Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ο Στίβεν Κινγκ είχε εδραιωθεί στον χώρο της λογοτεχνίας φαντασίας και τρόμου. Είχε αφήσει για τα καλά πίσω του τη σκληρή δουλειά στο εργοστάσιο υφασμάτων και στις εταιρίες πλυντηρίων, εργαζόταν πλέον ως καθηγητής αγγλικών στη μέση εκπαίδευση και με την οικογένειά του εγκατέλειψαν τη ζωή στο τροχόσπιτο και στις κακόφημες γειτονιές και ζούσαν σε ένα άνετο σπίτι στα προάστια. Το παιδί της κατώτατης μεσοαστικής τάξης, το οποίο μεγάλωσε χωρίς πατέρα (τους εγκατέλειψε όταν ο Κινγκ ήταν μόλις δύο ετών), μέσα στην ανασφάλεια και την ανέχεια, τα είχε καταφέρει. Όσο η Αμερική χόρευε στον ρυθμό των πετρελαϊκών κρίσεων, το χρυσωρυχείο Κινγκ αποδεικνυόταν ανεξάντλητο. Το πρώτο του βιβλίο, η "Κάρι" (1974) γνώρισε τεράστια επιτυχία και μέχρι το 1982 ακολούθησαν άλλα εννέα που έγιναν ανάρπαστα – κάποια μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο.
Ωστόσο, η προσωπική ζωή του βούλιαζε στο σκοτάδι καθώς πάλευε καθημερινά με τον εθισμό του στο αλκοόλ και στα ναρκωτικά (υπήρχε εποχή που έπινε μέχρι και αλκοολούχο διάλυμα για τα δόντια). "Στο τέλος των περιπετειών μου έπινα δεκάξι μπίρες του μισού λίτρου κάθε βράδυ, και είναι ένα μυθιστόρημα, το 'Κούτζο', που μετά βίας με θυμάμαι να το γράφω. Δεν το λέω ούτε με καμάρι, ούτε με ντροπή, παρά μόνο με μια αόριστη αίσθηση θλίψης και απώλειας" αναφέρει στο βιβλίο του "Περί συγγραφής" (Εκδόσεις Bell, μτφρ. Μιχάλης Μακρόπουλος). "Παιδί" εκείνης της περιόδου είναι και η "Κριστίν" (εκδ. Κλειδάριθμος, μτφρ. Ν. Χούνος). Σαράντα χρόνια συμπληρώθηκαν πριν από λίγους μήνες από την πρώτη κυκλοφορία του μυθιστορήματος στο οποίο ένα στοιχειωμένο αυτοκίνητο, συγκεκριμένα μια κόκκινη και άσπρη Plymooth Fury του 1958, διαπράττει από ζήλια μια σειρά από φόνους. Στο βιβλίο το οποίο εκτυλίσσεται στα τέλη της δεκαετίας του 1970, η Κριστίν, όπως ονομάζεται το αυτοκίνητο, μπαίνει στη ζωή του νεαρού Άρνι όταν τη βρίσκει αποσυρμένη σε μια μάντρα. Σύντομα, παρά τις προειδοποιήσεις του καλύτερού του φίλου, ο Άρνι θα βρεθεί μπλεγμένος σε μια ιστορία στην οποία θα αρχίσει να χάνει τον εαυτό του, καθώς το αυτοκίνητο αποδεικνύεται στοιχειωμένο.
Η "Κριστίν¨" προέκυψε ως ιδέα το 1978 όταν ο συγγραφέας, μια μέρα που οδηγούσε προς το σπίτι του, αναλογίστηκε πόσο είχε παλιώσει το Ford Pinto του. Γεννημένος το 1947 στο Μέιν, ο Κινγκ ανήκει στη γενιά Αμερικανών που μεγάλωσε τη χρυσή εποχή της αυτοκινητοβιομηχανίας του Ντιτρόιτ. Η εφηβεία και η πρώτη νιότη του είναι χαραγμένη από εικόνες εντυπωσιακών Cadillac, Plymouth και Ford παρκαρισμένων τις νύχτες στα drive in στα οποία προβάλλονταν κατά κόρον b- movies, με θεματολογία που ενίσχυε την ψυχροπολεμική έχθρα του μέσου Αμερικανού για τους Σοβιετικούς. Εκείνη την εποχή, η οποία υπήρξε το απόγειο του μακαρθισμού, η αμερικανική προπαγάνδα ήθελε το "κακό" να έρχεται έξωθεν για να πλήξει το αμερικανικό όνειρο. Η ψευδαίσθηση αυτή καταρρίφθηκε με τη δολοφονία του JFK. "Αφότου ο Κένεντι πυροβολήθηκε στο Ντάλας, ο μεγάλος Αμερικανικός μπαμπούλας είναι ο τύπος που βρίσκεται κάπου ψηλά μ’ ένα ντουφέκι" σημειώνει ο Κινγκ στο "Περί συγγραφής".
