Σοφί Μαρσό: "Οι αληθινοί χαρακτήρες είναι πάντα μια ερμηνευτική πρόκληση"

Σε έναν από τους πιο ενδιαφέροντες ρόλους της καριέρας της, βασισμένο στη συγγραφέα και σεναριογράφο Εμανουέλ Μπερναΐμ, η Γαλλίδα σταρ Σοφί Μαρσό πρωταγωνιστεί στο "Όλα Πήγαν Καλά" του Φρανσουά Οζόν και έρχεται αντιμέτωπη με την αμφιλεγόμενη απόφαση της ευθανασίας του πατέρα της.

Υποδύεστε έναν αληθινό χαρακτήρα. Πώς τον προσεγγίσατε;
Τέτοιου είδους ρόλοι είναι πάντα μια ερμηνευτική πρόκληση. Σου δημιουργούν ένα επιπλέον άγχος, αλλά η Εμανουέλ, η οποία πέθανε το 2017, ήταν για χρόνια φίλη με τον Φρανσουά Οζόν, με τον οποίο είχαν συνυπογράψει πέντε σενάρια. Οπότε εκείνος ήξερε πώς να με καθοδηγήσει να πλησιάσω το χαρακτήρα της. Αλλά επειδή το βιβλίο, στο οποίο εξιστορεί την υπόθεση ευθανασίας του πατέρα της, είναι γραμμένο περισσότερο ρεπορταζιακά και λιγότερο συναισθηματικά, επικεντρωθήκαμε στις πράξεις. Κι ο Φρανσουά επέμενε σ’ αυτή την προσέγγιση, που είναι πιο κινηματογραφική, αφήνοντάς μου χώρο να κινηθώ και με το ένστικτό μου. 
Δεν ασχοληθήκαμε με τη φυσική ομοιότητα, γιατί η Εμανουέλ δεν ήταν κάποιο πολύ γνωστό πρόσωπο, αλλά δώσαμε προσοχή στα ρούχα που φοράει, στα χρώματα που επιλέγει, στοιχεία που σου δίνουν έμμεσες, μα πολύτιμες πληροφορίες για ένα χαρακτήρα. Διάβασα το βιβλίο της φυσικά, μίλησα με ανθρώπους οι οποίοι τη γνώριζαν και έτσι φτιάξαμε με τον Φρανσουά μια, ελπίζω, ενδιαφέρουσα κινηματογραφική Εμανουέλ.

Ο Φρανσουά Οζόν δηλώνει θαυμαστής σας. Πώς νιώσατε όταν σας πρότεινε το ρόλο της Εμανουέλ;
Ο Φρανσουά αγαπάει το σινεμά και αγαπάει τους ηθοποιούς. Κι εμείς τον αγαπάμε γιατί μας αγαπάει. Όλη του η ζωή είναι το πλατό, το γύρισμα, όπου ποτέ δεν ησυχάζει. Ποτέ δεν αποτραβιέται στο δωμάτιό του να ξεκουραστεί ή να σκεφτεί. Ενθουσιάζεται όταν βρίσκεται στο σετ και η κάμερα δουλεύει. Συνέχεια διορθώνει λεπτομέρειες, συζητάει, σου δίνει μεγάλη ενέργεια και βρίσκει πάντα λύσεις. Ως χαρακτήρας είναι μάλλον μυστικοπαθής και κλειστός, γι’ αυτό νομίζω πως αγαπάει τόσο πολύ τους ηθοποιούς. Του δίνουν φτερά και ζωντανεύουν τις ιδέες του. Γνωρίζοντάς τα όλα αυτά, πώς θα μπορούσα να του πω "όχι"; Και πώς θα μπορούσα να πω "όχι" και στην Εμανουέλ; Λόγω των διλημμάτων που αντιμετωπίζει, είναι από τις πλέον συναρπαστικές ηρωίδες τις οποίες έχω ερμηνεύσει. Με έσπρωξε λίγο πιο έξω από το "χώρο ασφαλείας" μου.

Η ιστορία της ταινίας πόσο κοντά σάς έφερε στο θέμα-ταμπού του θανάτου;
Είναι κάτι το οποίο φυσικά και έχω σκεφτεί στο πέρασμα του χρόνου, γιατί είναι κάτι που καθένας πρέπει να απαντήσει. Το πώς αντιμετωπίζεις την ιδέα τού ότι είσαι θνητός καθορίζει όλη τη στάση σου στη ζωή και κάθε ταινία που θίγει ανάλογο θέμα μού βάζει ακόμα εντονότερα ερωτήματα. Έχω κάνει γυρίσματα σε κρεματόριο, έχω… πεθάνει πολλές φορές στην οθόνη, οπότε έχω σκεφτεί πολλές φορές το θέμα και νομίζω ότι το αντιμετωπίζω χωρίς υπαρξιακό πανικό. Όσο γίνεται βέβαια… Έτσι, κατανοώ απόλυτα την απόφαση του Αντρέ Μπερναΐμ για ευθανασία και σε ατομικό επίπεδο θα ήθελα προσωπικά να έχω αυτή την επιλογή. Να μπορώ να αποφασίζω εγώ για τον εαυτό μου. Σε ευρύτερο πλαίσιο, όμως, νομικό και κοινωνικό, πιστεύω πως τα πράγματα είναι πολύ πιο περίπλοκα.

Ύστερα από τόσα χρόνια στο επάγγελμα, η διάθεσή σας απέναντι στην υποκριτική έχει αλλάξει;
Σίγουρα…

Έχετε σκεφτεί ακόμα και να σταματήσετε;
Βέβαια, πολλές φορές, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μ’ αρέσει να είμαι μπροστά από τις κάμερες. Ή πάνω στη σκηνή, αν και έχω κάνει λίγο θέατρο. Δουλεύω 42 χρόνια, οπότε σκέφτομαι ότι καλό είναι κάποιος να παίρνει αποστάσεις από τα πράγματα και να επιστρέφει στον εαυτό του. Έχω γυρίσει σχεδόν 50 ταινίες, αλλά από το 2015 έως το 2018 δεν συμμετείχα σε καμία. Ξεκίνησα πολύ μικρή ως ηθοποιός και οι συνθήκες με οδήγησαν σε μια ζωή την οποία δεν πρόλαβα να σκεφτώ και να επιλέξω συνειδητά. Όποτε μπορώ, λοιπόν, τραβιέμαι λίγο πίσω, κι αυτό μου δίνει κίνητρο να επιστρέψω με μεγαλύτερη όρεξη.

Νιώθετε ότι άλλαξαν οι ταινίες με το πέρασμα του χρόνου;
Είναι σαφώς πιο βιομηχανοποιημένες. Είναι επίσης πιο πολλές, όπως είναι και πιο πολλά τα βιβλία που εκδίδονται. Τις μέρες των γιορτών κυκλοφόρησαν 650 βιβλία στη Γαλλία. Αυτή η υπερπαραγωγή και η αντίστοιχη υπερκατανάλωση σημαίνει πιο πολλή δουλειά, για πιο πολλούς βέβαια, ηθοποιούς, αλλά είναι σαφές πως η ποσότητα δεν φέρνει και την ποιότητα. Νιώθουμε όλοι ότι στη ζωή μας έχουμε πιο πολλά πράγματα να κάνουμε σε σχέση με το παρελθόν, κάτι το οποίο κάνει το χρόνο να κυλάει γρηγορότερα. Είναι κάτι καλό αυτό; Είναι κάτι διαφορετικό πάντως…