Δυο μυθιστορηματικές διασκευές με πρωταγωνιστρια τη Λεά Σεϊντού και δυο βετεράνοι δημιουργοί βραβευμένοι με Χρυσό Φοίνικα ανέβασαν την ένταση ενός πολύπαθου και πληθωρικού φεστιβάλ χωρίς προς το παρόν ξεκάθαρο φαβορί. Πρώτα απολαύσαμε την 36χρονη σταρ της «Ζωής της Αντέλ» ως ερωμένη του Μπρουνό Πονταλιντές στην εκτός συναγωνισμού «Απάτη», διασκευή του ομότιτλου μυθιστορήματος του Φίλιπ Ροθ. Διαλογικό δράμα χαρακτήρων και ερμηνειών που κερδίζει πόντους από το πρωτότυπο υλικό, ο Αρνό Ντεπλεσάν («Τα Χρυσά μας Χρόνια») κρατάει το ενδιαφέρον καθώς αναμετριέται μετωπικά με τα σταθερά θέματα του Αμερικανοεβραίου συγγραφέα (η ζωή και η τέχνη, οι εξουσιαστικές ερωτικές σχέσεις, η απιστία, η προδοσία και φυσικά η εβραϊκή συνείδηση), καταφέρνοντας κατά στιγμές να συγκινήσει.
Πολύ πιο φιλόδοξη και «επική», η μεταφορά του βιβλίου Ούγγρου Μίλαν Φιρστ «Η Ιστορία της Γυναίκας μου» από την Ίλντικο Ενιέντι («Ψυχή και Σώμα») μας υπενθυμίζει την αξία του γεμάτου, στιβαρού σινεμά του καλογραμμένου σεναρίου. Η ερωτική ιστορία ενός ναυτικού και μιας γυναίκας στην οποία κάνει πρόταση γάμου την πρώτη στιγμή που τη συναντά διασχίζει πόλεις, χώρες και εποχές (η Ευρώπη των αρχών του προηγούμενου αιώνα), κρατώντας στο κέντρο του περίτεχνου κάδρου της τα αυτοκαταστροφικά ανθρώπινα πάθη. Σκοτεινός ρομαντισμός, λεπτομερής κοινωνική περιγραφή, δυο αξιομνημόνευτες ερμηνείες από τους Γκιζ Νάμπερ και Λεά Σεϊντού, αλλά και μια σχεδόν τρίωρη διάρκεια που φορτώνει υπερβολικά το ακαδημαϊκό στήσιμο αυτού του κομψού δράματος εποχής.
Πολλαπλά βραβευμένος στο φεστιβάλ (Χρυσός Φοίνικας με το «Dheepan»), ο Ζακ Οντιάρ καταφεύγει κι αυτός σε λογοτεχνική έμπνευση, αλλά εντελώς διαφορετικού ύφους. Τέσσερα διηγήματα του Αντριάν Τομίν συντίθενται στο «Les Olympiades» σε ένα ασπρόμαυρο χρονικό της ερωτικής ενηλικίωσης τεσσάρων νεαρών χαρακτήρων που ζουν στο 13ο Διαμέρισμα του νοτιοανατολικού Παρισιού. Φρέσκια σκηνοθεσία, απελευθερωτικά σέξι διάθεση, νεανική ορμή, αλλά και μια ανεξήγητη ανάγκη για τακτοποίηση των κάθε λογής εκκρεμοτήτων (ηθικών, ψυχολογικών, αφηγηματικών) μας καλούν σε μια ανανεωτική και γλυκόπικρη περιήγηση στην αθέατη πλευρά της Πόλης του Φωτός, η οποία θα θέλαμε να μας είχε αποκαλύψει πολλά περισσότερα – επώδυνα – μυστικά της.
Γεμάτο μυστικά, αντίθετα, είναι το εσωστρεφές «Memoria» του Απιτσατπόνγκ Βερασεθάκουλ, ενός ακόμα φεστιβαλικού auteur με Χρυσό Φοίνικα («Ο Θείος Μπούνμι Θυμάται τις Προηγούμενες Ζωές του»). Πιστός στο σιωπηλό, τελετουργικών ρυθμών και απόκρυφων ιδεών σινεμά του, ο Ταϊλανδός μυστικιστής ακολουθεί εδώ την Τίλντα Σουίντον ως τις ζούγκλες της Λατινικής Αμερικής, σε ένα ταξίδι συνειδησιακής αφύπνισης και συνάντησης με τον κόσμο του αοράτου. Συλλογικές κι αταβιστικές μνήμες στοιχειώνουν την εικόνα με έναν αναμφίβολα πρωτότυπο, όσο και εξοντωτικά ομφαλοσκοπικό τρόπο, κάνοντας το «Memoria» μια ξεχωριστή – take it or leave it – σινεφίλ εμπειρία. Και φυσικά ένα γερό αουτσάιντερ για τα σαββατιάτικα βραβεία.
Ευχαριστούμε την Aegean Airlines για την πραγματοποίηση του ταξιδιού.
