«Γοργόνες και Μάγκες» / ©Φίνος Φιλμ
Χωρίς καν να χρειαστεί να κρατήσει πολλούς πρώτους ρόλους στην καριέρα της, η Μάρθα Καραγιάννη που πέθανε σε ηλικία 82 ετών θα μείνει αξέχαστη ως μία από τις πιο αναγνωρίσιμες ηθοποιούς του ελληνικού σινεμά.
Με πηγαίο ταλέντο στο χορό και την υποκριτική, αλλά και σπάνια κωμική φλέβα, η Καραγιάννη αναδείχθηκε σε κορυφαία καρατερίστα ενσαρκώνοντας ρόλους οι οποίοι απαιτούσαν, βασικά, την ικανότητά της να αφήνει έντονο αποτύπωμα έχοντας λιγοστές σκηνές στη διάθεσή της. Ο Ορέστης Λάσκος ήταν ο πρώτος που της έδωσε θέση σε καστ ("Η Άγνωστος", 1956), όταν ήταν μόλις 17 ετών, για να ταυτιστεί αργότερα με το έργο του Γιάννη Δαλιανίδη. Ήταν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '60 που η φήμη της Καραγιάννη απογειώθηκε, με τις ταινίες που πρωταγωνίστησε τότε να ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για το ότι μέχρι το θάνατό της υπήρξε ένα εκ των πλέον αναγνωρίσιμων προσώπων του ελληνικού κινηματογράφου.
Συγκεκριμένα, φιλμ του Δαλιανίδη όπως τα "Ζητείται Ψεύτης" (1961), "Μερικοί το Προτιμούν Κρύο" (1963), "Κάτι να Καίει" (1964), όπως επίσης τα σουξέ "Οι Θαλασσιές οι Χάντρες" (1967) και "Γοργόνες και Μάγκες" (1968), όπου περιέχεται η διάσημη σεκάνς στην οποία η ηθοποιός ερμηνεύει το τραγούδι "Ο Άντρας που θα Παντρευτώ", υπήρξαν καθοριστικά για την καθιέρωση της Καραγιάννη στην ελληνική ποπ κουλτούρα. Η ίδια μέσω του παιξίματός της απέπνεε μια ενδυναμωτική ελευθεριότητα, σε μια εποχή όπου οι καταπιέσεις παντός τύπου κυριαρχούσαν, έτσι ξεχώριζε από τη διάθεσή της να μη συμμορφωθεί σε συντηρητικές και οπισθοδρομικές συμβάσεις. Να σημειώσουμε, ακόμα, πως εκείνη την εποχή η Καραγιάννη υποδύθηκε και ένα δραματικό ρόλο, το παραγνωρισμένο "Πεθαίνω Κάθε Ξημέρωμα" (1969) του Νίκου Φώσκολου, απέναντι στον Κώστα Καζάκο.
Τη δεκαετία του '70 η ηθοποιός αφοσιώθηκε στο θέατρο, με μόλις μία κινηματογραφική εμφάνιση σε ταινία του Δαλιανίδη φυσικά ("Μαριχουάνα Στοπ", 1971), προτού βρει σταθερή παρουσία στις βιντεοπαραγωγές των '80s. Οι τελευταίες φορές που την είδαμε στη μεγάλη οθόνη ήταν το 2008 ("Πεθαίνω για Σένα", Νίκος Καραπαναγιώτης) και το 2014 ("Από Έρωτα", Θοδωρής Αθερίδης).
Η Μάρθα Καραγιάννη έζησε τη ζωή της χωρίς εκπτώσεις, χαρίζοντάς μας στο ενδιάμεσο πολλές μοναδικές κινηματογραφικές αναμνήσεις.
