Στα εγχώρια σινεφιλικά social media ένα ήταν το θέμα της συζήτησης στις 29/11: η αδυναμία πολλών να αγοράσουν εισιτήρια για το "Spider-Man: No Way Home", δύο και πλέον εβδομάδες πριν από την πρεμιέρα (16/12), λόγω… συνωστισμού στις ψηφιακές ουρές της προπώλησης. Το φαινόμενο, φυσικά, δεν ήταν αποκλειστικά ελληνικό. Παγκοσμίως, ο ένας μετά τον άλλον, οι σέρβερ κατέρρεαν, ανήμποροι να ανταποκριθούν στη ζήτηση. Κάτι τέτοιο είχε να συμβεί από την άνοιξη του ’19 και την κυκλοφορία του "Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη", γεγονός που προετοιμάζει το έδαφος για ένα δυναμικό φινάλε στη χρονιά. Η θερμότατη ανταπόκριση στο σίκουελ εξηγείται εύκολα αν ληφθούν υπόψη παράγοντες όπως η μαζική αποδοχή του Τομ Χόλαντ ως Σπάιντερμαν, το γεγονός ότι έρχεται αντιμέτωπος με κακούς του παρελθόντος (Doctor Octopus, Green Goblin) και, φυσικά, το ανοιχτό ενδεχόμενο να συνυπάρξουν οι έτεροι "αραχνο-ήρωες" Τόμπι Μαγκουάιρ και Άντριου Γκάρφιλντ. Ωστόσο, τα παραπάνω δεν δικαιολογούν παρά ελάχιστα τη διαχρονική καθολική δημοφιλία του Ανθρώπου-αράχνη, η οποία απέχει ακόμα από το "ταβάνι" της.
Το απόλυτο αουτσάιντερ
Ο Τέοντορ Αντόρνο έγραφε ότι "η αποθέωση των τέλειων αουτσάιντερ δεν είναι τίποτα περισσότερο από αποθέωση του συστήματος που τα φέρνει σε αυτήν τη θέση", μια φράση που ταιριάζει γάντι στον τρόπο με τον οποίο απολαμβάνουμε τις περιπέτειες του Σπάιντερμαν και τους κανόνες του υπερηρωικού παιχνιδιού. Το ημερολόγιο έγραφε 1962 όταν ντεμπούταρε στα ράφια ο χαρακτήρας των Σταν Λι και Στιβ Ντίτκο, γράφοντας επιτόπου ιστορία. Κι αυτό παρότι είχε όλα τα φόντα να αποτύχει: Ήταν έφηβος, μασκοφόρος, οι δυνάμεις του οφείλονταν σε ένα έντομο που οι περισσότεροι φοβούνται και δεν είχε φίλους εκτός από το θείο και τη θεία του. Σαν μην έφταναν αυτά, ο κατά κόσμον Πίτερ Πάρκερ ήταν ένας σπασίκλας, τον οποίο –μέχρι να μάθει ότι "κάθε σπουδαία δύναμη συνοδεύεται από μεγάλη ευθύνη"– όλοι οι αντίπαλοί του ισοπέδωναν σε χρόνο dt. Παραδόξως, για την επιτυχία του Σπάιντερμαν ευθύνονται ακριβώς αυτά τα ελαττώματα, σε συνδυασμό με τις πινελιές ρεαλισμού στο μύθο του. Δεν ζει σε μια φανταστική Γκόθαμ Σίτι, αλλά στο νεοϋορκέζικο Κουίνς, την ώρα που πολύ συχνά καλείται να βρει τρόπους να... πληρώνει το νοίκι. Η πίεση του καθήκοντος τον φέρνει ενίοτε στα όριά του, ενώ αρκετές φορές απειλεί να τα παρατήσει όταν αδυνατεί να προστατέψει τους αγαπημένους του. Η ευθραυστότητα του Spidey και τα γνώριμα υπαρξιακά αδιέξοδα τον καθιστούν ανθρώπινο, οδηγώντας έτσι σε μια ουσιαστική συναισθηματική σύνδεση ανάμεσα σ’ εκείνον και στο κοινό. Επομένως, παρότι όλοι γνωρίζουν ότι στο τέλος το καλό επικρατεί, τα αληθοφανή ζητήματα που τον συνοδεύουν σε κάνουν να αγωνιάς πραγματικά για την τύχη του.
Αραχνοΰφαντο μέλλον
Με το "Spider-Man: No Way Home" ολοκληρώνεται η τριλογία του Τομ Χόλαντ, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι εδώ τελειώνουν όλα. Η Sony, η οποία κατέχει τα δικαιώματα του αραχνο-ήρωα, έχει συμφωνήσει με τη Marvel για περαιτέρω κινηματογραφικές συνεργασίες, οι οποίες συμπεριλαμβάνουν τον 25χρονο Βρετανό ηθοποιό. Εμείς ποντάρουμε στο ότι τα δύο στούντιο θα βρουν τη λύση ώστε ο Σπάιντερμαν να πάρει τη σκυτάλη του Iron Man και να στηθεί γύρω του η μυθολογία της τέταρτης φάσης του MCU. Αν μη τι άλλο, έτσι όλοι κερδίζουν, και οι αραχνο-περιπέτειες θα συνεχιστούν για πολύ καιρό ακόμα...
