζέι διαβάζει τους έντονα πολιτικοποιημένους, αντιεξουσιαστικούς στοίχους τους οποίους ο Νίσα γράφει κρυφά στα ιρλανδικά εντυπωσιάζεται και, προσφέροντας τις βασικές μουσικές γνώσεις του (και τα μηχανήματά του), ρίχνει την ιδέα δημιουργίας μιας χιπ χοπ μπάντας που θα τραγουδάει στη μητρική της γλώσσα.
Πολιτική, σάτιρα, μουσική και το "Trainspotting" στροβιλίζονται αγκαλιά σε μια ξεκαρδιστική κωμωδία με κοινωνικό και… φιλολογικό προσανατολισμό. Διότι η σημασία της γλώσσας είναι κομβική στην ταινία, η οποία συνδέει την έννοια της (προσωπικής και εθνικής) ανεξαρτησίας, όχι με τη χρήση βίας, αλλά με τον πολιτισμό και την παράδοση. Μια παράδοση που δεν έχει τίποτα ξύλινο, αλλά είναι δυναμικά ζωντανή μέσα από την καθημερινή συναναστροφή, την ομαδική διασκέδαση και τη θαρραλέα αντίσταση στη θεσμική κατάχρηση εξουσίας. Αυτή η ανήσυχη, επαναστατική διάθεση ξεκινάει από τους στίχους των τραγουδιών και απλώνεται ως τις εικόνες του φιλμ, το οποίο διαθέτει αστείρευτη ενέργεια, μαύρο χιούμορ και έναν αλά Ντάνι Μπόιλ παιχνιδιάρικο σκηνοθετικό οίστρο (οπτικά τρικ, animation, νευρικό μοντάζ, αυτοσαρκαστική αφήγηση off) που βάζει τους απολαυστικούς χαρακτήρες και τα παθήματά τους πάνω από τα διδακτικά πολιτικοκοινωνικά μηνύματα. Αυτά, αναπόφευκτα, θα σερβιριστούν με χάρη στο αναμενόμενα συγκαταβατικό φινάλε, το οποίο γλυκαίνει μια ιστορία, κάθε αστείο γκαγκ της οποίας κρύβει από πίσω του την πανταχού παρούσα μισαλλοδοξία.
Ιρλανδία, Μ. Βρετανία. 2024. Διάρκεια: 105΄. Διανομή: CINOBO
Περισσότερες πληροφορίες
Kneecap
Στο Μπέλφαστ της δεκαετίας του 2010, ένας καθηγητής ιρλανδικών και δύο νεαροί μικροέμποροι ναρκωτικών αποφασίζουν να συγκροτήσουν μια χιπ χοπ μπάντα, η οποία θα ραπάρει στα γαελικά.
