Μετά τα δράματα εποχής "Η Ομορφότερη Εποχή" και "Μια Αγάπη Ανέφικτη", η Κατρίν Κορσινί ("Φεύγω") επιστρέφει στη σύγχρονη γαλλική πραγματικότητα, την οποία προσεγγίζει με ανάλαφρο ύφος και μέσα από την ιστορία της Ραφ (Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι) και της Ζιλί (Μαρινά Φουά). Οι δυο τους είναι ζευγάρι στα πρόθυρα χωρισμού, αλλά όταν η πρώτη σπάσει τον αγκώνα της η δεύτερη θα τη συνοδέψει στα Επείγοντα ενός παρισινού νοσοκομείου. Την ίδια στιγμή η γαλλική πρωτεύουσα συνταράσσεται από μια μεγάλη διαδήλωση την οποία η αστυνομία θα επιχειρήσει να καταστείλει βίαια, αναγκάζοντας πολλούς διαδηλωτές να καταφύγουν έντρομοι ή τραυματισμένοι στο εφημερεύον νοσοκομείο, το οποίο "στενάζει" από την έλλειψη προσωπικού.
Μετά από δυο δραματικές ταινίες οι οποίες εξελίσσονται στις δεκαετίες του ’50 και του ’70, επιλέγετε τώρα ένα πολύ καυτό κι επίκαιρο θέμα.
Ήθελα να μιλήσω για την παρούσα κατάσταση στη Γαλλία με τον τρόπο που το κάνουν οι Αμερικανοί. Εμπνέονται από το τώρα και λένε τα πράγματα με το όνομά τους, θίγουν τα καυτά ζητήματα στο παρόν και αυτό είναι κάτι που μου μ’ αρέσει πολύ.
Πιστεύετε σ’ αυτό το οποίο επαναλαμβάνουν οι ήρωες της ταινίας, πως "εμείς", δηλαδή η Γαλλία, "πρέπει να αλλάξουμε πορεία και τρόπο σκέψης";
Εδώ και καιρό ζούμε επείγουσες κοινωνικές και πολιτικές καταστάσεις. Το μεταναστευτικό είναι ένα πολύπλοκο και σοβαρότατο θέμα το οποίο πρέπει να διαχειριστεί η Ευρώπη και εσείς οι Έλληνες το ξέρετε καλύτερα απ’ τον καθένα. Υπάρχουν επιπλέον περιβαλλοντολογικά προβλήματα, τα οποία μας θύμισε η πανδημία, ενώ στην άκρως φιλελευθεροποιημένη οικονομικά κοινωνία μας οι ταξικές αντιθέσεις γίνονται διαρκώς εντονότερες. Οπότε σίγουρα πρέπει να σκεφτούμε λύσεις, οι οποίες θα είναι αποτελεσματικές αν τις εφαρμόσουμε αλληλέγγυοι, όλοι μαζί.
Η "Μεγάλη Ρήξη" ("La Fracture") του τίτλου αφορά και ένα "σπάσιμο" που χωρίζει την κοινωνία στα δύο. Το αγγλικό "The Divide" ("Ο Διαχωρισμός") κάνει σαφέστερη αυτήν την αλληγορία.
Ζούμε σ’ έναν κόσμο χωρισμένο στη μέση. Όχι μόνο στη Γαλλία με τον Μακρόν και τα Κίτρινα Γιλέκα.
Στην Αμερική υπάρχει η παρακαταθήκη του Τραμπ, η Βρετανία διχάζεται από το Brexit…
Ακριβώς. Αυτό το χάσμα που μας χωρίζει πρέπει να το καλύψουμε. Πρέπει πάση θυσία να βρούμε τρόπους και μάλιστα άμεσα. Το σινεμά, ή τουλάχιστον εγώ δεν έχω τις έτοιμες απαντήσεις, αλλά νιώθω πως πρέπει να θέσω τα ερωτήματα.
Αυτή την έννοια του επείγοντος την μεταφέρει μ’ έναν τρόπο και το σκηνοθετικό στιλ σας. Σύντομα πλάνα, γρήγορο μοντάζ, χαρακτήρες εν κινήσει...
Ήθελα με κάθε τρόπο να αποφύγω τον αφηγηματικό ακαδημαϊσμό. Την απλή περιγραφή και τη θεατρικότητα. Όλη η ταινία εξελίσσεται μέσα σε ένα νοσοκομείο, οπότε έπρεπε να ξεφύγω από τη στατικότητα κινώντας διαρκώς την κάμερα και προσπαθώντας να δημιουργήσω μικρές εκπλήξεις στο θεατή. Να του κρατήσω το ενδιαφέρον με όσα γίνονται, αλλά και με τον τρόπο με τον οποίο του παρουσιάζονται.
Πως καταφέρετε να χορογραφήσετε με τόσο ρεαλισμό όλο αυτό το πήγαιν’ έλα ενός μεγάλου πλήθους χαρακτήρων;
Δεν μπορούσαμε να κάνουμε πολλές πρόβες λόγω του covid, γύρισα όμως πολλές φορές την κάθε σκηνή προτρέποντας τους ηθοποιούς να κινούνται για να δημιουργηθεί αυτή η αίσθηση της έντασης, της πίεσης. Δουλέψαμε πολύ σκληρά στο μοντάζ πάνω σ’ αυτό. Στα νοσοκομεία και ιδιαίτερα στα Επείγοντα οι άνθρωποι είναι ανήσυχοι γιατί υπάρχει φόβος, πόνος, αγωνία… Όλα αυτά έπρεπε να μεταφερθούν στην οθόνη.
Αποφασίσατε αυτό το δράμα το οποίο εξελίσσεται σε πολλά επίπεδα, ανάμεσα στις δυο βασικές πρωταγωνίστριες, ανάμεσα στο προσωπικό και τους ασθενείς, ανάμεσα στους νοσηλευτές και τους διαδηλωτές που εισβάλλουν στο νοσοκομείο, να το διαχειριστείτε με χιούμορ...
Δεν θα επιθυμούσα ένα βαριά δραματικό κλίμα, σοβαροφανές και μίζερο. Μου άρεσε να διασκεδάσω ακόμα και με τις δικές μου προκαταλήψεις, αυτές μιας λευκής αστής, όπως οι πρωταγωνίστριες, οι οποίες νιώθουν αμήχανα σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Το οποίο είναι η αληθινή ζωή στην πραγματικότητα… Η κοινωνική κωμωδία είναι ένα κινηματογραφικό είδος το οποίο μπορεί να προβληματίσει χωρίς να γίνεται διδακτική και αυτό το θεώρησα ένα μεγάλο στοίχημα.
