Το 1953, σε ηλικία 23 ετών, ο Σον Κόνερι έπρεπε να πάρει μια απόφαση. Να ακολουθήσει καριέρα ποδοσφαιριστή ή να δοκιμάσει την τύχη του ως ηθοποιός; «Δεν έβλεπα κάποιο σπουδαίο μέλλον στα σπορ και αποφάσισα να δοκιμάσω την υποκριτική. Ήταν η εξυπνότερη απόφαση της ζωής μου» δήλωσε αργότερα ο διάσημος Σκοτσέζος σταρ (φανατικός υποστηρικτής της ανεξάρτητης Σκοτίας ως το τέλος) , ο οποίος είχε γεννηθεί στις 25 Αυγούστου του 1930 στο Εδιμβούργο από πατέρα οδηγό φορτηγού και μητέρα καθαρίστρια.
Ατίθασος, κακός μαθητής και μάγκας που δεν φοβόταν να μπλεχτεί σε καυγάδες, ο ψηλός (1,88 μ.) και σωματώδης νεαρός δοκίμασε πολλά επαγγέλματα πριν περάσει μπροστά από την κάμερα. Δούλεψε ως γαλατάς, υπάλληλος σε γραφείο κηδειών, οδηγός φορτηγού, ακόμα και ως μοντέλο στη σχολή Καλών Τεχνών της πόλης του, μέχρι που το 1956 άρχισε να παίρνει τους πρώτους τηλεοπτικούς ρόλους του. Την επόμενη χρονιά θα κάνει με το «No Road Back», μια γκανγκστερική περιπέτεια εκδίκησης, το κινηματογραφικό ντεμπούτο του, κερδίζοντας σταδιακά ρόλους σε ολοένα και σημαντικότερες παραγωγές, όπως το «Another Time, Another Place» (1957) του Λιούις Άλεν και τις «Τρεις Ευχές» (1959) του Ρόμπερτ Στίβενσον.
Το 1962 είναι η χρονιά που θα αλλάξει τη ζωή και την καριέρα του Κόνερι, ο οποίος είχε ήδη ξεχωρίσει για την ανδροπρεπή, επιβλητική κινηματογραφική παρουσία και τη χαρακτηριστική, βαθιά φωνή του με τη βαριά προφορά. Θα είναι ένας από τους πολλούς πρωταγωνιστές της all star cast, φιλόδοξης υπερπαραγωγής της Fox «Η Πιο Μεγάλη Μέρα του Πολέμου», ενώ ταυτόχρονα θα επιλεγεί από τους παραγωγούς Άλμπερτ Μπρόκλι και Χάρι Σάλτζμαν για το ρόλο του Τζέιμς Μποντ. Του διάσημου από τα μυθιστορήματα του Ίαν Φλέμινγκ Βρετανού μυστικού πράκτορα 007, ο οποίος στο «Δόκτωρ Νο» θα μας συστηθεί με τη θρυλική ατάκα: «Μποντ, Τζέιμς Μποντ». Ο συνδυασμός κομψότητας, σκληρότητας, ακαταμάχητου σεξ απίλ και σαρκαστικού χιούμορ θα αναδείξουν τον ανίκητο κατάσκοπο σε σημείο αναφοράς της ποπ κουλτούρας, με τον Κόνερι να επαναλαμβάνει το ρόλο άλλες τέσσερις φορές τα επόμενα πέντε χρόνια («Από τη Ρωσία με Αγάπη», «Τζέιμς Μποντ Εναντίον Χρυσοδάκτυλου», «Επιχείρηση Κεραυνός», «Ζεις Μονάχα Δυο Φορές») κι όταν ο αντικαταστάτης του Τζορτζ Λέιζενμπι αποτύχει παταγωδώς στα ταμεία μπαίνοντας «Στην Υπηρεσία της Αυτής Μεγαλειότητος», θα αναγκαστεί να επιστρέψει για να αποδείξει πως «Τα Διαμάντια Είναι Παντοτινά» (1971).
