Μία από τις πλέον ταλαντούχες δημιουργούς του ελληνικού σινεμά, η Σοφία Γεωργοβασίλη, παρουσίασε σε παγκόσμια πρεμιέρα πέρσι στο φεστιβάλ Βερολίνου, στο τμήμα Generation 14plus, τη γλυκόπικρη μικρού μήκους της με τίτλο "Αναμνήσεις μιας Εφηβικής Καταιγίδας".
Το "α" ήταν εκεί, μεταφέροντας τις εντυπώσεις του. Γράφαμε τότε για τη μικρού μήκους: "Η ταινία, γυρισμένη γοητευτικά με φιλμ 16mm, αφηγείται τη μέρα στη ζωή ενός 15χρονου κοριτσιού που πρόκειται να βιώσει μια επώδυνη εμπειρία, εν αγνοία της απορροφημένης στη ρουτίνα μητέρας της. Γύρω από την ερμηνεία – έκπληξη της μικρής Δάφνης Πιλ, η Γεωργοβασίλη στήνει ένα χαμηλότονο, σκληρό αλλά ταυτόχρονα τρυφερό δράμα, ικανό να συγκινήσει. Η δημιουργός ίσως αφήνει περισσότερα στη φαντασία από όσο χρειάζεται, αλλά η 'μαμά' Μαρία Καλλιμάνη διαθέτει την υποκριτική σιγουριά για να συμπληρώσει τα κενά και να προσθέσει βάρος στο ρόλο με όσα υλικά της δίνονται. Είναι εμφανές πως η Γεωργοβασίλη έχει τη σκηνοθετική άνεση για ένα επόμενο μεγάλου μήκους βήμα (άνετα βλέπαμε σε αυτό το φορμά τις 'Αναμνήσεις'), κάτι που αποδείχθηκε και στην προβολή που παρακολουθήσαμε".
Ένα χρόνο μετά, λοιπόν, οι "Αναμνήσεις μιας Εφηβικής Καταιγίδας" κάνουν πρεμιέρα στο Onassis.org, απόψε (12/4) στις 21.00. Η πρόκειται να προβληθεί ψηφιακά εδώ και θα είναι διαθέσιμη έως τις 26/4. Να σημειώσουμε εδώ πως το σενάριο της μικρού μήκους αναπτύχθηκε με την υποστήριξη του Onassis Culture, στο πλαίσιο του προγράμματος Onassis Cinema in Development.
Σχετικά με τις "Αναμνήσεις" η Γεωργοβασίλη σημειώνει:
"Ξεκίνησα να γράφω τις 'Αναμνήσεις (μιας) εφηβικής καταιγίδας' μετά τη διήγηση ενός φίλου, ο οποίος στα 15 του είχε ένα 'ατύχημα' με το συνομήλικο κορίτσι του. Μου περιέγραψε τον τρόπο που, ως έφηβοι, χειρίστηκαν την κατάσταση. Με άγγιξε το ίδιο το περιστατικό και μου καρφώθηκαν στο μυαλό οι κινηματογραφικές δυνατότητες της κυκλικής αυτής αφήγησης. Έτσι, ξεκίνησα το ίδιο βράδυ το σενάριο, για να ολοκληρωθεί τέσσερα χρόνια μετά. Στην ταινία, η μητέρα οδηγεί το πρωί στο σχολείο ένα έφηβο κορίτσι, για να παραλάβει, λίγες ώρες αργότερα, μια γυναίκα. Η απόσταση που χωρίζει αυτές τις οχτώ σχολικές ώρες γίνεται η μεγαλύτερη απ’ όλες: έλλειψη κατανόησης και επικοινωνίας μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον. Ακόμα και τώρα, μετά από μια σύντομη έρευνα που έκανα σε έφηβα άτομα, [μου είπαν ότι] θα το επικοινωνούσαν δύσκολα στους γονείς τους. Μου εκμυστηρεύτηκαν πως θα προτιμούσαν να γίνει χωρίς να το μάθουν οι γονείς τους.
Παράλληλα με την περίοδο που έγραφα το σενάριο ξεκίνησαν οι διαμαρτυρίες των γυναικών, στην Πολωνία, στην Ουγγαρία, στην Αργεντινή και, όπως φαίνεται, στην Ελλάδα, για το αναφαίρετο δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του σώματός μας, γεγονός που ενίσχυσε την πρόθεσή μου να ολοκληρώσω την ταινία. Στόχος της ταινίας, ωστόσο, δεν είναι να σταθεί στον κοινωνικό αντίκτυπο που έχει μια τέτοια ιστορία. Παρ' όλο που εξακολουθεί να είναι ένα θέμα ταμπού και συνεχίζουν να κινδυνεύουν τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματά μας από μεσαιωνικές φωνές. Ήθελα το 'Memoir of a Veering Storm' να μείνει πιστό στο είδος του και να παρατηρήσει και να απεικονίσει τις συνέπειες που έχει ένα τέτοιο γεγονός στην ψυχολογία ενός νέου κοριτσιού που αποφασίζει να το αντιμετωπίσει μόνο του. Μια μέρα που ένας μεσογειακός κυκλώνας απειλεί να ξεσπάσει πάνω από τη χώρα".
