Πριν από τον Yorgos του "Poor Things" υπήρχε ο Γιώργος του "Κυνόδοντα", ο οποίος μαζί με τη σεναριακή υποστήριξη του Ευθύμη Φιλίππου ξεκίνησε τη διεθνή καριέρα του από εδώ. Από το προ δεκαπενταετίας φεστιβάλ Καννών και το βραβείο καλύτερης ταινίας του τμήματος "Ένα Κάποιο Βλέμμα" (μήνες αργότερα προστέθηκε και η οσκαρική υποψηφιότητα). Επανήλθε, στο διαγωνιστικό πλέον, με τον "Αστακό" και το "Θάνατο του Ιερού Ελαφιού", αποσπώντας το Βραβείο της Επιτροπής και του σεναρίου, αντίστοιχα. Μπορούν λοιπόν οι "Ιστορίες Καλοσύνης" να τον ανεβάσουν ένα σκαλί ψηλότερα ή θα γίνουν η πρώτη ταινία με την οποία ο Λάνθιμος θα φύγει από πρωτοκλασάτο φεστιβάλ - άλλες τρεις φορές στην Βενετία, άλλα τρία βραβεία - χωρίς διάκριση;
Η απορία θα παραμείνει μέχρι και τη βραδιά της απονομής (Σάββατο 25/5), μιας και οι "Ιστορίες..." δεν είναι ένας φαντασμαγορικός art ογκόλιθος όπως η "Ευνοούμενη" και το "Poor Things" όσο ένα weird δράμα της εποχής Γιώργου, πολύ σκοτεινό και παράξενο για να εντυπωσιάσει τους οσκαρικούς και πολύ αμερικανικό για να συγκινήσει τους αρτηριοσκληρωτικούς κουλτουριάρηδες. Ενώνει τρεις ανεξάρτητες μεταξύ τους ιστορίες των 50 λεπτών περίπου η κάθε μία, στις οποίες εφτά ηθοποιοί (συν ο ξεκαρδιστικός μπαλαντέρ Γιώργος Στεφανάκος) υποδύονται διαφορετικούς ρόλους κάθε φορά. Στην πρώτη ένας άντρας (Τζέσι Πλέμονς) καλείται να αποδείξει την πίστη και την αγάπη του στο αφεντικό του (Γουίλεμ Νταφόε). Στη δεύτερη η σύζυγος (Έμα Στόουν) ενός αστυνομικού (Πλέμονς) αναζητείται μετά από ένα ναυάγιο, αλλά όταν επανεμφανίζεται εκείνος αρχίζει να έχει αμφιβολίες για την "αυθεντικότητά" της. Τέλος, ένα ζευγάρι (Στόουν και Πλέμονς) αναζητά ένα άτομο ικανό να γίνει πνευματικός ηγέτης, δίνοντας αναφορά στους επικεφαλής μιας μυστηριώδους σέκτας (Χονγκ Τσάου και Νταφόε).
Δείχνοντας τρομερή αυτοπεποίθηση στις αδιαμφισβήτητες σκηνοθετικές ικανότητές του, ο Γιώργος Λάνθιμος πετάει από πάνω του όλα τα εντυπωσιακά στολίδια που έκαναν το πλατύ κοινό να αγκαλιάσει τις δυο τελευταίες του ταινίες και επιστρέφει σε ένα γειωμένο, αμήχανο ρεαλισμό, επιδέξια ισορροπημένο ανάμεσα στο κυνικό δράμα και την off beat κωμωδία. Το εσωστρεφές, (υπερβολικά) αφαιρετικό σενάριο και η κλινική ματιά του θα ξενίσουν πολλούς, ενώ η κοενικής επίγευσης αφήγηση θα ικανοποιήσει μόνο τους φαν του παλιού "δικού μας" Γιώργου. Ο οποίος, με πικρά ειρωνικό χαμόγελο, κοιτάζει από την κλειδαρότρυπα έναν κόσμο, αυτόν γύρω μας, τον οποίο οι αυτοκαταστροφικές επιθυμίες των ανθρώπων τον έχουν μετατρέψει σε μια αλλόκοτη δυστοπία. Σε ένα λαβύρινθο, νοηματικό, αλληγορικό και διηγηματικό, όπου ο μίτος της Αριάδνης έχει προ πολλού κοπεί και ο κάθε Θησέας, ακόμα και αν σκοτώσει τον Μινώταυρο, παραμένει εγκλωβισμένος βαθιά μέσα του. Οι Φιλίππου και Λάνθιμος τον έχουν περιγράψει νωρίτερα με μεγαλύτερη φρεσκάδα και διαύγεια, αλλά ακόμα και το deja vu τους δεν παύει να είναι ευρηματικό, μπαμπέσικο και μισάνθρωπα απολαυστικό.
Ευχαριστούμε την Aegean Airlines για την υποστήριξή της στην πραγματοποίηση του ταξιδιού.
