Με βαθιά θλίψη αποχαιρετούμε τον κριτικό κινηματογράφου και ποιητή Δημήτρη Χαρίτο ο οποίος απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών. Αεικίνητος και ακούραστος ως το τέλος, παρακολουθώντας στενά τα σημαντικότερα ελληνικά φεστιβάλ αλλά και τη διεθνή κινηματογραφική επικαιρότητα, υπήρξε ένα από τα πιο αγαπημένα πρόσωπα του εγχώριου σινεμά.
Ο Δημήτρης Χαρίτος γεννήθηκε το 1930 στην Αθήνα, όπου και σπούδασε Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες. Η ενασχόλησή του με την κριτική κινηματογράφου, παράλληλα με τις εικαστικές τέχνες και την ποίηση, ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του '60. Επί σειρά ετών υπήρξε πρόεδρος και γενικός γραμματέας της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου, αλλά και αντιπρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου (1991-1993). Την περίοδο 2000-2002 διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Καλαμάτας, ενώ για 14 χρόνια κατείχε τη θέση του μέλους στο Γνωμοδοτικό Συμβούλιο Εθνικής Κινηματογραφίας του Υπουργείου Πολιτισμού.
Εκτός από τη συμμετοχή του σε κριτικές επιτροπές φεστιβάλ στην Ελλάδα και το εξωτερικό, έγραψε μεταξύ άλλων στα περιοδικά Αντί, Νέα Εστία, Ζυγός, Το Τέταρτο, Καινούργια εποχή. Η πρώτη ποιητική συλλογή του με τίτλο "Ιστορία του Απρίλη" κυκλοφόρησε το 1955 και ακολούθησαν ακόμα τρεις ("Περιπέτειες με τον ήλιο, τη θάλασσα και τον έρωτα", "Μανδραγόρες", "Μυθεύματα κι αυτοβιόγραφα").
Σε μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, στον Παναγιώτη Φρούντζο και την εφημερίδα Documento, o Δημήτρης Χαρίτος είχε δηλώσει: "Εγώ γεννήθηκα στον κινηµατογράφο. Νονός µου ήταν ο Φίνος. Από µωρό παιδί είµαι µέσα σε κινηµατογραφικές αίθουσες. Εντούτοις, ο κινηµατογράφος δεν είναι το κύριο γεγονός που µε έχει τραβήξει στον κόσµο της τέχνης. Η κριτική κινηµατογράφου έρχεται δεύτερη. Ξεκίνησα ως κριτικός εικαστικών τεχνών. Ακολούθως η εντρύφηση στην ποίηση. Εχω τυπώσει ήδη έξι ποιητικές συλλογές. Κάπου εκεί µέσα πάντοτε ο κινηµατογράφος κρατούσε τη βέργα, ήταν από πάνω µου και µου ’λεγε "έχε µε στον νου σου". Τον έχω πάντα στον νου µου τον κινηµατογράφο".
