© Foss Production, Homemade Films, Red Carpet
Μπορεί να έχουν περάσει οκτώ χρόνια από την κυκλοφορία του αλληγορικού "Interruption", στο διάστημα αυτό, όμως, ο Γιώργος Ζώης δεν έπαψε να είναι δραστήριος. Έφτασε τις τέσσερις συνολικά μικρού μήκους, πρόσθεσε διεθνή βραβεία στο παλμαρέ του, εξέλιξε το σκηνοθετικό ύφος του και τώρα, διαγωνίζεται στο τμήμα Encounters του 74ου Φεστιβάλ Βερολίνου (15-25/2) με το ατμοσφαιρικό "Arcadia", στο οποίο συμπρωταγωνιστούν για πρώτη φορά οι Βαγγέλης Μουρίκης και Αγγελική Παπούλια.
Με φόντο την ελληνική επαρχία, οι δύο ηθοποιοί δίνουν, ως είθισται, άψογες ερμηνείες στο ρόλο ενός ζευγαριού που βρίσκεται σε μια τραυματισμένη σχέση. Το πώς προέκυψαν οι πληγές της καθώς επίσης, σημαντικότερο, το εάν και με ποιον τρόπο μπορούν να επουλωθούν, συνιστούν τα κεντρικά ερωτήματα που διαχειρίζεται το "Arcadia". Το απροσδόκητο αφηγηματικό εύρημα, ωστόσο, που σκαρφίζονται οι Ζώης - Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη (σενάριο) για να δοθούν απαντήσεις, είναι που καθιστά ξεχωριστό αυτό το μεθυστικά υποβλητικό και υπόκωφης έντασης φιλμ. Έπειτα, για να είμαστε ειλικρινείς, αυτός είναι και ο λόγος που το κείμενο έχει το συγκεκριμένο, συνειδητά ψαρωτικό τίτλο. Παρόλα αυτά, θα προσπαθήσουμε να σχολιάσουμε το "Arcadia" δίχως, προφανως, να προδώσουμε τα σημεία-κλειδιά της πλοκής, υπογραμμίζοντας, βέβαια, πως όσο λιγότερα γνωρίζει κανείς για αυτήν, τόσο περισσότερο πρόκειται να απολαύσει την ταινία. Συνεχίστε με δική σας ευθύνη…
Πρώτα από όλα, αξίζει να σημειωθεί πως τα συστατικά της αισθητικής με την οποία εικονογραφεί ο Ζώης, δείχνουν πως βρίσκεται σε μια φάση καλλιτεχνικής ωρίμανσης. Κάδρα λιτής περιποίησης, αφήγηση αυτοπεποίθησης που ποντάρει στον υπαινιγμό όσο και στο βραδυφλεγές σμίλευμα της δράσης, επενδύοντας στην ενδοσκόπηση των συναισθηματικών διακυμάνσεων των ηρώων. Στοιχεία τα οποία μονομιάς υφαρπάζουν την προσοχή και γοητεύουν έτσι που το μάτι πάντα αναζητά τη συνέχεια.
Ταυτόχρονα, το "Arcadia" τολμά να βασίζεται σε σκηνές που ξυπνούν τις αισθήσεις, αδιαφορώντας για το σοκ και προτιμώντας την ενσυναίσθηση. Οι βασικές θεματικές που θίγει κυμαίνονται από την απώλεια, τη μοναξιά και τα αξεπέραστα απωθημένα, μέχρι τη συντροφικότητα ως πένθος και την εμπιστοσύνη ως ανάγκη. Αυτό το καρουζέλ δυσπρόφερτων, περίπλοκων πλην κομβικών για την ανθρώπινη κατάσταση συναισθημάτων, τροφοδοτεί με ενέργεια τη δράση και παράλληλα προσδίδει ψυχογραφικές διαστάσεις στην υπαρξιακή οδύσσεια των κεντρικών χαρακτήρων.
Ενώ συνολικά το φιλμ διαθέτει αξιοπρόσεκτη στιβαρότητα και σκηνές που δε ξεχνιούνται, παραδόξως, εκείνο που λείπει είναι η ιδέα που θα το απογείωνε. Φυσικά, η τρίτη πράξη οδεύει προς αυτήν την κατεύθυνση. Διαπραγματεύεται ωστόσο μια νέα όσο και πολύπτυχη σεναριακή πληροφορία που εισάγεται αρκετά αργοπορημένα, έχοντας προηγουμένως αφιερωθεί χρόνος στη συγκρατημένη μεν, υπολογίσιμη δε ανάπτυξη παράλληλων, λιγότερο ουσιωδών πλοκών. Επιλογή, πάντως, που προδίδει πλεόνασμα πολύ ενδιαφέροντων εμπνεύσεων, οι οποίες δίνουν έτσι κι αλλιώς τον τόνο. Στο φινάλε, το "Arcadia" διαθέτει εκείνες τις ποιότητες ώστε να μείνει για καιρό στο νου ενός θεατή, ίσως και να τον στοιχειώσει, κάτι που εξάλλου θα ταίριαζε απόλυτα με το παλλόμενο πνεύμα της ταινίας.
Θυμίζουμε πως στη φετινή Μπεριλάνε θα βρίσκεται ακόμα ένας Έλληνας, ο Δημήτρης Αθυρίδης, ο οποίος παρουσιάζει το διάρκειας 14 ωρών ντοκιμαντέρ "exergue - on documenta 14".
Διαβάστε όλα τα νεότερα και τις ανταποκρίσεις για το 74ο Φεστιβάλ Βερολίνου εδώ
Ευχαριστούμε την Aegean Airlines για τη συνδρομή της στην πραγματοποίηση του ταξιδιού.
