Τόσο στην "Ανατομία Μιας Πτώσης" όσο και στο "The Zone of Interest", φιλμ τα οποία απέσπασαν τα δυο μεγαλύτερα βραβεία του φεστιβάλ Καννών, υποδύεστε ηθικά διφορούμενους χαρακτήρες. Σας ελκύουν περισσότερο ανάλογοι ρόλοι;
Κανένας μας δεν είναι απολύτως μονοδιάστατος ως χαρακτήρας. Κανείς δεν κάνει μόνο το σωστό, οπότε όλοι μας είμαστε ηθικά διφορούμενοι. Επίσης, οι αξίες μας και οι συμπεριφορές μας, οι ανάγκες μας, αλλάζουν κατά τη διάρκεια της ζωής μας και αυτό μας κάνει ακόμα πιο διφορούμενους. Όπως και στην "Ανατομία Μιας Πτώσης", όπου τα μέλη του ζευγαριού στην αρχή της κοινής πορείας τους είναι ερωτευμένα, αλλά με τα χρόνια η σχέση τους αλλάζει.
Πως προετοιμαστήκατε για όλο αυτό το παιχνίδι με τις διαφορετικές γλώσσες τις οποίες μιλάει η Σάντρα, η ηρωίδα σας;
Δούλεψα εντατικά τα γαλλικά μου. Καταλαβαίνω πολλά όταν τα ακούω, αλλά μιλάω μόνον τα βασικά. Μου αρέσουν οι ξένες γλώσσες, η πρώτη μάλιστα που έμαθα ήταν τα ρώσικα. Κάθε γλώσσα είναι και ένας διαφορετικός κόσμος. Κάτι το οποίο σου αλλάζει τη σκέψη, αλλά και το σώμα σου... Το πως κινείς τη γλώσσα και τα χείλη σου, ο διαφορετικός ήχος των συμφώνων και των φωνηέντων. Ανακαλύπτεις πολλά πράγματα για τον κόσμο μέσα από κάθε καινούρια γλώσσα.
Ποια είναι η σχέση τής γλώσσας με την αλήθεια; Η ταινία έχει να πει πολλά πάνω σ' αυτό το θέμα...
Βάζει πράγματι ένα πολύ επίκαιρο ερώτημα, το οποίο έχει να κάνει με τη γλώσσα τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά. Όσο καλύτερα καταλαβαίνουμε κάποιον, που σημαίνει ότι αυτός "μιλάει στη γλώσσα μας", τόσο πιο εύκολο είναι να τον πιστέψουμε. Ήμαστε εκ φύσεως καχύποπτοι απέναντι σε ό,τι δεν καταλαβαίνουμε. Αλλά αυτός ο οποίος μιλάει μια "ξένη γλώσσα" δεν σημαίνει απαραίτητα πως δεν λέει την αλήθεια...
Η κινηματογραφική και η θεατρική ερμηνεία είναι δυο διαφορετικές μεταξύ τους γλώσσες;
Προέρχομαι από το θέατρο και δεν μπορώ να αποκοπώ τελείως από τις μεθόδους του. Στη θεατρική σκηνή πρέπει να είσαι συνέχεια ορατός και αυτό σε εξαναγκάζει να χρησιμοποιείς περισσότερο το σώμα σου και τη φωνή σου. Δεν έχεις την κινηματογραφική δυνατότητα της αξιοποίησης του βλέμματος. Αλλά το σώμα δίνει τόσο πολλές εκφραστικές δυνατότητες, τις οποίες θα ήταν κρίμα να τις χαραμίσουμε στην οθόνη.
Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας θεατρικοί ρόλοι;
Νομίζω πως αυτοί του Χάινριχ φον Κλάιστ είναι οι πλέον περίπλοκοι στο γερμανικό θέατρο. Η Πενθεσίλεια ίσως είναι ο πιο αγαπημένος μου ρόλος απ' όσους έχω ερμηνεύσει, όπως επίσης κι εκείνος του Άμλετ, τον οποίο επίσης έχω υποδυθεί.
Στον κινηματογράφο η πλέον αναγνωρίσιμη ερμηνεία σας είναι φυσικά αυτή στο "Toni Erdmann". Την ξεχωρίζετε από το υπόλοιπη φιλμογραφία σας;
Μου χάρισε αναμφίβολα υψηλή αναγνωρισιμότητα, αλλά ήδη δούλευα στο σινεμά 15 χρόνια. Και τώρα, για το ρόλο στο "The Zone of Interest", όπως και για αρκετούς άλλους μετά το "Toni Erdmann", πέρασα από οντισιόν. Είναι σίγουρα ένας ξεχωριστός ρόλος, ήταν απαιτητικός, αλλά προτιμάω να κοιτάζω μπροστά, μιας και δεν μπορείς ούτε να επαναπαύεσαι σε ό,τι έκανες στο παρελθόν ούτε να εκβιάζεις τα πράγματα. Όλα είναι ένας συνδυασμός τύχης, που έχει να κάνει με τους ρόλους οι οποίοι θα σου προσφερθούν, και σκληρής δουλειάς. Επικεντρώνομαι πάντα στο τελευταίο.
Πέρα από την τελική απόφαση του δικαστηρίου, η ταινία αφήνει χώρο στο θεατή για να αποφασίσει για το τι ακριβώς συνέβη. Ήταν έγκλημα ή ατύχημα; Δεν θα συμφωνήσουν όλοι. Εσείς το είχατε συζητήσει και προαποφασίσει γι' αυτό με τη σκηνοθέτιδα;
Όχι. Ούτε εγώ το ήθελα ούτε η Ζιστίν. Γιατί δεν έχει τελικά σημασία στην ταινία. Το σημαντικό είναι το τι εμείς υποθέτουμε και με ποια στοιχεία έχει φτάσει ο καθένας μας στο δικό του συμπέρασμα. Δεν συμφωνούμε όλοι μας στο πόση βαρύτητα έχει το ίδιο γεγονός, το οποίο ο ένας το βρίσκει αποκαλυπτικό, ο άλλος ύποπτο, ο δε τρίτος εντελώς αδιάφορο. Και δεν είναι μόνον τα "γεγονότα". Αλλά και η στάση του "υπόπτου", η οικονομική κατάστασή του, η πολιτική άποψή του, η σεξουαλικότητά του... Όλα μας επηρεάζουν, ενώ πιστεύουμε πως είμαστε εντελώς αμερόληπτοι και κρίνουμε βάσει ξεκάθαρων αποδείξεων. Είναι όμως πράγματι έτσι;
