Ο Πέτρος Σεβαστίκογλου ακούει τη "Βοή του Κόσμου"

Δημιουργός μιας αισθητικά ξεχωριστής φιλμογραφίας, ο Πέτρος Σεβαστίκογλου τα τελευταία χρόνια έχει αφιερωθεί σε ένα είδος σινεμά έξω από τα συνηθισμένα πλαίσια. Δίχως να ακολουθεί συμβατικές φόρμες και με έμφαση στην ανάγκη για έναν ελεύθερο από κανόνες κινηματογράφο, ο οποίος αφορά εξίσου θεατές οι οποίοι αναζητούν ανοιχτούς και αμερόληπτους τρόπους θέασης, η "Βοή του Κόσμου" αποτελεί ένα σπάνιο φιλμ στο ελληνικό σινεμά. Χωρίς να στηρίζεται σε γραμμική αφήγηση, η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από νέους από τη Σενεγάλη, την Κίνα, την Ελλάδα, τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και τη Βραζιλία, οι οποίοι αναζητούν προσανατολισμό μέσα στην παρελκυστική βοή του κόσμου γύρω τους.

Επί τη ευκαιρία των προβολών της ταινίας στην Ταινιοθήκη, ο Πέτρος Σεβαστίκογλου απαντά στις ερωτήσεις του "α" για την καινούρια κινηματογραφική περιπέτειά του.

Η ταινία είναι σαφώς ανοιχτή σε ερμηνείες, επομένως οι ερωτήσεις μου είναι βασισμένες σε υποκειμενικές εντυπώσεις και συνειρμούς είναι η αλήθεια. Ωστόσο, αισθάνθηκα πως διέπει το φιλμ μια καλοπροαίρετη -έως και τρυφερή- πίστη στη δύναμη των νέων ανθρώπων να φέρουν αλλαγές. Είναι καθόλου έτσι;
Είναι απόλυτη αυτή η τρυφερότητα και πίστη που έχω στη νέα γενιά και σε κάθε νέα γενιά. Έχω την τύχη να διδάσκω εδώ και πολλά χρόνια και πάντα με συγκινεί ο ενθουσιασμός των νέων ανθρώπων, η βεβαιότητά τους ότι όλα μπορούν να αλλάξουν, να βελτιωθούν. Αυτή η δύναμη με τροφοδοτεί και μου επιτρέπει να παραμένω αισιόδοξος, παρόλο που ξέρω ότι πολλές μάχες θα χαθούν αλλά αξίζουν να δοθούν.

Έχοντας αγαπήσει το "Electra", εκείνο που εκτίμησα στη "Βοή του Κόσμου", μιας και υπάρχει ενισχυμένη, είναι η ιδιότητα η ταινία να συνομιλεί σε προσωπικό βαθμό με κάθε θεατή, εξαιτίας της απόλυτης ελευθερίας της φόρμας. Εν προκειμένω, η κατασκευή της έστω χαλαρής αφήγησης γίνεται καθαρά με όρους συναισθηματικούς; Υπάρχει άραγε κάποιο σαφέστερο σημείο αναφοράς;
Νομίζω ότι κάθε σκηνοθέτης έχει επιρροές από προγενέστερους αλλά και σύγχρονους κινηματογραφιστές. Στην "Electra" και στην τωρινή "Βοή του Κόσμου" όμως, έχω πιο πολύ επηρεαστεί από ζωγράφους και φωτογράφους. Ένας πίνακας, μια εικόνα με απελευθερώνουν από τον λόγο που εκλογικεύει και κατευθύνει την κατανόηση. Οι εικόνα αφήνει στο θεατή τη δυνατότητα να βρει τους δικούς του συνειρμούς, τον αναγκάζει με κάποιο τρόπο να γίνει συν-δημιουργός και να δίνει το δικό του νόημα. Είναι η υποτιμημένη έννοια της συναισθηματικής νοημοσύνης που νομίζω ότι πρέπει να την αναζητήσουμε ξανά.

