Οι 5 καλύτερες σκηνές με μουσική του Ντέιβιντ Μπόουι

Δεν αποτελεί είδηση εάν πούμε πως η μουσική του Ντέιβιντ Μπόουι έχει διαχρονικά στιγματίσει αμέτρητους ανθρώπους ανά τον κόσμο. Έτσι, αναπόφευκτα, έχουν υπάρξει πάρα πολλές φορές που τραγούδια του χρησιμοποιήθηκαν σε ταινίες ανεξαρτήτου είδους. Από τα πιο ψαγμένα arthouse φιλμ μέχρι τους "Φύλακες του Γαλαξία" (Τζέιμς Γκαν, 2014), ο Μπόουι έχει εμπνέυσει κινηματογραφικές στιγμές οι οποίες ξεχώρισαν χάρη στα κομμάτια του. Παρακάτω, ακολουθούν οι 5 καλύτερες από αυτές.

"Κριστιάνε Φ." (1981)

Σκανδαλώδης στην εποχή της, καθώς απεικόνιζε την αληθινή ιστορία μιας κοπέλας η οποία σε ηλικία μόλις 13 χρόνων εθίζεται στα ναρκωτικά και εξαναγκάζεται στη σεξεργασία, η ταινία του Γερμανού Ούλιρχ Έντελ είναι βαθιά συνδεδεμένη με τη μουσική του Μπόουι. Σε μία από τις ελάχιστες τρυφερές σεκάνς, καθώς ακούγεται το "Heroes", οι νεαροί πρωταγωνιστές διαπράττουν εν είδει σκανταλιάς μικροπαρανομίες, μια ελάχιστη στιγμή ελευθερίας. Κι ύστερα, κατά τη διάρκειας μιας συναυλίας του Μπόουι στο Βερολίνο, υπό τους ήχους του "Station to Station" το έρεβος έρχεται πια να καλύψει τους έκπτωτους ήρωες της ταινίας.

"Άγριο Θηλυκό" (1986)

Η αντισυμβατική ταινία του Τζόναθαν Ντέμι που συνδυάζει το ρομαντισμό και την κωμωδία με το θρίλερ, θέλει ένα συντηρητικό νεαρό άντρα (Τζεφ Ντάνιελς) να γνωρίζει τη γυναίκα που θα του απενεργοποιήσει τα συμπλέγματα (Μέλανι Γκρίφιθ). Όταν οι δυο τους μοιραστούν ένα road trip που καταλήγει σε ένα λυκειακό reunion, στη σκηνή θα βρίσκονται οι σπουδαίοι indie rockers Feelies να εκτελούν τη δική τους εκδοχή του "Fame", την ώρα που το ζευγάρι μοιράζεται έναν απολαυστικά ειρωνικό χορό.

"Η Δική μας Νύχτα" (1986)

Με διαφορά η καλύτερη χρήση μουσικής του Μπόουι στο σινεμά. Αέρας νουβέλ βαγκ, ο σκηνοθέτης Λεός Καράξ σε μεγάλα κέφια και οι πρωταγωνιστές Ζιλιέτ Μπινός και Ντενί Λαβάν σε σκηνή ανθολογίας. Το υποκριτικό δίδυμο υποδύεται δύο νέους που μοιράζονται έναν ανέφικτο έρωτα, ο οποίος μετουσιώνεται ένα βράδυ σε χορευτικό ξέσπασμα. Μόνοι σε ένα δωμάτιο, τη νύχτα, ανοίγουν το ραδιόφωνο που παίζει το "Modern Love". Ο Γάλλος ηθοποιός ανοίγει την πόρτα και καθώς το κομμάτι παίζει εκκωφαντικά, ξεχύνεται στους δρόμους του Παρισιού με τέτοια φόρα που λες ότι θα διαπεράσει την οθόνη. Έρωτας, όνομα και πράγμα.

"Το Τελευταίο Συμβόλαιο Θανάτου" (1997)

Στο υπέροχο μα εν πολλοίς υποτιμημένο νεονουάρ του Τζον Άρμιτατζ, ο Τζον Κιούζακ υποδύεται έναν κυνικό πληρωμένο δολοφόνο που αναλαμβάνει μια ακόμα, την τελευταία, δουλειά του. Τα πράγματα, ωστόσο, δεν εξελίσσονται όπως θα περίμενε και έτσι, καταλήγει να αναστοχάζεται τους έρωτες, τα ψέματα, τα λάθη και τις σχέσεις που έχει άφησει να πάνε στράφι. Την ώρα που το υπαρξιακό άγχος αυξάνεται, στα ηχεία παίζει με απόλυτη ευστοχία το "Under Pressure".

"Η Χαμένη Λεωφόρος" (1997)

"Funny how secrets travel…" Η φωνή του Ντέιβιντ Μπόουι από το κομμάτι "I’m Deranged" καλωσορίζει το κοινό στο σκοτεινό σύμπαν της "Χαμένης Λεωφόρου". Το μόνο που φαίνεται στην εναρκτήρια σκηνή είναι τα φώτα ενός αυτοκινήτου, σε μια κατάμαυρη νύχτα, να "καταπίνουν" με ιλιγγιώδη ταχύτητα το ένα χιλιόμετρο μετά το άλλο. Είναι η εισαγωγή, αλλά και ο επίλογος όπως θα φανεί αργότερα, στον κόσμο του ονείρου και του εφιάλτη που κατοικεί στην ταινία, στην οποία το τραγούδι που επέλεξε ο Ντέιβιντ Λιντς ταιριάζει τόσο πολύ, ώστε θα μπορούσε να έχει γραφτεί αποκλειστικά για εκείνη.