Ύστερα από δεκαετίες, ο διεθνής δημόσιος διάλογος κυριαρχείται από συζητήσεις που αφορούν τη δολοφονική απόπειρα εναντίον ενός προβεβλημένου πολιτικού προσώπου. Και η αλήθεια είναι πως σχεδόν άμα τη εμφανίσει του, ο κινηματογράφος έχει συχνά απεικονίσει αντίστοιχα περιστατικά που είτε αφορούν υπαρκτά ή μη πρόσωπα.
Όπως αναφέρει στο κατατοπιστικό κείμενό του για το Notebook ο κριτικός Z. W. Lewis, οι πολιτικές δολοφονίες αποτυπώνονται σε φιλμ ήδη από το 1895 ("The Execution of Mary Stuart", Άλφρεντ Κλαρκ). Μάλιστα, λίγα χρόνια αργότερα και μόλις ένα μήνα μετά την εν ψυχρώ εκτέλεση του 25ου προέδρου των ΗΠΑ Γουίλιαμ ΜακΚίνλεϊ, η απώλειά του ενέπνευσε το "The Martyred Presidents" (Έντουιν Σ. Πόρτερ, 1901). Φυσικά, στις δεκαετίες που ακολούθησαν το σινεμά εμπλουτίστηκε από πολύμορφες προσεγγίσεις γύρω από το φαινόμενο της πολιτικής βίας και συγκεκριμένα αυτό της στοχοποίησης ενός αρχηγού κράτους. Για λόγους οικονομίας και επικαιρότητας, όμως, παρακάτω σταχυολογήσαμε πέντε ταινίες στις οποίες η απόπειρα ή η ολοκλήρωση μιας δολοφονίας Αμερικανού πολιτικού άφησε διαχρονική επίδραση στην ποπ κουλτούρα.
"Νεκρή Ζώνη" (Τζον Κάρπεντερ, 1983)
Δύο χρόνια μετά την απόπειρα δολοφονίας ενάντια στον τότε προέδρο Ρόναλντ Ρίγκαν, κατά... σατανική σύμπτωση και με το άλλοθι της μεταφοράς μυθιστορήματος του Στίβεν Κινγκ, ο Τζον Κάρπεντερ σκαρφίζεται μια ιστορία όπου ένας καθηγητής μετατρέπεται σε εκτελεστή. Όχι, ακριβώς, χωρίς λόγο. Βλέπετε, ο χαρακτήρας που ενσαρκώνει υποδειγματικά ο Κρίστοφερ Γουόκεν, διαθέτει μαντικές ικανότητες χάρη στις οποίες αντιλαμβάνεται πως μελλοντικά, ένας υποψήφιος γερουσιαστής πρόκειται να επιτεθεί με πυρηνικά στην ΕΣΣΔ. Για να αποτρέψει τον όλεθρο, άρα, δεν του μένουν και πάρα πολλές επιλογές...
"Μπομπ Ρόμπερτς" (Τιμ Ρόμπινς, 1992)
Σε ρόλο σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή, ο Τιμ Ρόμπινς υποδύεται ένα δημοφιλή τραγουδιστή της κάντρι, επιτυχημένου επιχειρηματία και υποψήφιου γερουσιαστή, που χρησιμοποιεί ακροδεξιά σλόγκαν για να κερδίσει την εκτίμηση των ψηφοφόρων. Ύστερα από μια τηλεοπτική εμφάνιση, φεύγοντας από το στούντιο δέχεται επίθεση που μοιάζει με απόπειρα κατά της ζωής του. Παρότι κανείς δεν είναι βέβαιος για το τι ακριβώς συνέβη, ο ίδιος ισχυρίζεται πως γλίτωσε από βέβαιο θάνατο, κίνηση καθοριστική που τον οδηγεί λίγο αργότερα σε εκλογική νίκη. Αλήθεια, σας θυμίζει τίποτα;
"Bulworth" (Γουόρεν Μπίτι, 1998)
Μια παρόμοια περίπτωση με τον "Μπομπ Ρόμπερτς", μπροστά και πίσω από την κάμερα βρίσκεται ο εμβληματικός Γουόρεν Μπίτι στο ρόλο δημαγωγού γερουσιαστή, ο οποίος όντας στα πρόθυρα νευρικής κατάπτωσης προσλαμβάνει επαγγελματία κακοποιό για να τον δολοφονήσει. Στο ενδιάμεσο, βέβαια, τα παθαίνει... όλα και αρχίζει να ραπάρει(!) τις ιδεολογικές θέσεις του.
"JFK: Η Ιστορία που Χαράκτηκε στη Μνήμη μας" (Όλιβερ Στόουν, 1991)
Εδώ έχουμε μια αντίστροφη περίπτωση ταινίας, καθώς μια διασημότατη δολοφονία αποτελεί την αφρομή για ένα καλοστημένο δικαστικό δράμα. Ο Όλιβερ Στόουν ανατρέχει στη δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι και επιχειρεί μια ανάγνωση των όσων συνέβησαν, σε συνδυασμό με μια προσπάθεια ανεύρεσης της αλήθειας, χρησιμοποιώντας το νομικό αγώνα ενός εισαγγελέα που επιδιώκει να αποδείξει την ύπαρξη συνωμοσίας πίσω από το αιματηρό συμβάν.
"Ο Ταξιτζης" (Μάρτιν Σκορσέζε, 1976)
Η σχεδόν αρχετυπική περίπτωση νιχιλιστή και βαθιά ματαιωμένου εκτελεστή, με αδιαπραγμάτευτη διαχρονικότητα, αφού έφτασε να εμπνέει το πρόσφατο "Joker" (Τοντ Φίλιπς, 2019). Το ενδιαφέρον, μεταξύ άλλων, του πρωταγωνιστή Τράβις Μπικλ είναι πως η απόφασή του να αποπειραθεί τη δολοφονία του προεδρικού υποψήφιου Τσαρλς Παλαντάιν, έρχεται ως απόρροια ενός αμφίσημου ιδεολογικού πλαισιού, ως αποτέλεσμα μιας ασαφούς έννοιας δικαίου. Για αυτό και ο Μπικλ είναι ταυτόχρονα ένας αινιγματικός όσο και απόλυτα κατανοητός ήρωας.