Η διαχρονική συνεργασία σας με τους Prefabricated Quartet αναπόφευκτα φέρνει μια ενστικτώδη, φαντάζομαι, συνεννόηση μεταξύ σας σε κάθε ταινία. Όμως, εδώ μιλάμε για ένα ιδιαίτερο πρότζεκτ, όπου το soundtrack δουλεύει εξαίσια. Αν θέλετε, περιγράψτε μου τη διαδικασία σε σχέση και με το μοντάζ του φιλμ.
Με τους Prefabricated Quartet μας ενώνει μια μακρόχρονη φιλική και καλλιτεχνική σχέση. Έχουμε διανύσει τέσσερις ταινίες, τέσσερα ταξίδια μαζί. Η συνεργασία μας ξεκινάει πια από τις πολύ πρώτες σκέψεις μιας καινούριας ταινίας, μου στέλνουν μουσικές προτάσεις πριν καν ολοκληρωθεί κάποια ιστορία, πριν γυριστεί κάποιο πλάνο, είναι ουσιαστικοί συν-σεναριογράφοι, συν-αφηγητές των ταινιών μου. Όταν πια τους στέλνω κάποιες μονταρισμένες σκηνές, μου προτείνουν έναν μουσικό "αντίλογο" που δεν χρωματίζει τη σκηνή αλλά προτείνει μια συμπληρωματική ανάγνωσή της. Δεν κάνουμε πολλές συζητήσεις, γράφουν και ξαναγράφουν μουσικά θέματα που επηρεάζουν και επηρεάζονται από το μοντάζ των εικόνων.

Το σινεμά σαν και αυτό των δύο τελευταίων, τουλάχιστον, ταινιών σας τείνει να εκλείψει. Δηλαδή εκείνο που δε χωρά σε εύκολες κατηγοριοποιήσεις και συνδέεται άρρηκτα με την προσηλωμένη θέαση σε σκοτεινή αίθουσα. Μήπως, τελικά, σήμερα είναι πιο αναγκαίο από ποτέ;
Απολύτως! Η τηλεόραση και ο κινηματογράφος είναι δύο διαφορετικές τέχνες. Το μέγεθος της οθόνης, ο όγκος του ήχου, η συνύπαρξη άλλων θεατών είναι κάποιες από τις ουσιαστικές διαφοροποιήσεις. Είναι ένας μεγάλος συμβιβασμός να παιχτεί μια κινηματογραφική ταινία σε μια οθόνη τηλεόρασης, ο ίδιος συμβιβασμός που κάνουμε όταν βλέπουμε μια βιντεοσκοπημένη θεατρική παράσταση. Όταν βγαίνουμε από την ασφάλεια του σπιτιού μας για να πάμε  σε μια σκοτεινή αίθουσα, θα βρεθούμε σ’ έναν τόπο συνάντησης με το καλλιτεχνικό έργο και με άλλους θεατές. Δεν βρισκόμαστε πια σε μια θέση παθητικού καταναλωτή αλλά ενεργητικού θεατή. Σε αυτόν τον χώρο, θεωρώ ότι είμαστε και πιο διατεθειμένοι να συναντήσουμε έργα τέχνης που δεν μπορούν να ενταχθούν σε εύκολες κατηγοριοποιήσεις.

Μετά από τόσα ταξίδια, γυρίσματα και είμαι βέβαιος αξέχαστες εμπειρίες κάθε φορά, τι έχει μείνει μέσα σας τώρα που η ταινία βρίσκει το δρόμο της στη μεγάλη οθόνη;
Κάθε ταινία, ακόμα κι αν έχει γυριστεί σε ένα δωμάτιο, είναι ένα μακρινό ταξίδι. Ποτέ δεν ξέρεις όταν ξεκινάς ποια είναι η καινούρια γη που θα ανακαλύψεις και, όταν επιστρέψεις από αυτό το ταξίδι, τη στιγμή που προβάλλεται η ταινία δεν μπορείς να μην αισθανθείς και πάλι την ανάγκη να φύγεις για το επόμενο ταξίδι όσο και να ξέρεις πως θα περάσεις πολλές φουρτούνες αλλά πάντα θα υπάρχει η πιθανότητα να ανακαλύψεις καινούριους ανυποψίαστους ορίζοντες.