Ο Κόνερι εξεπλάγη, όπως και ολόκληρος ο υπόλοιπος κόσμος, από την επιτυχία του Τζέιμς Μποντ και φοβήθηκε πως θα μπορούσε να τυποποιηθεί σε ένα ρόλο τον οποίο δεν θα ξεπερνούσε ποτέ στην υπόλοιπη καριέρα του. Έτσι, παράλληλα με την σινε-υπηρεσία του ως δυναμικός πλωτάρχης συνεργάστηκε με τον Άλφρεντ Χίτσκοκ στο ερωτικό θρίλερ «Μάρνι» και με τον Σίντνεϊ Λιούμετ στο ασπρόμαυρο πολεμικό δράμα «Ο Λόφος», όπου και παρέδωσε μια από τις καλύτερες ερμηνείες της φιλμογραφίας του.
Μόλις δε απαλλάχτηκε από το τζεϊμσμποντικό βάρος προχώρησε σε μια σειρά επιλογών που τον καθιέρωσαν ως πρωτοκλασάτο πρωταγωνιστή, όπως το «Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές» (1974), τον «Άνθρωπο που θα Γινόταν Βασιλιάς» (1975), τη «Γέφυρα του Άρνεμ» (1977) και τη sci-fi διασκευή του «Το Τρένο θα Σφυρίξει Τρεις Φορές» «Άουτλαντ» (1981). Δεν φοβήθηκε μάλιστα να αναμετρηθεί με ρόλους - πρόκληση, όπως εκείνον στο cult πλέον «Ζαρντόζ» (1974) του Τζον Μπούρμαν ή του κουρασμένου Ρομπέν των Δασών στο ελεγειακό «Το Ρόδο και το Βέλος» (1976), παρωδώντας θαρραλέα και απολαυστικά τον… εαυτό του στο «Ποτέ μην Ξαναπείς Ποτέ», ως μεσήλικας Τζέιμς Μποντ που επιστρέφει δυναμικά στη δράση.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’80 ο Σον Κόνερι, ο οποίος είχε χωρίσει την πρώτη σύζυγό του ηθοποιό Ντάιαν Σιλέντο και ζούσε ευτυχισμένος εδώ και δέκα χρόνια με τη δεύτερη, γαλλικής καταγωγής ζωγράφο Μισελίν Ροκμπρίν, είχε ήδη καταξιωθεί και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού ως action star παλαιάς κοπής που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί τόσο σε πρώτους όσο και σε δεύτερους ρόλους, γνωρίζοντας καλά πώς να κλέψει κάθε φορά την παράσταση. Θα το αποδείξει ως Γουλιέλμος του Μπάσκερβιλ στη μεταφορά του «Ονόματος του Ρόδου» (1986) στην οθόνη από τον Ζαν – Ζακ Ανό, αλλά και ως μέντορας του Κριστόφ Λαμπέρ στο «Χάιλαντερ» (1986) και σκληροτράχηλος Ιρλανδο-αμερικανός αστυνομικός στους «Αδιάφθορους» (1987) του Μπράιαν ντε Πάλμα. Για τον τελευταίο αυτό ρόλο θα τιμηθεί με Όσκαρ β΄ ρόλου (στη μοναδική υποψηφιότητά του) και Χρυσή Σφαίρα, προσθέτοντας στο παλμαρέ του τη μοναδική καλλιτεχνική σφραγίδα που του έλειπε.
Θα συνεχίσει να προσθέτει εμβληματικούς ρόλους στη φιλμογραφία του για άλλη μια εικοσαετία, κάνοντάς μας αξέχαστους, ανάμεσα σ’ άλλους, τον καθηγητή Χένρι Τζόουνς στο «Ο Ιντιάνα Τζόουνς και η Τελευταία Σταυροφορία» (1989), τον Σοβιετικό διοικητή υποβρυχίων Μάρκο Ράμιους στο «Κυνήγι του Κόκκινου Οκτώβρη» (1990) και τον πολυμήχανο δραπέτη Τζον Πάτρικ Μέισον στο «Βράχο» (1996).
Μέχρι που στα 83 του χρόνια θα υποδυθεί στην υπερηρωική περιπέτεια «Η Συμμαχία» (2003) τον κόμικς υπέρμαχο του καλού Άλαν Κουότερμεϊν, τον τελευταίο ρόλο μιας λαμπρής κινηματογραφικής καριέρας στην οποία ο Τζέιμς Μποντ δεν ήταν παρά μια μόνο από τις πολλές αξιομνημόνευτες στιγμές της. Έχοντας κλείσει προ δυο μηνών τα 90 του, ο Σον Κόνερι πέθανε στις Μπαχάμες στις 31 Οκτωβρίου 2020 «ήσυχα στον ύπνο του», όπως ανακοίνωσε η οικογένειά του.