Γιατί όμως το στοιχειωμένο αυτοκίνητο να είναι μια Plymouth Fury του 1958 και όχι μια Ford Thunderbird, που για τους περισσότερους Αμερικανούς αντιπροσώπευε το άφταστο όνειρο σε τέσσερις τροχούς; Σε συνέντευξή του στον Ράντι Λοφισιέρ η οποία δημοσιεύτηκε τον Φεβρουάριο του 1984 στο περιοδικό "Twilight zone", o Στίβεν Κινγκ εξηγεί πως επέλεξε το συγκεκριμένο αυτοκίνητο της Chrysler γιατί ήταν το πιο συνηθισμένο στη δεκαετία του 1950. Επιπλέον, στις αρχές της δεκαετίας του 1980 που γράφτηκε το βιβλίο, το συγκεκριμένο μοντέλο ήταν πλέον ξεπερασμένο. Η "Κριστίν" πάντως δεν ήταν το πρώτο βιβλίο στο οποίο συναντάμε αυτοκίνητο-δολοφόνο. Είχαν προηγηθεί η νουβέλα "Killdozer!" του Θίοντορ Στέρτζεον το 1944, με θέμα μια κατά συρροήν δολοφόνο μπουλντόζα, το διήγημα "Σάλι" του Ισάακ Ασίμοφ το 1953 το οποίο περιγράφει τις περιπέτειες μιας "παρέας" αυτοκινήτων με νοημοσύνη το έτος 2053, ενώ ο ίδιος ο Στίβεν Κινγκ το 1973 στο διήγημά του "Trucks" περιγράφει το κομφούζιο που δημιουργείται σε ένα σημείο στάθμευσης φορτηγών όταν τα οχήματα αποκτούν συνείδηση και αυτονομούνται.
Όπως σε όλα τα βιβλία του, έτσι κι εδώ ο Κινγκ βρίσκεται σε ανοιχτό διάλογο με την ποπ κουλτούρα. "Είναι από τους πρώτους που μιλούν για τους πραγματικούς Αμερικανούς και τη ζωή τους, από τους πρώτους που συλλαμβάνουν σε όλο του το μεγαλείο τον τρόπο που μιλούν μεταξύ τους" είχε πει για εκείνον ο Ντέιβιντ Φόστερ Ουάλας εξαίροντας την ικανότητά του να ακούει προσεκτικά τι κρύβεται πίσω από τις λέξεις. Ο Κινγκ στην "Κριστίν" δημιουργεί ένα τρομακτικό σύμπαν για να μιλήσει για την καταπίεση που βιώνει ο μέσος μεσοαστός Αμερικανός στα προάστια και τις μικρές πόλεις της αχανούς χώρας του. Για ανθρώπους που κυνηγούν την ευτυχία αλλά καταλήγουν να συνθλίβονται υπό την πίεση περιστάσεων που τους υπερβαίνουν. Ο τρόμος για τον Κινγκ ήταν ανέκαθεν το όχημα για να μιλήσει πολιτικά. Μέσα από τα κείμενά του ακτινογραφεί μια ολόκληρη κοινωνία η οποία προετοιμαζόταν δεκαετίες πριν για ακραία φαινόμενα όπως ο τραμπισμός.
Info
Τη χρονιά της κυκλοφορίας του βιβλίου (1983) ο Τζον Κάρπεντερ το μετέφερε στον κινηματογράφο. Την Παρασκευή 26 Ιανουαρίου στις 9.45 μ.μ. η ταινία "Κριστίν" θα προβληθεί στον κινηματογράφο Δαναό. Τη βραδιά προλογίζει ο κωμικός και πιστός αναγνώστης του Στίβεν Κινγκ, Ηλίας Φουντούλης. Μαζί του ο ηθοποιός Γιάννης Σαρακατσάνης.
