Από την περσινή χρονιά που διοργανώθηκε για πρώτη φορά, το διεθνές σπουδαστικό τμήμα του 44ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, έλαβε εγκωμιαστικά σχόλια για τη συγκομιδή παραγωγών από όλο τον κόσμο οι οποίες συχνά δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τις υπόλοιπες ενότητες του προγράμματος. Κάπως έτσι κινούνται και οι φετινές επιλογές, δικαιώνοντας το θεσμό για τη διάθεσή του να αφιερώσει ένα τμήμα σε φρέσκα κινηματογραφικά ταλέντα του πλανήτη. Παρακάτω, ακολουθούν πέντε μικρού μήκους που ξεχωρίσαμε από το διεθνές σπουδαστικό και τις οποίες μπορείτε να παρακολουθήσετε στην πλατφόρμα https://disff.cine.gr/#/.
«Filipiñana» (Ραφαέλ Μανουέλ)
Ένα γήπεδο γκολφ μετατρέπεται σε αντανάκλαση των κοινωνικών ανισοτήτων και της καταπίεσης των γυναικών, σε ένα εικαστικά άρτιο βραδυφλεγές φιλμ, το οποίο εκπλήσσει με τη weird σκηνοθετική προσέγγισή του. Για τη δουλειά του ο Ραφέλ Μανουέλ από τις Φιλιππίνες απέσπασε την Αργυρή Χρυσή Άρκτο στην Μπερλινάλε το 2020, δικαιώνοντας το υψηλό καλλιτεχνικό επίπεδο της μικρού μήκους του.
«Πνεύματα και Βράχοι: Ένας Μύθος της Αζόρας» (Αϊλίν Γκοκμέν)
Ένα από τα πιο πρωτότυπα και υποβλητικά ντοκιμαντέρ που θα δείτε φέτος, έρχεται από την Πορτογαλία. Σε ένα ηφαιστειακό νησί, οι κάτοικοι βρίσκονται εγκλωβισμένοι ανάμεσα στα συλλογικά τραύματα του παρελθόντος και το φόβο μιας έκρηξης που μπορεί να τους στερήσει τη ζωή. Η κάμερα της Γκοκμέν χρησιμοποιώντας το ασπρόμαυρο φορμά διογκώνει τα συναισθήματα των κύριων χαρακτήρων φέρνοντας στο προσκήνιο όλα όσα κρύβονται στο υποσυνείδητό τους, ενώ ταυτόχρονα σμιλεύει ένα ευφάνταστο πορτρέτο της φύσης του νησιού.
«Βερσαλλίες» (Χιούν Λοριές)
Η υπόσχεση για ένα ταξίδι στην παραλία έρχεται να επανενώσει δύο αποξενωμένες αδερφές. Η επιστροφή της μεγαλύτερης στον τόπο όπου μεγάλωσαν, τις Βερσαλλίες, φέρνει μαζί της μια σειρά από αναταράξεις οι οποίες, όμως, αποδίδονται με χαμηλότονη ένταση και διαπεραστικά συναισθήματα, από ένα ταλαντούχο σκηνοθέτη ο οποίος δείχνει πανέτοιμος για μια μεγάλου μήκους.
«Άντε Ντε» (Αριάδνη-Αγγελική Θυφρονίτου-Λητού)
Θα μπορούσε να λείπει το τμήμα Κινηματογράφου του ΑΠΘ από το διεθνές σπουδαστικό; Φυσικά και όχι. Εδώ έχουμε τρεις παράλληλες ιστορίες νέων στη Θεσσαλονίκη, οι οποίοι για διαφορετικούς -αλλά ουσιαστικά ίδιους- λόγους δυσκολεύονται να συμφιλιωθούν με την ιδέα της ενηλικίωσης και των αναγκαίων επόμενων βημάτων. Χωρίς να δένονται πάντα καλά μεταξύ τους οι ταυτόχρονες δράσεις, η ταινία αποζημιώνει με τη σπιρτάδα, την ενέργεια και το χιούμορ της, υπενθυμίζοντάς μας πως είναι οκ να παίρνουμε το χρόνο μας με τη ζωή.
«Μη Ξεχνάς να Χαμογελάς» (Κάι Νινγκ)
Ακόμα μία ταινία τεκμηρίωσης, εν προκειμένω όμως, μιλάμε για ένα ντοκιμαντέρ που σφίγγει το στομάχι. Σε αυτό, πρωταγωνιστεί ένα μικρό κοριτσάκι το οποίο μεγαλώνει στο εξωτερικό με τους μετανάστες γονείς της. Εκείνοι είναι αποφασισμένοι να την κάνουν σούπερ σταρ, στερώντας στο ενδιάμεσο από την κόρη τους την ευκαιρία για μια ευτυχισμένη παιδική ζωή. Ο λόγος; Η ολοήμερη εκπαίδευση που της γίνεται για να αποτελέσει ένα θελκτικό θέαμα και μάλιστα, όσο πιο σύντομα γίνεται.
