Στο "Βαγόνι Αριθμός 6" με τον Γιούχο Κουοσμάνεν

Ο δημιουργός της τρυφερής "Πιο Ευτυχισμένης Μέρας στη Ζωή του Όλλι Μάκι", Γιούχο Κουοσμάνεν, επιστρέφει με ένα ακόμα ευαίσθητο και μελαγχολικό δράμα, το οποίο απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο στο περσινό φεστιβάλ των Κανών. Το "Βαγόνι Αριθμός 6" αφορά μια γυναίκα και έναν άντρα που γνωρίζονται σε ένα τρένο με προορισμό τον Αρκτικό Κύκλο. Παρότι η συναναστροφή τους ξεκινά εντελώς στραβά, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού σχηματίζουν μια παράδοξα οικεία σχέση, η οποία θα απαλύνει τις μοναξιές τους. Περισσότερα για τις περιπέτειές τους, από τον ίδιο τον Κουοσμάνεν.

Εκτίμησα ειλικρινά στην ταινία σας το πώς απογυμνώνετε τη μοναξιά που όλοι νιώθουμε, φέροντας κοντά δύο ήρωες παντελώς ξένους μεταξύ τους. Ήταν αυτό που είχατε εξαρχής στο μυαλό σας;
Πρώτα από όλα νομίζω πως σήμερα περισσότερο από ποτέ είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε πόσο ανάγκη έχουμε ο ένας τον άλλο. Πόσο ουσιώδες στην ύπαρξή μας είναι το να πλησιάσουμε τον άγνωστο απέναντί μας. Θέλησα να υπογραμμίσω αυτήν την ανάγκη φέρνοντας κοντά δύο ξένους, όπως είπατε, οι οποίοι ταυτόχρονα αδυνατούν να στεριώσουν σε έναν τόπο. Δε νιώθουν οικεία πουθενά, δεν γνωρίζουν πού ανήκουν. Επιπλέον, πρόκειται για δύο εντελώς αντίθετους χαρακτήρες. Πίσω, όμως, από το ενδεχομένως απωθητικό κέλυφος βρίσκεται μια καρδιά και μια ζεστασιά που όλοι μπορούμε να νιώσουμε. Παράλληλα, ήταν εξίσου σημαντικό για εμένα να κινηματογραφήσω δύο πρόσωπα ατελή, ελαττωματικά, προβληματικά. Γιατί για να αποδεχθούμε τους εαυτούς μας χρειάζεται πρώτα να συμφιλιωθούμε με τις αντιφάσεις μας.

Είχαμε πολύ καιρό να δούμε μια ταινία που εκτός του ότι εκτυλίσσεται κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού, επιπλέον σχεδόν όλη διαδραματίζεται σε ένα τρένο. Προσωπικά μου είχαν λείψει!
Το είχα κι εγώ υπόψη, γιατί επίσης μου αρέσουν πολύ αυτά τα φιλμ. Επιπλέον, οι διαδρομές με το τρένο μού προξενούν μια ιδιαίτερη νοσταλγία. Γεννήθηκα το 1979, επομένως είχα την ευκαιρία να ταξιδέψω πολύ με τρένο και χωρίς κινητό. Κάθε φορά που επιβιβαζόμουν ένιωθα μια γλυκιά αποσύνδεση από τον κόσμο, άδειαζε το μυαλό μου, απολάμβανα τη μοναχικότητα. Αυτού του είδους η αποφόρτιση όλο και λιγοστεύει σήμερα, έχει πάψει επίσης σε μεγάλο βαθμό να αποτελεί αφορμή για να ταξιδέψει ο κόσμος. Ομολογώ πως μου λείπει λιγάκι το πόσο εύκολα κάποτε μπορούσαμε να "αποσυνδεθούμε".

Στις δύο ταινίες που έχετε γυρίσει, μια προφανής κοινή συνισταμένη είναι πως αμφότερες τοποθετούνται στο παρελθόν. Πρόκειται περί σύμπτωσης;
Στον κινηματογράφο μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα συμβαίνουν ασυνείδητα. Όπως, πολύ σωστά, το χαρακτηριστικό που αναφέρετε. Με κάθε ειλικρίνεια, πάντως, δεν έχω ιδέα γιατί συμβαίνει αυτό με τις ταινίες μου! Εκτιμώ την παρατήρησή σας, γιατί δεν το είχα υπόψη. Τώρα που το σκέφτομαι, εάν υπάρχει κάτι που επιδιώκω να εμφυσώ στο σινεμά που κάνω, είναι οι ταινίες μου να ανακουφίζουν. Ταυτόχρονα, διαπιστώνω πως όπως και εγώ έτσι και οι ήρωές μου συνήθως έχουν μια δυσερμήνευτη λαχτάρα για τη ζωή που προσπαθούν με κάποιο τρόπο να ικανοποιήσουν.

Παρόλα αυτά, φροντίζετε να διατηρήσετε μια όμορφη ασάφεια σχετικά με το πότε ακριβώς τοποθετείται χρονικά η ταινία. Χρησιμοποιείτε πραγματικά ελάχιστα στοιχεία που να προσδιορίζουν την εποχή.
Όντως, δεν ήθελα καθόλου να οριοθετήσω πότε συμβαίνουν όλα αυτά. Γιατί δε με ενδιέφερε να γυρίσω μια ταινία εποχής, αλλά μια ταινία που να μοιάζει με ανάμνηση, να αποπνέει αύρα αναπόλησης. Ήταν μία από τις πιο ριζοσπαστικές αλλαγές που έκανα σε σχέση με το βιβλίο της Ρόζα Λίξομ στο οποίο βασίστηκα, γιατί εκείνο διαδραματίζεται στη Σοβιετική Ένωση των ‘80s. Εξ ορισμού, δηλαδή, στο πρωτότυπο η ιστορία φορτίζεται έντονα με ιδεολογικά στοιχεία. Προτίμησα η προσοχή να δοθεί στους χαρακτήρες, όχι στα όσα μπορεί να συμβαίνουν γύρω τους. Το αστείο είναι πως τα τρένα τους σήμερα δεν απέχουν σχεδόν καθόλου από αυτά που βλέπετε στην ταινία. Ακόμα και οι τουαλέτες τους είναι ίδιες!