Ήδη από το δεύτερο φιλμ του, το "Σιχάθηκα τον Εαυτό μου" (2022), το οποίο τον σύστησε στο arthouse κοινό, ο Νορβηγός Κρίστοφερ Μπόργκλι ανέπτυξε τις βασικές έννοιες που τον απασχολούν δημιουργικά: τις επιπτώσεις της υπερέκθεσης στη δημόσια σφαίρα, τις διαφορετικές εκφάνσεις του σύγχρονου κυνισμού και τα αξεπέραστα κόμπλεξ που εκδηλώνονται με τη μορφή τοξικής συμπεριφοράς. Στο αγγλόφωνο ντεμπούτο του επανέρχεται στο εν λόγω τρίπτυχο, υιοθετώντας για ακόμα μία φορά μια προβοκατόρικη –πείτε την και πιασάρικη– ιδέα για να τραβήξει την προσοχή. Εκείνη που θέλει τον Νίκολας Κέιτζ, ξαφνικά, να εμφανίζεται σε δεκάδες όνειρα ανθρώπων χωρίς προφανή αιτία.
Ο πολύπειρος ηθοποιός χρησιμοποιείται μεν σαν δόλωμα από τον Μπόργκλι, αλλά ξέρει καλύτερα ώστε να αδράξει την ευκαιρία και να δώσει μία από τις καλύτερες πρόσφατες ερμηνείες του. Ο ρόλος του, εξάλλου, διαθέτει στοιχεία χαρακτήρων που έχει ενσαρκώσει με επιτυχία στο παρελθόν, όπως των νευρωτικών Τσάρλι - Ντόναλντ Κάουφμαν στο "Adaptation" (Σπάικ Ζόνζι, 2002). Εν προκειμένω υποδύεται έναν μεσήλικο καθηγητή, ο οποίος βλέπει την αιφνίδια δημοφιλία του ως αφορμή για να εκπληρώσει τα απωθημένα του, ιδίως εκείνο της αναγνώρισης του ερευνητικού έργου του (παρότι δεν το έχει ξεκινήσει καν!). Το αίσθημα μειονεξίας και ανικανοποίητου που τον διακατέχει, σε συνδυασμό με τις αποχρώσεις ναρκισσισμού και αυτολύπησης, τον καθιστούν έναν εντελώς παθητικό καουφμανικό αντιήρωα, τον οποίο ο Μπόργκλι φέρνει στα μέτρα του, αποφεύγοντας τη στείρα μίμηση, αλλά όχι και την αίσθηση της άσκησης ύφους.
Διότι εκεί που ο Κάουφμαν θα καταβυθιζόταν στο σκοτάδι του ανδρικού ψυχισμού, ρισκάροντας ακόμα και να μη βρει απαντήσεις, ο Νορβηγός επιλέγει τη στείρα επίδειξη κινηματογραφικού στιλ. Καθώς, ενώ στο πρώτο (και καλύτερο) μέρος της ταινίας θολώνουν απολαυστικά τα όρια ανάμεσα στον πραγματικό και τον ονειρικό κόσμο, στη συνέχεια, και ενώ η αφήγηση περιπλέκεται, ο Μπόργκλι καταφεύγει στη σιγουριά της επανάληψης. Θεματικες όπως ο φοβικός συντηρητισμός της κουλτούρας της ακύρωσης, η ακατανόητη παρορμητικότητα των χρηστών των κοινωνικών δικτύων, αλλά και η ταχύτητα με την οποία η δημόσια εικόνα ενός υποκειμένου μπορεί να κορεστεί, θίγονται ειρήσθω εν παρόδω, σαν λέξεις-κλειδιά που αποσκοπούν αποκλειστικά στο κέντρισμα της προσοχής. Στη θέση του οποιοδήποτε σχολίου, βλέπουμε νέες σεκάνς ονείρου, με τη δικαιολογία μιας έξυπνης παρέκβασης (η τεχνολογία για ταξίδια σε όνειρα), ήτοι ενός ακόμα οπτικού δολώματος που αλλάζει προσωρινά τη συζήτηση.
Ωστόσο, η ερμηνεία του Κέιτζ έρχεται αφενός να προσγειώσει την κεκαλυμμένη αυταρέσκεια του Μπόργκλι χάρη στην ειλικρινή ανθρωπιά που τη διακατέχει, αφετέρου να προσδώσει βάθος στον ήρωα αλλά και να εκμεταλλευτεί το πικρό χιούμορ του σεναρίου, θυμίζοντάς μας, εν κατακλείδι, πως ο Αμερικανός παραμένει ένας από τους πιο αξιόπιστους ηθοποιούς της γενιάς του.
ΗΠΑ. 2023. Διάρκεια: 102΄. Διανομή: TANWEER.
Περισσότερες πληροφορίες
Ονειρικό Σενάριο
Ένας καθηγητής πανεπιστημίου βρίσκεται ξαφνικά στο επίκεντρο της κοινής γνώμης, όταν ανεξήγητα αρχίζει να εμφανίζεται στα όνειρα δεκάδων ανθρώπων.
