Από που ξεκίνησε η ιδέα του "Μινόρε" και η έμπνευση να συνδυαστούν ο Χ.Φ. Λάβκραφτ με το ρεμπέτικο;
Ανακάλυψα τον Λάβκραφτ στο γυμνάσιο, στο λεωφορείο καθώς πήγαινα στο φροντιστήριο ελεύθερου σχεδίου μετά το σχολείο. Κατά ευτυχή σύμπτωση στην ίδια ώρα και χώρο του φροντιστηρίου, έκαναν εξάσκηση στο μπουζούκι μαθητές από το τοπικό ωδείο! Οπότε με ένα τρόπο το σχέδιο, ο Μπαγιαντέρας και οι ιστορίες τρόμου συνδυάστηκαν στο DNA μου.
Μετά τα "Ο Χειμώνας" και "The Fear of Looking Up", επιμένετε στο σινεμά του φανταστικού. Ποιες είναι οι αγαπημένες σας ταινίες, βιβλία ή και κόμικς του είδους;
Ξεκίνησα με Πόε, βρήκα τον Λάβκραφτ, τον Ντάνσανι. Μετά τους Χόντζον, Τσέιμπερς, Κινγκ και κατόπιν τους άλλους. Οι παράξενες αυτές ιστορίες κάπως έβγαζαν λίγο πιο νόημα από την πραγματικότητα. Το ίδιο και στον κινηματογράφο. Μεγάλωσα με Τζον Κάρπεντερ, Γουίλιαμ Φρίντκιν, Άλαν Πάρκερ και Τιμ Μπάρτον. Με Hammer Horror και Μόντι Πάιθον και κινηματογράφο των 70s και 80s. Για μένα αυτό ήταν η εκκλησία μου.
Οι ταινίες φαντασίας είναι κάτι σπάνιο και τα monster movies κάτι εντελώς άγνωστο για τον ελληνικό κινηματογράφο. Δεν σας φόβισε αυτή η έλλειψη παράδοσης στο είδος και πόσο σας βοήθησε το ότι ζείτε και εργάζεστε στο εξωτερικό, άρα έχετε μια πιο αποστασιοποιημένη ματιά πάνω στην ελληνική κινηματογραφική πραγματικότητα;
Πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί δεν έχουμε περισσότερο κινηματογράφο του φανταστικού στην Ελλάδα. Ειδικά με την πλούσια παράδοση φολκλόρ και μύθων που έχουμε στην ιστορία μας. Σίγουρα υπάρχει ανάγκη για τέτοιο σινεμά και δεν είμαι ο μόνος που μεγάλωσε λατρεύοντας τέτοιου είδους ταινίες και βιβλία.
Ταινίες σαν το "Μινόρε" κάνουν ευρεία χρήση των οπτικών εφέ, μπορούν όμως αυτά να είναι πειστικά σε μια ελληνική ταινία περιορισμένου προϋπολογισμού;
Δουλεύοντας στα οπτικά εφέ για τόσα χρόνια σίγουρα πονάει ξέροντας ποσό περισσότερα θα μπορούσαν να έχουν γίνει με έναν κανονικό προϋπολογισμό και αν ο κόσμος πάει στο σινεμά περιμένοντας να δει το ελληνικό "Dune", σίγουρα θα απογοητευτεί. Αλλά να σας πω την αλήθεια για το είδος της ταινίας που κάναμε, ίσως και να βοηθάει τελικά που δεν είχαμε τόσα χρήματα. Προσπαθήσαμε να δέσουμε το look της ταινίας όσο περισσότερο μπορούσαμε με τα b-movies του παρελθόντος και μέχρι στιγμής, ευτυχώς, οι θεατές φαίνεται να έχουν συγχωρήσει τις ελλείψεις μας.
Από τα sci-fi movies της δεκαετίας του ’50 ως την "Ομίχλη" του Τζον Κάρπεντερ, το "Μινόρε" είναι γεμάτο σινεφίλ αναφορές. Είχατε κάποιες συγκεκριμένες ταινίες στο νου σας όταν προετοιμάζατε την ταινία;
Σίγουρα υπάρχει μια μεγάλη αγάπη για αυτό το είδους κινηματογράφου στη δομή αυτής της ταινίας! Ηammer Horror φυσικά, "Η Ομίχλη", "Η Απειλή", "Ο Εξωγήινος", "Χαϊλάντερ", "Κόναν", "Ο Εξολοθρευτής", o μικρός Βασιλάκης Καΐλας, "Ορατότης Μηδέν", "Το Μινόρε της Αυγής", "Όλα είναι Δρόμος"… Η λίστα είναι ατελείωτη!
Πιστεύετε πως φιλμ σαν το "Μινόρε" απευθύνονται εξ αρχής σε ένα υποψιασμένο και cult κοινό ή μπορούν να προσελκύσουν και mainstream θεατές; Και ειδικά στην Ελλάδα, πως μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο;
Το "Μινόρε" είναι η ταινία που ήθελα να δω όταν πιτσιρικάς έμπαινα κρυφά στις θερινές ακατάλληλες μεταμεσονύχτιες προβολές στον Πλαταμώνα, χωμένες κάπου μεταξύ στα "Σαγόνια του Καρχαρία" και "Τα Ζόμπι δεν είναι Χορτοφάγα". Είναι 100% η ταινία που ήθελα να κάνω. Μακάρι και οι mainstream θεατές να την αγκαλιάσουν, γιατί πιστεύω ότι στον πυρήνα της υπάρχει μια ανθρωπιά που την κάνει προσβάσιμη. Αλλά σίγουρα δεν είναι μια ταινία για όλους.
Πόσο ξεκάθαρη θέλατε να γίνει η αλληγορία σας για μια χούφτα Ελλήνων οι οποίοι αφήνουν τις διαφορές τους στην άκρη και ενώνονται για να αντιμετωπίσουν πανίσχυρους εισβολείς;
Νομίζω ότι σήμερα αυτό το έχουμε ανάγκη περισσότερο από ποτέ. Έλληνες ή μη. Ειδικά όταν ο εισβολέας είναι ο φόβος ο ίδιος.
