Μια ταινία (την ημέρα) για την καραντίνα #33: «Το Ίνδαλμα της Πόλης»

Κάνουμε #cinematherapy βλέποντας ταινίες που χαλαρώνουν, φτιάχνουν το κέφι και πάνε κόντρα στην κλειστοφοβική διάθεση.

Μια ταινία (την ημέρα) για την καραντίνα #33: «Το Ίνδαλμα της Πόλης»

Κάνουμε #cinematherapy βλέποντας ταινίες που χαλαρώνουν, φτιάχνουν το κέφι και πάνε κόντρα στην κλειστοφοβική διάθεση.

Συνήθως, μια ταινία με πρωταγωνιστές δύο υψηλόβαθμους υπαλλήλους πετρελαϊκού κολοσσού δε θα βρισκόταν μεταξύ των προτεραιοτήτων μιας watchlist των περισσότερων σινεφίλ. Κι όμως, αξίζει μια εξαίρεση για το «Ίνδαλμα της Πόλης» («Local Hero», 1983) του Μπιλ Φόρσαϊτ («Gregory's Girl»).

Ο Σκωτσέζος σκηνοθέτης, ο οποίος στη φιλμογραφία του συνδυάζει το ρομάντζο με τα άγχη της εργατικής τάξης και τον κυνισμό της αστικής, στην τρίτη ταινία του παίρνει τους Πίτερ Ρίγκερτ και Μπαρτ Λάνκαστερ σε ταξίδι με προορισμό ένα απομακρυσμένο σκωτσέζικο ψαροχώρι. Σκοπός των δύο αντρών είναι να αγοράσουν ολόκληρο τον οικισμό για την εταιρία τους, ιδιοκτησίας του Λάνκαστερ, έτσι ώστε να έχει στα χέρια της τα περισσότερα κοιτάσματα πετρελαίου στον κόσμο.

Μια ταινία (την ημέρα) για την καραντίνα #33: «Το Ίνδαλμα της Πόλης» - εικόνα 1

Εκεί λοιπόν που, για παράδειγμα, ο Κεν Λόουτς θα έδινε έμφαση στον οικονομικό ιμπεριαλισμό της εταιρίας και τις μη αναστρέψιμες συνέπειες της δραστηριότητάς της στο φυσικό περιβάλλον, ο Φόρσαϊτ κάνει το «ανάποδο» και αφοσιώνεται στο ψυχισμό των ηρώων, με έμφαση στον χαρακτήρα του Ρίγκερτ. Ενός executive ο οποίος παίζει στα δάχτυλα το κλείσιμο εμπορικών συμφωνιών, κινείται άνετα στο κόσμο των ισχυρών και πλούσιων αντρών, με το να είναι όμως απροσδόκητα μειλίχιος, το ακριβώς αντίθετο δηλαδή ενός υστερικού Πάτρικ Μπέιτμαν που θα περίμενε κανείς.

Το προσγειωμένο, χαμηλών τόνων ταμπεραμέντο του κεντρικού ήρωα βρίσκει το ιδανικό ταίρι του στους κατοίκους του παραθαλάσσιου χωριού, κυρίως εκείνου του ιδιοκτήτη του πανδοχείου (Ντένις Λόσον). Ο οποίος, όπως αποκαλύπτεται σύντομα, εκτελεί επίσης χρέη λογιστή, μπάρμαν και ό,τι άλλο χρειαστεί. Καθώς, μην ξεχνάτε, πως ο οικισμός κατοικείται από ελάχιστους κατοίκους γι' αυτό όλοι βοηθούν όπου υπάρχει ανάγκη. Έτσι, εδώ η έννοια της εξειδίκευσης σε ένα μόνο τομέα είναι σχετική. Επομένως κάθε φορά που ο Λόσον «αλλάζει» ρόλους, η ερμηνεία του αφήνει να αναδειχθεί το διακριτικό, αλλά ξεκαρδιστικό χιούμορ της ταινίας, με τις παμπόνηρες εκφράσεις του προσώπου του να μην αφήνουν περιθώρια για διατήρηση οποιασδήποτε σοβαροφάνειας.

Το «Ίνδαλμα της Πόλης» εξελίσσεται βραδύκαυστα, καταφέρνοντας να υιοθετήσει το ρυθμό που θα μπορούσε να έχει η ζωή στο γραφικό χωριό, επιτρέποντας έτσι σε όλους τους χαρακτήρες να «αναπνεύσουν» και να αναδειχθούν ισότιμα. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται ένα ποτπουρί ιστοριών γεμάτων ανθρωπιά, τις οποίες ο Φόρσαϊτ αφηγείται οικονομημένα και δίχως καμία διάθεση βιασύνης.

