Η τρέχουσα υγειονομική κρίση που άλλαξε άρδην τα δεδομένα της καθημερινότητας, αναπόφευκτα πρόσφερε επίσης τροφή για έμπνευση στους καλλιτέχνες που ζουν επίσης υπό συνθήκες καραντίνας. Χαρακτηριστικές είναι οι μικρού μήκους που γύρισαν καταξιωμένοι Έλληνες και ξένοι σκηνοθέτες για το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ενώ μέχρι και ο Μισέλ Γκοντρί («Αιώνια Λιακάδα Ενός Καθαρού Μυαλού») εκμεταλλεύτηκε το χρόνο του στην καραντίνα για να γυρίσει ένα «ταξιδιάρικο» animation.
Σειρά παίρνει και η Ναταλία Καλημερατζή, η οποία έχει στο όνομά της πολλές συμμετοχές στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, και περνά για πρώτη φορά πίσω από την κάμερα. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο της έχει τίτλο «Chuxi», που σημαίνει παραμονή Πρωτοχρονιάς στα κινέζικα, και πρωταγωνίστρια μια γυναίκα στο κοντινό μέλλον, όπου ο κορονοϊός αποτελεί ακόμα κομμάτι της ρουτίνας. Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν λίγο πριν την επιβολή των μέτρων περιορισμού μετακίνησης στις αρχές Μαρτίου, με ολιγομελές συνεργείο.
Σύμφωνα με τη δημιουργό: «Βασική πηγή δύναµης στην ταινία είναι η αγάπη. Αυτή που δεν μπαίνει σε πλαίσια, δεν δέχεται όρια, δε λογαριάζει ιούς. Μια αγάπη που σε κρατάει ζωντανό, που σε κάνει να λειτουργήσεις επικίνδυνα, για την ζεστασιά ενός χαμόγελου αγαπημένου προσώπου . Όλο αυτό που ζούμε είναι τόσο κόντρα σε ό,τι έχουμε μέχρι τώρα μάθει σε σχέση µε την αγάπη και δεν ξεµαθαίνεταί τόσο γρήγορα λόγω ενός ιού. Μάθαµε όταν αγαπάµε να αγκαλιάζουµε, να φιλάµε, να δίνουµε το χέρι, να πλησιάζουµε ο ένας τον άλλον για να κοιταχτούµε στα µάτια. Ξαφνικά όλο αυτό ανατρέπεται και επειδή ακριβώς αγαπάς και νοιάζεσαι, αποµακρύνεσαι, κρατάς αποστάσεις, δεν αγκαλιάζεις, δεν φιλάς, δεν ακουµπάς, δεν επισκέπτεσαι τους δικούς σου, καθαρίζεις κάθε τι που µόλυνε το άγγιγµα σου. Όλο αυτό για την καρδιά και την ψυχή είναι τόσο µα τόσο παράλογο που το ανάμµα ενός κεριού, µια προσευχή για µια ανώτερη δύναµη, για τους Αγγέλους, να επέµβουν και να µας προστατέψουν να µην αλλοιωθούµε να µην συνηθίσουµε αυτόν του COVID-19 τρόπο να αγαπάς.
Γνωρίζω πως σε πρώτο επίπεδο, η ταινία µοιάζει απαισιόδοξη. Το σενάριο µιας ολόκληρης χρονιάς σε συνθήκη καραντίνας είναι ένα σενάριο που όλοι απευχόµαστε. Αυτό όµως που εµείς θέλαµε τελικά να υπογραµµίσουµε είναι πως από φύση του ο άνθρωπος έχει µάθει να λειτουργεί συλλογικά. Χρειάζεται το µοίρασµα, την επαφή και αυτό δεν µπορεί να το στερηθεί, αλλιώς δεν έχει νόηµα η ζωή. Θα ανακαλύψει νέους τρόπους επικοινωνίας, ώστε να δείξει την αγάπη του και εν τέλει να γιορτάσει µαζί µε αγαπηµένα του πρόσωπα ακόµα και αν αυτό συµβαίνει µέσω µιας οθόνης. Στόχος λοιπόν ο θεατής να εισπράξει την αισιοδοξία που πηγάζει, από την ανθρώπινη επαφή µας, µια επαφή τόσο αναγκαία που θα βρει άλλους τρόπους να υπάρξει, και την δύναµη που µας χαρίζει η ελπίδα πως µετά από µια µεγάλη µπόρα, θα βγει ο ήλιος ξανά».
