«Το Κύκλωμα»
Μια εβδομάδα προτού κλείσει τα 72, ο οσκαρικός ηθοποιός Γουίλιαμ Χαρτ πέθανε μετά από μάχη ετών με τον καρκίνο.
Ιδιαίτερα αγαπητός και με μια αξιοζήλευτη υποκριτική καριέρα, ο γεννημένος στην Ουάσινγκτον ηθοποιός ξεκίνησε με διθυράμβους από το θεατρικό σανίδι, πριν ντεμπουτάρει με κρότο στην πειραγμένη ταινία φαντασίας του Κεν Ράσελ "Ανεξέλεγκτες Καταστάσεις" (1980) για την οποία απέσπασε υποψηφιότητα Χρυσής Σφαίρας. Αμέσως μετά πρωταγωνιστεί στο αριστουργηματικό νεονουάρ "Έξαψη" (Λόρενς Κάσνταν, 1981) απέναντι στην καθηλωτική Κάθλιν Τέρνερ, προτού ο Κάνσνταν τον προσλάβει ξανά σε μία από τις εμβληματικότερες ταινίες των '80s, τη "Μεγάλη Ανατριχίλα" (1983).
Το αξιοζήλευτο σερί επιτυχιών του Χαρτ συνεχίστηκε σε όλη τη δεκαετία του '80, αποσπώντας τρεις διαδοχικές οσκαρικές υποψηφιότητες, ξεκινώντας από το "Φιλί της Γυναίκας Αράχνης" (Έκτορ Μπαμπένκο, 1985) για το οποίο και κέρδισε το Όσκαρ α' ανδρικού ρόλου. Ακολούθησαν τα "Παιδιά ενός Κατώτερου Θεού" (Ράντα Χάινς, 1986) και το "Κύκλωμα" (Τζέιμς Μπρουκς, 1987). Στη συνέχεια και κυρίως τα '90s, σηματοδότησαν την περιόδο σημαντικών συνεργασιών του Χαρτ, όπως ξανά με τους Κάσνταν και Τέρνερ ("Αταίριαστοι Εραστές", 1988), το Γούντι Άλεν ("Άλις", 1990) και το Βιμ Βέντερς ("Μέχρι το Τέλος του Κόσμου", 1991). Αξέχαστες ήταν επίσης οι ερμηνείες του στη διασκευή της "Πανούκλας" του Αλμπέρ Καμί ("The Plague", Λουίς Πουένσο, 1992), στον "Καπνό" (Γουέιν Γουάνγκ, 1995) πλάι στο Χάρβεϊ Καϊτέλ και το σκοτεινό sci-fi του Άλεξ Πρόγιας "Dark City" (1998).
Στις αρχές των '00s είδαμε το Χαρτ την "Α.Ι.: Τεχνητή Νοημοσύνη" (2001) του Στίβεν Σπίλμπεργκ και το "Σκοτεινό Χωριό" (Μ. Νάιτ Σιάμαλαν, 2004), μέχρις ότου έρθει το "Τέλος της Βίας" (Ντείβιντ Κρόνενμπεργκ, 2005) και μαζί μια τέταρτη υποψηφιότητα για Όσκαρ. Τα επόμενα χρόνια ο ηθοποιός παρότι έμεινε δραστήριος, ο διασημότερος ρόλος του ήταν μάλλον εκείνος του κακού υπερήρωα Thunderbolt Ross, τον οποίο ενσκάρκωσε σε 6 συνολικά ταινίες της Marvel, με αφετηρία τον "Απίθανο Hulk" (Λουί Λετεριέ, 2008).