Προοδευτικά ο χαρακτήρας του Ρίγκερτ μεταλλάσσεται, βρίσκει το κέντρο βάρος του και η ταινία παίρνει τη μορφή ενός ταξιδιού αυτογνωσίας, από το οποίο δε λείπουν τα υπέροχα καρτποσταλικά πλάνα. Η φωτογραφία του διπλά οσκαρικού Κρις Μένγκες είναι αριστοτεχνική, καθώς τα κάδρα του να μοιάζουν με ταμπλό βιβάν που αναδύουν διαπεραστική ζεστασιά και μελαγχολία. Τις δικές του (μουσικές) πινελιές αφήνει και ο σπουδαίος Μαρκ Νόπφλερ στο νοσταλγικό σάουντρακ.

Μια ταινία (την ημέρα) για την καραντίνα #33: «Το Ίνδαλμα της Πόλης» - εικόνα 2

Η ταινία του Φόρσαϊτ ανήκει σε ένα είδος βαθιά προσωπικών ταινιών που φαινομενικά δεν αφορούν κανένα πέρα από το δημιουργό τους, όμως καταφέρνουν χάρη στην ομορφιά και την ειλικρίνειά τους να αποκτήσουν καθολική απήχηση. Η αφήγηση του σκηνοθέτη είναι συμπαγής και τεχνικά άρτια, με αποτέλεσμα την ώρα που παρασύρει το θεατή στον κόσμο της να διογκώνει το συναισθηματικό αντίκτυπο των εικόνων. Πρόκειται για ένα κινηματογραφικό ύφος που σήμερα σπανίζει, το οποίο αναζητά υπαρξιακές απαντήσεις αποδεχόμενο τα δυσερμήνευτα πράγματα της ζωής και αγκαλιάζοντας όσα την κάνουν πιο φωτεινή και εν μέρει, απελευθερωτικά απλούστερη.

Βρείτε όλες τις must see ταινίες για την καραντίνα εδώ.

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Σινεμά

Το 47ο Φεστιβάλ του Τορόντο ρίχνει τα φώτα στο "Airhostess-737" του Θανάση Νεοφώτιστου

Σημαντική διάκριση για την ταινία μικρού μήκους από την επιτροπή του καναδέζικου φεστιβάλ.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
30/09/2022

"And": Έμα Στόουν, Γουίλεμ Νταφόε και Τζέσι Πλέμονς στη νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου

Το επόμενο πρότζεκτ του διακεκριμένου σκηνοθέτη συγκεντρώνει ένα πρωτοκλασάτο καστ και ένα σενάριο που συνυπογράφει ο Ευθύμης Φιλίππου.

Δείτε τις πριν τις κατεβάσουν: Οι ταινίες που "χάνονται" από τις 28ες Νύχτες Πρεμιέρας

Ανακαλύψτε τα φιλμ που προβάλλονται μόνο στο φεστιβάλ και ποτέ ξανά!

Η Γυναίκα Βασιλιάς

Η χολιγουντιανή συνταγή του ηρωικού έπους παραλλάσσεται σύμφωνα με τις επιταγές των καιρών χωρίς να αμφισβητείται κανένα από τα αφηγηματικά και μελοδραματικά κλισέ της.

Χαμογέλα

Ως ορισμός της χαμένης ευκαιρίας, η ταινία υποβάλλει με την ανατριχιαστική απεικόνιση των συνεπειών του μετατραυματικού άγχους, αποτυγχάνει όμως στην απόπειρά της να ισορροπήσει ανάμεσα στον ατμοσφαιρικό υπαινιγμό και τη σεναριακή σαφήνεια.

Η Φλεγόμενη Θάλασσα

Μετά το "Κύμα" (2015) και το "Σεισμό" (2018"), μια ακόμα σκανδιναβική περιπέτεια καταστροφής η οποία προσπαθεί να προσγειώσει στο ρεαλισμό ένα απόλυτα συνταγογραφημένο κινηματογραφικό είδος.

Ο Έρωτας τα Αλλάζει Όλα

Χωρίς να ξεφεύγει από τα στάνταρντ, το πορτραίτο μιας σύγχρονης Αμερικάνας πάνω από τα 60 σκιαγραφείται με χιούμορ και μερικές πικάντικες αφηγηματικές ιδέες.