Tην Κυριακή 27 Νοεμβρίου ολοκληρώθηκε το 16ο Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ DocFest Χαλκίδας με την τελετή λήξης να λαμβάνει χώρα στο Αμφιθέατρο του Μεγάρου της Περιφερειακής Ενότητας Ευβοίας παρουσία κοινού.
Η Κριτική Επιτροπή Ταινιών Μεγάλου Μήκους, την οποία αποτελούσαν ο Βασίλης Κεσίσογλου (Σκηνοθέτης & Πρόεδρος της Επιτροπής), η Δέσποινα Μουζάκη (Παραγωγός), ο Βαγγέλης Φάμπας (Μουσικός), η Τίνα Πισχιτζή (Τεως Διευθύντρια Κινηματογραφίας ΥΠΠΟ) και ο Στάθης Βαλούκος (Σεναριογράφος), επέλεξε να απονείμει το 1ο Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Ντοκιμαντέρ Μεγάλου Μήκους στο δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ "Οι μαθητές του Ουμπέρτο Πρίμο", σε σκηνοθεσία Alessandra Maioletti.
Το ντοκιμαντέρ προσεγγίζει την ιστορία του Ολοκαυτώματος στην Ελλάδα με μια νέα ματιά και στοχεύει να καλλιεργήσει μια κουλτούρα μνήμης ως κοινή συλλογική γνώση, αλλά και να αναπτύξει μια κριτική προσέγγιση στα ζητήματα της εποχής μας ως πολίτες με προσεκτική και συμμετοχική συνείδηση.
Την περίοδο της Κατοχής, το 96% του εβραϊκού πληθυσμού της Θεσσαλονίκης οδηγήθηκε στο κολαστήριο του Άουσβιτς. Οι μεθοδεύσεις των ναζιστικών δυνάμεων ώστε να τους αφανίσουν, είχαν ως συνέπεια, μεταξύ άλλων, εκατοντάδες Εβραίοι που φοιτούσαν στο ιταλικό σχολείο "Ουμπέρτο Πρίμο" να το εγκαταλείψουν την περίοδο 1941-1942.
Περισσότερα από 60 χρόνια μετά, το 2003, στο ίδιο κτήριο οπού πλέον βρισκόταν το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο, ο καθηγητής Antonio Crescenzi ανακάλυψε ένα πολύτιμο "θησαυρό". Ο λόγος για ένα παλιό αρχείο του "Ουμπέρτο Πρίμο", όπου βρίσκονταν σχολικές εκθέσεις, ταυτότητες, φωτογραφίες και απολυτήρια των μαθητών. Τότε ο Crescenzi, μαζί με τη σκηνοθέτρια Alessandra Maioletti, αποφάσισαν να δώσουν πνοή στο πλούσιο υλικό που είχαν στα χέρια τους και παράλληλα, να μιλήσουν με έναν κινηματογραφικά πρωτότυπο τρόπο γύρω από τον εφιάλτη του Ολοκαυτώματος.
Αποτέλεσμα ήταν το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ "Οι Μαθητές του Ουμπέρτο Πρίμο", όπου με οδηγό τον Κρεσκέντσι παίρνουν σάρκα και οστά οι προσωπικές περιπέτειες 9 μαθητών του σχολείου, από την εποχή που εφαρμόστηκαν τα πρώτα αντιεβραϊκά μέτρα το 1941 μέχρι την Απελευθέρωση. Πρόκειται για ιστορίες καθημερινές, ενίοτε οικείες, οι οποίες προσδίδουν μια νέα διάσταση στη καθημερινότητα της εβραϊκής κοινότητας του τότε, αλλά και στην αγριότητα που ξαφνικά εισέβαλλε στις ζωές τους. Η αναπαράσταση των βιωμάτων αυτών γίνεται ακόμα πιο έντονη καθώς στις αφηγήσεις συμμετέχουν οι επιζώντες Αλμπέρτο Μοντιάνο και Ντρίτα Τζιόμο.
