Το θερινό μίνι φεστιβάλ που επιμελείται ο κριτικός Ηλίας Φραγκούλης προσφέρει κάθε Ιούλιο ένα εναλλακτικό ρεπερτόριο κλασικών ταινιών, συχνά συνοδευμένων από ολόφρεσκες πρεμιέρες. Η 12η έκδοσή του ξεκίνησε την Τετάρτη 12 Ιουλίου στην εξαρχειώτικη Ριβιέρα με την προβολή του τετράωρου ντοκιμαντέρ "100 Years of Warner Bros" της Λέσλι Άιγουερκς. Με αφήγηση από τον Μόργκαν Φρίμαν, η ιστορία του εμβληματικού χολιγουντιανού στούντιο ζωντανεύει στην οθόνη, πλαισιωμένη από σχόλια ηθοποιών, σκηνοθετών, κριτικών και celebrities (από τον Μάρτιν Σκορσέζε και τον Κλιντ Ίστγουντ έως την Όπρα Γουίνφρεϊ).
Ιδανική εισαγωγή για το φετινό αφιέρωμα "100 χρόνια Warner Bros", το οποίο από την Πέμπτη 13 έως και την Τετάρτη 19/7 θα προβάλει 13 ταινίες, από το 1940 έως και τη δεκαετία του ’70, που άλλαξαν το αμερικανικό (και όχι μόνο) σινεμά. Πίσω στο κλασικό Χόλιγουντ, λοιπόν, και σε ασπρόμαυρα, οσκαρικά μελοδράματα όπως το "Γράμμα" ("The Letter", 1940) του Γουίλιαμ Γουάιλερ με την Μπέτι Ντέιβις και το "Θύελλα σε Μητρική Καρδιά" ("Mildred Pierce", 1945) του Μάικλ Κέρτιζ με την Τζόαν Κρόφορντ, υποδείγματα αφηγηματικής δεξιοτεχνίας και ερμηνευτικής δύναμης με πολύπλοκους, περίτεχνα σεναριογραφημένους γυναικείους χαρακτήρες. Τον πρώτο λόγο παίρνει κατόπιν ο φόνος, είτε ως αγαθοεργία είτε ως αμοραλιστική φιλοσοφική επιλογή, με τον Κάρι Γκραντ να παραδίδει μαθήματα κωμικού τάιμινγκ στο απολαυστικότατο "Αρσενικό και Παλιά Δαντέλα" ("Arsenic and Old Lace", 1944) του Φρανκ Κάπρα και τους Φάρλεϊ Γκρέιντζερ και Τζον Νταλ να πειραματίζονται πάνω στα όρια της ηθικής και της εξουσίας στον "Βρόχο" ("The Rope", 1948) του Άλφρεντ Χίτσκοκ, ο οποίος γύρισε την πρώτη έγχρωμη ταινία του με ένα και μόνο ("κλεμμένο") πλάνο.
Τζον Φορντ, Τζον Γουέιν και Μόνιουμεντ Βάλεϊ: Είναι η "Αιχμάλωτος της Ερήμου" ("The Searchers", 1956) το καλύτερο γουέστερν που γυρίστηκε ποτέ; Ευκαιρία να το ανακαλύψετε ή να το επανεκτιμήσετε και μάλιστα στη μεγάλη οθόνη, δίπλα σε μια ταινία που γυρίστηκε την ίδια εποχή και έμελλε να φέρει νέα ήθη και έθιμα στο αρτηριοσκληρωτικό Χόλιγουντ: το "Επαναστάτης Χωρίς Αιτία" ("Rebel Without a Cause", 1955) του Νίκολας Ρέι, η ταινία που έκανε σταρ τον Τζειμς Ντιν. Από την άλλη, εκείνη η οποία ανέδειξε τους Γουόρεν Μπίτι και Νάταλι Γουντ ήταν το αριστουργηματικό, τολμηρό και μπροστά από την εποχή του δράμα "Πυρετός στο Αίμα" ("Splendor in the Grass", 1961) του Ελία Καζάν, ενώ στα τέλη της ίδιας δεκαετίας ο Μάικ Νίκολς θα περάσει για πρώτη φορά πίσω από την κάμερα, σοκάροντας με την ασπρόμαυρη διασκευή του "Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;" ("Who's Afraid of Virginia Woolf?", 1966) με τους Λιζ Τέιλορ και Ρίτσαρντ Μπάρτον.
Φτάνουμε, τέλος, στα 70s, όπου νεονουάρ ("Μυστική Οργάνωση Γιακούζα" - "The Yakuza", 1974) του Σίντνεϊ Πόλακ με τον Ρόμπερτ Μίτσαμ), αστυνομικές περιπέτειες ("Επιθεωρητής Κάλλαγκαν" - "Dirty Harry", 1971, του Ντον Σίγκελ με τον Κλιντ Ίστγουντ), πολιτικά θρίλερ ("Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου" - "All the President’s Men", 1976, του Άλαν Τζέι Πάκουλα, με τους Ρόμπερτ Ρέντφορντ και Ντάστιν Χόφμαν), θαρραλέες κοινωνικές καταγγελίες ("Σκυλίσια Μέρα" - "Dog Day Afternoon", 1975, του Σίντνεϊ Λιούμετ, με τον Αλ Πατσίνο) και ταινίες καταστροφής ("Ο Πύργος της Κολάσεως" - "The Towering Inferno", 1974, του Τζον Γκιλέρμιν με τους Πολ Νιούμαν και Στιβ ΜακΚουίν) διαμορφώνουν το καινούργιο κινηματογραφικό τοπίο και επαναπροσδιορίζουν το σινεμά των ειδών.
