Κάνουμε #cinematherapy βλέποντας ταινίες που χαλαρώνουν, φτιάχνουν το κέφι και πάνε κόντρα στην κλειστοφοβική διάθεση.
Καλά κρυμμένη μέσα στην κωμική φιλμογραφία του Γουόλτερ Ματάου βρίσκεται μια υποτιμημένη κατασκοπική περιπέτεια, η οποία θα μπορούσε να είχε βασιστεί σε μυθιστόρημα του Τζον Λε Καρέ. Αν βέβαια ο μετρ του spy thriller είχε αποφασίσει να γράψει ποτέ κωμωδία. Γιατί το «Hopscotch» (1980) αναπαράγει τη διεισδυτικά ματιά του Βρετανού λογοτέχνη πάνω στον αμοραλιστικό, δαιδαλώδη και τελικά ανθρωποφάγο χώρο των μυστικών υπηρεσιών επί Ψυχρού Πολέμου, διανθίζοντάς την με μια χιουμοριστική διάθεση που γίνεται συχνά σαρκαστική, ποτέ όμως (αυτό)παρωδιακή.
Στο στόχαστρο του πράκτορα της CIA Μάιλς Κέντινγκ, αλλά και των σεναριογράφων Μπράιαν Φορμπς (σκηνοθέτης του «The Stepford Wives») και Μπράιαν Γκάρφιλντ (συγγραφέας του «Death Wish»), σε μυθιστόρημα του οποίου βασίζεται η ταινία, μπαίνουν τόσο η αμερικανική υπηρεσία πληροφοριών όσο και η αντίστοιχη των αιωνίων αντιπάλων, η KGB, όταν αυτός αποφασίζει να δημοσιεύσει τα απομνημονεύματά του. Απολαυστικός στο ρόλο του βετεράνου κατασκόπου ο οποίος σκαρφίζεται την πιο επώδυνη εκδίκηση για τα αφεντικά του που τον απέσυραν αναίτια από την ενεργό δράση, ο Γουόλτερ Ματάου είναι ο ιδανικός γερο-Τζέιμς Μποντ.
Ξεκαρδιστικά cool, παίζει σαν τη γάτα με το ποντίκι με τους πρώην συναδέλφους και νυν διώκτες του, οι οποίοι δεν θέλουν επ’ ουδενί να βγουν τα άπλυτα τους στη φόρα, διασκεδάζοντας μαζί μας με το πώς καταφέρνει να βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά από την κάθε τους κίνηση. Πολύτιμη βοήθειά του η αποσυρμένη πράκτορας Γκλέντα Τζάκσον, ορκισμένος εχθρός του ο – φανατικά Ρεπουμπλικάνος – προϊστάμενός του Νεντ Μπίτι, με τον Βρετανό Ρόλαντ Νιμ (συνσεναριογράφο του πρώιμου Ντέιβιντ Λιν και σκηνοθέτη των «Gambit», «Η Δεύτερη Νιότη της Τζιν Μπρόντι», «Η Περιπέτεια του Ποσειδώνα») να συνδυάζει εύστροφα κατασκοπική δράση, στιλάτο χιούμορ, βιτριολική σάτιρα και τις μελωδίες του Μότσαρτ.
