Όπως το "Mad Max: Ο Δρόμος της Οργής" πριν εννιά χρόνια, έτσι και το πρίκουέλ του "Furiosa: A Mad Max Saga" έκανε εκτός συναγωνισμού πρεμιέρα στις Κάννες, προσφέροντας τη δική του, deja vu όμως, εικόνα ενός δυστοπικού μέλλοντος. Γραφικοί κακοί, θεαματικότατα κυνηγητά, εντυπωσιακή εικονογραφία και μια ασυμβίβαστη μαχήτρια εναντίον όλων: η ταινία μένει, θέλει δεν θέλει, στη σκιά της προηγούμενης, όπως και η φτενή Άνια Τέιλορ-Τζόι σε σχέση με την ασυγκράτητη Σαρλίζ Θερόν. Η σπίθα του franchise, πάντως, παραμένει ακόμα αναμμένη.
Επίσης εκτός παραδοσιακής φεστιβαλικής γραμμής, αλλά στο διαγωνιστικό τμήμα αυτή τη φορά, το "The Substance" της Κοραλί Φαρζά ("Εκδίκηση") έχει γίνει το talk of the town της φετινής διοργάνωσης. Πρόκειται για μια φλασάτη, camp και παρωδιακή σάτιρα τρόμου, στην οποία η Ντέμι Μουρ, ως τηλεοπτική σούπερ σταρ, δοκιμάζει μια ριψοκίνδυνη μέθοδο για να παραμείνει για πάντα νέα (και στην κορυφή της τηλεθέασης). Υπερβολική από το πρώτο πλάνο, η ταινία σπάει πλάκα με τον εαυτό της με εκνευριστικά μονότονο τρόπο, ο οποίος ξεπερνά γρήγορα κάθε όριο και... συνεχίζει ακόμα παραπέρα. Κάτι που εκτιμήθηκε δεόντως από τους οπαδούς του midnight fun και όχι μόνο. Η χειρότερη για πολλούς στιγμή του φεστιβάλ, προηγείται αυτή τη στιγμή στη λίστα με τα αστεράκια του Screen Daily, έχοντας 2,8/4!
Πίσω της με 2,7 βρίσκεται ο πάντα φερέγγυος Τζία Ζανγκέ ("Ακίνητες Ζωές"), ο οποίος στο "Caught by the Tides" συνδυάζει με επιδεξιότητα, πολιτική ευαισθησία και συγκίνηση ντοκιμαντερίστικο υλικό και μια καταδικασμένη ιστορία αγάπης, καθώς παρατηρεί μελαγχολικά την αγαπημένη του Κίνα να περνά από τον ενθουσιασμό στην απάθεια. Ένα μοτίβο που επανέρχεται σ' όλη σχεδόν τη φιλμογραφία του (το φιλμ περιλαμβάνει πλάνα τα οποία έχει τραβήξει από το 2001 έως το 2023), όπως και η ιδέα της σωματικής μετάλλαξης μέσω της τεχνολογίας στο έργο του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ. Ενός πάλαι ποτέ πρωτοπόρου δημιουργού ο οποίος δεν ανανέωσε τη γραφή και τις εμμονές του, συρρικνώντάς τις στο "The Shrouds" σε ένα ακόμα sci-fi θρίλερ, πιο ανερμάτιστο, αυτοαναφορικό και ξεπερασμένο από τα προπέρσινα "Εγκλήματα του Μέλλοντος". Επιπλέον, ακόμα πιο φτωχό - σε μέσα παραγωγής, έμπνευση και σκηνοθετικό σφρίγος.
Κι από την επιστημονική φαντασία στη σύγχρονη πραγματικότητα, στην οποία (ξανα)ρίχνει βαριά τη σκιά του ο Ντόναλντ Τραμπ. Η προσωποποίηση της πολύ μοντέρνας, ξεδιάντροπα αυτάρεσκης, μισαλλόδοξης και απενοχοποιημένης μορφής του ξέφρενου καπιταλισμού, τη διαμόρφωση της οποίας αναζητά το "The Apprentice" ("ο μαθητευόμενος", τίτλος τηλεοπτικού σόου που παρουσίαζε ο ίδιος) του Αλί Αμπάσι ("Ιερή Αράχνη"). Κοιτώντας το αυγό πριν εκκολαφθεί από μέσα του το φίδι, το ισορροπημένο σε τόνο, σπιντάτο και σαρκαστικό αυτό biopic επικεντρώνεται στα 70s και 80s, κυρίως όμως στη σχέση του φιλόδοξου νέου επιχειρηματία (Σεμπάστιαν Σατν) με τον βετεράνο δικηγόρο, πρώην δεξί χέρι του αντικομμουνιστή γερουσιαστή Μακάρθι, Ρόι Κον (ένας Τζέρεμι Στρονγκ για Όσκαρ). Μια σχέση που αντανακλά με απολαυστική διαύγεια τους δεσμούς της τωρινής Αμερικής και της νεοσυντηρητικής ρητορικής της με τον πατριωτισμό, τα οικονομικά συμφέροντα και την πολιτικοκοινωνική διαπλοκή που γέννησαν το "τέρας".
Ένα άλλο "τέρας", περισότερο αντιφατικό και πολύπλοκο, ήταν ο Έντουαρντ Λιμόνοφ. Ένας Ρώσος ποιητής που έζησε στην Σοβιετική Ένωση, την Νέα Υόρκη και το Παρίσι, σοκάροντας τους πάντες τόσο με την ωμή, προκλητική και αυτοεξομολογητική γραφή του όσο και με τις αντισυμβατικές πολιτικές ιδέες του (ιδρυτής κόμματος και ένθερμος αντίπαλος του Πούτιν). Στο "Λιμόνοφ: Μια Μπαλάντα" ο Κίριλ Σερεμπρένικοφ ("Ο Πιστός", "Η Γυναίκα του Τσαϊκόφσκι") τον βιογραφεί με οπερατικό και ταυτόχρονα βιντεοκλιπίστικο οίστρο, κρατώντας αποστάσεις από το διδακτισμό κι αναδεικνύοντας τις ακατανόητες εγγενείς αντιθέσεις (από το πανκ στον αναρχοφασισμό) μιας εποχής, μιας πολιτισμικής νοοτροπίας κι ενός ολόκληρου έθνους. Τέλος, στο τμήμα "Cannes Premieres" προβλήθηκε το "Maria" της Τζεσικά Παλίντ με την Αναμαρία Βαρτολομέι του "Γεγονότος" στο ρόλο της Μαρία Σνάιντερ και τον Ματ Ντίλον σε εκείνον του Μάρλον Μπράντο. Των πρωταγωνιστών του "Τελευταίου Τανγκό στο Παρίσι", του οποίου η "σκηνή με το βούτυρο" προκάλεσε στην εποχή του σκάνδαλο και τον τελευταίο καιρό επανήλθε στη δημοσιότητα λόγω των καταγγελιών της Σνάιντερ περί κακοποίησης. Το φιλμ, υιοθετώντας την οπτική της, περιγράφει διεκπεραιωτικά μια προσωπική κάθοδο στην κόλαση, θέτωντας εν παρόδω και χωρίς αιχμές το ζήτημα γύρω από τα όρια και την ηθική στάση στην καλλιτεχνική δημιουργία.
Ευχαριστούμε την Aegean Airlines για την υποστήριξή της στην πραγματοποίηση του ταξιδιού.
